فیلم The Apartment 1960

یک کمدی کلاسیک از بیلی وایلدر. سرگرم‌کننده و با فیلمنامه و بازی فوق‌العاده از جک لمون. دیدن این فیلم ضروری است. مشاهده این فیلم حداقل یک بار در سال برای حفظ روحیه ضروری است. **فیلم خوبی است، اما بهترین فیلم در جوایز اسکار؟ صادقانه بگویم…** من از این فیلم بسیار لذت بردم، عمدتاً به خاطر سبکی داستانش و شیوه طنزآمیز فیلم در بازی با موقعیتی...

یک کمدی کلاسیک از بیلی وایلدر. سرگرم‌کننده و با فیلمنامه و بازی فوق‌العاده از جک لمون. دیدن این فیلم ضروری است. مشاهده این فیلم حداقل یک بار در سال برای حفظ روحیه ضروری است. **فیلم خوبی است، اما بهترین فیلم در جوایز اسکار؟ صادقانه بگویم…** من از این فیلم بسیار لذت بردم، عمدتاً به خاطر سبکی داستانش و شیوه طنزآمیز فیلم در بازی با موقعیتی که شخصیت اصلی در آن گرفتار شده است. این فیلم در واقع برنده بزرگ جوایز اسکار در سال خود بود و ده نامزدی و پنج جایزه (بهترین تدوین، بهترین طراحی هنری در سیاه و سفید، بهترین فیلمنامه اصلی، بهترین کارگردانی و در نهایت، بهترین فیلم) را به دست آورد. با این حال، اگر به این نکته توجه کنیم که در آن سال فیلم‌های بسیار به یادماندنی‌تری مانند "اسپارتاکوس" یا "روانی" نیز نامزد بودند، سوال‌برانگیز است که آیا این فیلم واقعاً شایسته عنوان بهترین فیلم سال بود یا خیر. فیلمنامه بر اساس مشکلات یک کارمند ساده در یک شرکت بیمه بزرگ شکل گرفته است، از لحظه‌ای که او آپارتمان خود را به چند تن از رؤسای شرکت قرض می‌دهد تا بتوانند با معشوقه‌ها و دوست‌دخترهایشان به آنجا بیایند. او با این وضعیت اعتبار بدی در بین همسایگان و صاحب‌خانه پیدا می‌کند و همچنین نمی‌تواند به راحتی به خانه‌اش برگردد. او همیشه محدود به ترتیباتی است که از یک نقطه به بعد مجبور به رعایت آن‌ها می‌شود، درحالی‌که به خاطر تبادل لطف‌ها در شرکت پیشرفت می‌کند. البته، در میانه داستان یک romance پیچیده وجود دارد و همه چیز به خوبی پایان می‌یابد، همان‌طور که در این کمدی‌ها معمول است. بازیگران نیمی از موفقیت این فیلم را تشکیل می‌دهند. جک لمون اجرای بسیار خوبی ارائه می‌دهد، شاید بهترین اجرای او در دوران بازیگری‌اش، همراه با بازی فوق‌العاده‌اش در "برخی آن را داغ دوست دارند". فرد مک‌موری هم در این فیلم بسیار خوب ظاهر شده و با تعهد و جذابیت، شخصیتی ناخوشایند (مرد متاهل و مهم در شرکت که به همسرش خیانت می‌کند و از جاه‌طلبی یک کارمند کم‌اهمیت سوءاستفاده می‌کند) را به تصویر کشیده است. بدون کم‌محلی به اجرای خوب شرلی مک‌لین که نقش یک زن جوان آسیب‌پذیر را ایفا می‌کند و عشق اصلی شخصیت اصلی است، فیلم به‌ویژه نسبت به هیچ یک از عناصر بازیگران زن احساس همدلی خاصی ندارد. فیلم دارای ریتمی بسیار لذت‌بخش است و زمان به سرعت می‌گذرد، اگر به داستان فرصتی برای جلب توجه بدهیم. فکر می‌کنم تدوین خوب و این واقعیت که فیلم در لحظات مرده توقف نمی‌کند، در این زمینه تأثیر زیادی داشته است. دکور و لباس‌ها هم خوب هستند، به‌ویژه دکور اداری که با تمام جزئیاتی که می‌توانیم تصور کنیم، فیلمی خوب را به وجود می‌آورند، هرچند من می‌توانم بگویم که فیلم‌های بسیار بهتری هم وجود دارند. "باکستر" (جک لمون) به یک روش منحصر به فرد برای ارتقاء در کارش رسیده است. او آپارتمانش را شب‌ها به رؤسای خود اجاره می‌دهد تا بتوانند با دوست‌دخترهایشان آنجا باشند - همه این‌ها به امید آنکه از شغل 90 دلاری‌اش ارتقاء بگیرد. این سیاست او را غالباً در هوای سرد تنها می‌گذارد در حالی که آن‌ها از مشروبات او استفاده می‌کنند. وعده‌ها و وعده‌های بیشتر - آیا او هرگز آن شغل بهتر را به دست خواهد آورد؟ تنها نقطه روشن روزش، "فران" (شرلی مک‌لین) است که یک اپراتور آسانسور مرموز و شاد است، اما معلوم می‌شود که او با یک مدیر بزرگ دیگر در ارتباط است. این مرد "شلدرک" (فرد مک‌موری) است که واقعاً می‌تواند برای "باکستر" تفاوتی ایجاد کند، اما به چه قیمتی؟ او بدون شک کمی بی‌رحم است زیرا با احساسات "فران" بازی می‌کند. در نهایت، او به شدت ناامید می‌شود و اقداماتی جدی انجام می‌دهد که خوشبختانه قهرمان ما می‌تواند جلوی آن را بگیرد و با سردرگمی و ناراحتی او، صحنه برای آنچه ممکن است یک پایان قابل پیش‌بینی باشد، آماده می‌شود. این یکی از داستان‌های مورد علاقه من از بیلی وایلدر نیست. به نظرم نیم ساعت اول خیلی به کمدی‌های فکری نزدیک بود و هرچند از تلاشش خوشم آمد، نتوانستم به شخصیت جک لمون علاقه‌مند شوم. اما مک‌لین و مک‌موری شخصیت‌هایی را به من ارائه کردند که می‌توانستم هم همدردی کنم و هم به شدت از آن‌ها متنفر باشم. دیالوگ‌ها نمونه‌ای از آنچه می‌تواند نوشته شود بدون اینکه به الفاظ بی‌پایان انگلوساکسون متوسل شویم، اما همچنان احساسات تهاجمی، ناامیدی و حتی محبت را منتقل کند. همه‌چیز در اطراف کریسمس تنظیم شده است که به خوبی این واقعیت را روشن می‌کند که بسیاری از ریاکاری‌هایی که در این زمان به اصطلاح "خوبی" وجود دارد. بازیگران مکمل نیز به خوبی عمل کرده‌اند، به‌ویژه پزشک همسایه‌اش (جک کرشن) و همسرش (نائومی استیونس) که فکر می‌کنند او همواره در حال زنان بازی است و در پایان، این فیلم به نقدی تند از سیاست‌های اداری و مشکلات آن‌ها تبدیل می‌شود. در نهایت، این به سه اجرای قوی بستگی دارد که یک فیلمنامه با مضمون عمیق را به نمایش می‌گذارند و باید یادآور شود که هرگز کلید اضافی خود را به کسی ندهید!