انیمیشن Batman: Mask of the Phantasm 1993

فیلم انیمیشنی واقعاً خوب و خوش‌ساخت و یکی از بهترین فیلم‌های بلند بتمن است. کوین کانروی بی‌شک فوق‌العاده بود، و دانا دلِینی احساسات زیبایی به فیلم بخشید، در حالی که مارک هِیمِل مثل همیشه با بازی شادمانه و دیوانه‌وارش در نقش جوکر می‌درخشید. کاش بعضی عناصر این فیلم در نسخه‌های لایو-اکشن به‌کار گرفته شوند، شاید حتی در دنباله‌ی مت ریوز. به هر حال این فیلم...

فیلم انیمیشنی واقعاً خوب و خوش‌ساخت و یکی از بهترین فیلم‌های بلند بتمن است. کوین کانروی بی‌شک فوق‌العاده بود، و دانا دلِینی احساسات زیبایی به فیلم بخشید، در حالی که مارک هِیمِل مثل همیشه با بازی شادمانه و دیوانه‌وارش در نقش جوکر می‌درخشید. کاش بعضی عناصر این فیلم در نسخه‌های لایو-اکشن به‌کار گرفته شوند، شاید حتی در دنباله‌ی مت ریوز. به هر حال این فیلم را چندین بار دیده‌ام و همچنان سرگرم‌کننده باقی مانده است. 4.25/5 این انیمیشن کاملاً در همان حال‌وهوای کمیک‌هایی است که در کودکی داشتم: چهره‌های زاویه‌دار با چشم‌های بزرگ و شانه‌های پهن بر تن‌هایی کاملاً نامتناسب و کوچک. این یک داستان آغازین برای «شوالیهٔ شنل‌پوش» است — او هنوز لباس و نقش خود را کامل نکرده و گرفتار بحران هویت است. به نظر می‌رسد در گاتهام به ترساندن و حذف چهره‌های ارشد مافیا مشغول بوده؛ طبیعی است که چنین رفتاری قابل قبول نباشد، اما آن‌ها دقیقاً همان‌قدر از هویت او اطلاع ندارند که پلیس‌ها ندارند. در همین حال، پوشش او یعنی «بروس وین» کمی به «آندریا» علاقه‌مند شده؛ دختر مرد ثروتمندی که خود در ماجراهای گانگستری گرفتار شده است. وقتی او بدهی سنگینی پیدا می‌کند که نمی‌تواند پرداخت کند، خودش و دخترش مجبور به فرار به اروپا می‌شوند؛ آیا می‌توانند در امان بمانند؟ این دو تم به‌خوبی در هم تنیده شده‌اند و با پیش‌روی داستان، شناسایی بتمن جایگزین برای ما آسان می‌گردد. فیلم‌نامه نکاتی دارد، اندکی رومانس نه‌چندان نرم و مقدار زیادی تهدید کمیک‌بوکی، طوری که گاهی داستان نزدیک می‌شود به حال‌وهوای «اسکوبی-دو». تعقیب‌های ماشینی، ابزارهای فنی، خیابان‌های کم‌نور و کمی دوگانه‌کاری از سوی آرتی ریوز به پیش‌رفت سریع و سرگرم‌کنندهٔ فیلم کمک می‌کند؛ هرچند خطر واقعی چندان محسوس نیست، اما داستانی محکمی است که به‌سادگی اما خوب روایت می‌شود.