فیلم Tooth Fairy 2010

ساعت نسبتاً قابل قبولی است؛ احتمالاً دوباره آن را تماشا نخواهم کرد ولی می‌توانم توصیه‌اش کنم، به‌ویژه برای طرفداران راک. مدتی است که تصور دواین جانسون با توتو در ذهنم بوده، اما این فیلم تا حدودی معادل سینمایی همان لحظه‌ای است که راک در WWE (که آن زمان هنوز WWF بود) نقش منفی گرفت. او اینجا نقش شخصیتی آزاردهنده و نزدیک به بدجنس را بازی می‌کند...

ساعت نسبتاً قابل قبولی است؛ احتمالاً دوباره آن را تماشا نخواهم کرد ولی می‌توانم توصیه‌اش کنم، به‌ویژه برای طرفداران راک. مدتی است که تصور دواین جانسون با توتو در ذهنم بوده، اما این فیلم تا حدودی معادل سینمایی همان لحظه‌ای است که راک در WWE (که آن زمان هنوز WWF بود) نقش منفی گرفت. او اینجا نقش شخصیتی آزاردهنده و نزدیک به بدجنس را بازی می‌کند که چندان باهوش نیست (یک نوع ورزشکار احمق‌نما) و با اینکه فیلم درباره بازسازی یا جبران آن شخصیت است، سخت است که آن شخصیت قابل بازپس‌دادن به نظر برسد. این وضعیت عجیب است؛ معمولاً او نقش‌هایی باهوش و توانمند بازی می‌کند که دوست‌داشتنی‌اند — دواین ذاتاً در قاب دوربین خوش‌آمدگوست — بنابراین ساختن او به‌عنوان یک آدم بداخلاق سخت است و سازندگان برای جبران، زیاده‌روی کرده‌اند. چیزی شبیه به آنچه در «The Pacifier» دیدیم که وین دیزل زمخت اما نیت‌خوب دارد، تا حدودی در این فیلم هم دیده می‌شود، ولی اینجا او کاملاً به سمت رفتارهای زننده رفته است. برای من مشکل دیگری هم هست: عادی‌سازی دروغ گفتن به کودکان (چیزی که ما به آن‌ها می‌گوییم در مقابل غریبه‌ها مراقب چنین چیزهایی باشند) که آزاردهنده است، اما از این موضوع می‌گذرم. مشکلاتی هم با منطق جهانی که این نوع پری‌دندان در آن وجود دارد دارم، چه برسد به سایر چیزهایی که فیلم وجودشان را مطرح می‌کند. این جهان تا حدی شبیه به کلیشه‌های مربوط به بابا نوئل و سورتمه‌اش است، یعنی ردپایی از نسخه نظری فیلم‌هایی مانند «The Santa Clause» در آن دیده می‌شود. بنابراین خیلی از بخش‌های فیلم معنادار نیست، اما خب فیلم کودکانه است: این موضوع می‌توانست مشکلی نباشد ولی فیلم بین رفتارهای احمقانه‌ای که تقریباً فقط بچه‌ها را می‌خنداند و شوخی‌های مفهومی و مربوط به فضای کسب‌وکار که برای بزرگ‌ترها طراحی شده‌اند، به‌طرز نامنسجمی نوسان می‌کند. فکر می‌کنم فیلم خواسته کارهای زیادی انجام دهد و در نتیجه برخی امور اساسی را اشتباه انجام داده است. فیلم بدی کامل نیست و احتمالاً برای مخاطبان جوان‌تر مناسب‌تر است، اما به نظر من فیلم خوبی نیست و فیلم‌های زیادی، حتی از خود دواین جانسون، هست که ترجیح می‌دهم تماشا کنم.