یک راهزن پستاد به‌طور مداوم به یک روستای کوچک مکزیکی یورش می‌برد و هرچه بخواهد می‌دزدد. اهالی که از فشار او خسته شده‌اند و نمی‌خواهند محل زندگی‌شان را ترک کنند، دست‌به‌کار می‌شوند و گروهی از هفت تفنگدار مزدور را برای رهایی از کالورا (Calvera) استخدام می‌کنند.
فیلم «هفت نفر عالی» بازسازی چشمگیر اثر بزرگ آکیرا کوروساوا، «هفت سامورایی» است و به‌طور وفادارانه‌ای به تم‌های اصلی آن...
یک راهزن پستاد به‌طور مداوم به یک روستای کوچک مکزیکی یورش می‌برد و هرچه بخواهد می‌دزدد. اهالی که از فشار او خسته شده‌اند و نمی‌خواهند محل زندگی‌شان را ترک کنند، دست‌به‌کار می‌شوند و گروهی از هفت تفنگدار مزدور را برای رهایی از کالورا (Calvera) استخدام می‌کنند.
فیلم «هفت نفر عالی» بازسازی چشمگیر اثر بزرگ آکیرا کوروساوا، «هفت سامورایی» است و به‌طور وفادارانه‌ای به تم‌های اصلی آن پایبند مانده است. کارگردان، جان استرجز، با مهارت کامل توانسته از دل یک داستان نسبتاً ساده، فیلمی غنی از بافت و شخصیت‌پردازی بسازد که در فضای یک وسترن به‌خوبی چارچوب‌بندی شده است. استرجز پیش‌تر نشان داده بود در هدایت بازیگران گروهی خبره است و اینجا هم از یک گروه بازیگر عالی بهره می‌گیرد.
ترکیب بازیگران چشمگیر است: یول برینر در نقش برجسته‌اش، استیو مک‌کوئین که بخش زیادی از فیلم را در اختیار خود دارد، چارلز برانسون، جیمز کابرن، رابرت واگن و بریاد دکستر در کنار هورست بوخ‌هولز و الی والاک که در نقش کالورا ظاهر جذاب و سرگرم‌کننده‌ای دارد هر یک سهم خود را در شکل‌دادن به این اثر ایفا کرده‌اند. رابرت واگن در نقشی عصبی و ترسو («لی») و هورست بوخ‌هولز در نقش تازه‌وارد «چیکو» عملکردهای قابل‌توجهی ارائه می‌دهند.
از همان نت‌های آغازین موسیقی حماسی المر برنشتاین می‌دانید با فیلمی خوش‌ساخت روبه‌رو هستید؛ این موسیقی حالا حتی برای مخاطبان جوان‌تر نیز آشناست و به یکی از نمادهای محبوب فرهنگ سینمایی تبدیل شده است. فیلم با لحنی بی‌پروا و مردانه پیش می‌رود اما برای بینندگان زن هم لذت‌بخش است و به‌طور کلی تجربه‌ای فرار از واقعیت و سرگرم‌کننده فراهم می‌آورد.
در مقایسه با «هفت سامورایی»، این نسخه کوتاه‌تر و فشرده‌تر است؛ روایت به‌جای درازنویسی، روی یافتن آدم‌های مناسب و سپس ماجراهای دفاع از روستا تمرکز می‌کند، بنابراین روایت کارآمدتر و سرگرم‌کننده‌تر به نظر می‌رسد. البته پایان تا حدی قابل‌پیش‌بینی است — قهرمانان در نهایت روز را نجات می‌دهند، هرچند با چند مرگ شجاعانه در شمار کشته‌ها — اما اجرای فیلم پر از پیچ‌وخم‌ها، دیالوگ‌های چالاک و سکانس‌های اکشن است که آن را به یک وسترن ماجراجویانه‌ی قابل‌توجه تبدیل می‌کند.
از نظر فنی، فیلم نماینده سینمای معمول آمریکا در دهه ۱۹۶۰ است: تصویرپردازی رنگارنگ و نورپردازی خوب اما نه تحسین‌برانگیز، دکور و لباس‌هایی از نظر زیبایی‌شناختی مناسب ولی تا حدودی نادرست تاریخی (فیلم در حوالی ۱۸۶۵–۱۸۷۰ می‌گذرد اما برخی لوازم و پوشش‌ها متعلق به دهه‌های بعد به نظر می‌رسند). با این حال تدوین خوب، ریتم دلپذیر، جلوه‌های صوتی و تصویری مناسب و مخصوصاً موسیقی برجسته فیلم را جبران می‌کنند.
این شاید برجسته‌ترین فیلم در کارنامه یول برینر باشد؛ او نقشی تأثیرگذار ارائه می‌دهد و جمع‌کردن این «تیم رؤیایی» از بازیگران اکشن، یکی از نقاط قوت تولید است. الی والاک به‌عنوان آنتاگونیست، هرچند چندان ترسناک نیست، کاراکتری سرگرم‌کننده و کاریزماتیک ارائه می‌دهد.
در مجموع «هفت نفر عالی» یک وسترن کلاسیک، پُرتحرک و لذت‌بخش است که هم به‌عنوان بازخوانی اثری ژاپنی و هم به‌عنوان یک فیلم مستقل، ارزش دیدن دارد. 9/10
برای پخش زیرنویس چسبیده (Soft Sub)، حتماً از پلیرهای PotPlayer، MX Player، VLC یا Infuse استفاده کنید.
دیدگاه های کاربران