فیلم Fedora 1978

شاید یکی از مشهورترین فیلم‌های بیلی وایلدِر نباشد، اما این اثرِ ماقبل‌آخر قطعاً یکی از جذاب‌ترهای اوست. داستان از لحظهٔ مرگ بازیگر «فدورا» (مارت کِلِر) آغاز می‌شود و در اصل دربارهٔ شرایطی است که به برخورد او با یک قطار — خودکشی یا تصادف؟ — منتهی شد. ویلیام هولدن (در نقش «داچ دیتوایلر») که روزهای بهتری را به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ هالیوود پشت سر گذاشته، تصمیم می‌گیرد این...

شاید یکی از مشهورترین فیلم‌های بیلی وایلدِر نباشد، اما این اثرِ ماقبل‌آخر قطعاً یکی از جذاب‌ترهای اوست. داستان از لحظهٔ مرگ بازیگر «فدورا» (مارت کِلِر) آغاز می‌شود و در اصل دربارهٔ شرایطی است که به برخورد او با یک قطار — خودکشی یا تصادف؟ — منتهی شد. ویلیام هولدن (در نقش «داچ دیتوایلر») که روزهای بهتری را به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ هالیوود پشت سر گذاشته، تصمیم می‌گیرد این ستارهٔ افسانه‌ای را از زندگی منزوی‌اش در ویلای یونانی بیرون بکشد. او را گروهی از مریدان و همراهان احاطه کرده‌اند که به همان اندازه به منافع خود اهمیت می‌دهند که به امور بازیگر؛ و در برخی صحنه‌ها روشن نیست که زندگی در خانهٔ او کاملاً انتخابی بوده یا نه. هیلدگارد کنف (در نقش «کنتس») و خوزه فرِر (در نقش «دکتر واندو») بر معمای فیلم می‌افزایند؛ معمایی که تا حد زیادی هم نقدی است بر افراط‌ها و تهی‌بودگی هالیوود — که به‌خوبی در شخصیت خوش‌قیافه ولی سطحیِ مایکل یورک متجلی شده — و هم داستانِ زنِ نارسا و آشفته‌ای که فیلم به تصویر می‌کشد. به‌جز کنف که در بهترین فرم است، بازی‌ها در مجموع چندان برانگیزاننده نیستند. شباهت‌هایی با «سانست بولوار» وجود دارد، اما تنها در حدی حاشیه‌ای؛ این فیلم از آن اثر نه درامِ شدیدش را دارد و نه صمیمیتش را، و هولدن نیز به هیچ‌وجه به اجرای درخشانش در سال ۱۹۵۰ نزدیک نمی‌شود. من از دیدن فیلم لذت بردم؛ هرچند نسخه‌ای که دیدم کیفیت تصویری پایینی داشت و به‌طور ناراحت‌کننده‌ای ویرایش شده بود. ضمن اینکه گره‌گشاییِ داستان تقریباً بعد از نیم‌ساعت قابل پیش‌بینی می‌شود، بنابراین فیلم از عمق قابل‌توجهی بازمی‌ماند — شاید همان سطحی‌بودن و دمدمی‌مزاجی‌ای که تام ترین در کتابش به آن اشاره کرده بود.