فیلم Lost in the Sun 2015

فیلمی جاده‌ای که به سطح متفاوتی از پیوند میان دو نفر می‌رسد. دست‌جمعی از فیلم را تحت‌تأثیر قرار نداد اما به‌واسطه کارگردانی خوب و نمایش‌های شخصیت‌ها بسیار لذت‌بخش است. اولین یادآوری‌ام «پیپر مون» بود، ولی در کل حسش شبیه تقاطع «لاس رایدر» و «نچرال بورن کیلرز» بود. واضح است که این فیلم از آن آثار تاثیر پذیرفته، اما در عین حال ایده و زبان داستانی خودش...

فیلمی جاده‌ای که به سطح متفاوتی از پیوند میان دو نفر می‌رسد. دست‌جمعی از فیلم را تحت‌تأثیر قرار نداد اما به‌واسطه کارگردانی خوب و نمایش‌های شخصیت‌ها بسیار لذت‌بخش است. اولین یادآوری‌ام «پیپر مون» بود، ولی در کل حسش شبیه تقاطع «لاس رایدر» و «نچرال بورن کیلرز» بود. واضح است که این فیلم از آن آثار تاثیر پذیرفته، اما در عین حال ایده و زبان داستانی خودش را دارد. اگر از فیلم‌های جاده‌ای خوشتان می‌آید احتمالاً این را هم می‌پسندید، حتی اگر قصد نداشته باشید نمرهٔ بالایی به آن بدهید. داستان با پسربچهٔ سیزده‌ساله‌ای آغاز می‌شود که مادرش را از دست داده و همراه مردی غریبه راهی سفر می‌شود تا به دیدار مادربزرگ و پدربزرگش در آن سوی کشور برود. در راه، این دو با تفاوت‌های خود دست‌وپنجه نرم می‌کنند، به‌ویژه درباره انگیزهٔ انجام این سفر، اما درنهایت رابطه‌ای نزدیک میانشان شکل می‌گیرد که در مقطعی آن‌ها را از هم می‌گسلد. فیلم انتظاراتم را به‌طور کامل برآورده نکرد — در واقع پیش از تماشای فیلم درباره‌اش چیزهایی شنیده بودم و انتظار روشن و مشخصی نداشتم — اما روند پیشبرد داستان به‌گونه‌ای است که به تماشاگر اجازه می‌دهد خود به شناخت شخصیت‌ها پی ببرد. پیچش‌هایی در قصه وجود دارد، اما کلیت داستان نسبتاً ساده و قابل‌پیش‌بینی است. آنچه مرا جذب کرد سادگی روایت و ریتم مناسب فیلم بود، نه نوآوری بالا یا چیز خارق‌العاده‌ای. جاش دوهامل در نقش خود فوق‌العاده است و رابطهٔ او با پسربچه دلیل محکمی برای تماشای فیلم است. بعد از فیلم‌هایی مثل «اسپات‌لایت»، هر فیلمی که کشیش داشته باشد تا حدی برایم ناخوشایند است و این یکی هم از آن‌جور لحظات را دارد. به هر حال، دیدنی الزامی نیست، اما کاملاً هم قابل‌صرف‌نظر نیست. 6/10