فیلم American Assassin 2017

«آمریکن آسانسین» شاید بی‌مزه‌ترین فیلم سال باشد. تریلرش من را قانع کرد و فکر می‌کردم مایکل کیتون خیلی خوب نشان داده شده (و انصافاً تا حدی هم همین‌طور بود)، اما هنگام تماشای خودِ فیلم کاملاً احساس تهی ‌بودم. حتی نمی‌توانم «آمریکن آسانسین» را به‌عنوان صدای پس‌زمینه هم توصیه کنم. امتیاز نهایی: نیم ستاره — خسته‌کننده و ناامیدکننده. تا جای ممکن از دیدنش دوری کنید. دیدن...

«آمریکن آسانسین» شاید بی‌مزه‌ترین فیلم سال باشد. تریلرش من را قانع کرد و فکر می‌کردم مایکل کیتون خیلی خوب نشان داده شده (و انصافاً تا حدی هم همین‌طور بود)، اما هنگام تماشای خودِ فیلم کاملاً احساس تهی ‌بودم. حتی نمی‌توانم «آمریکن آسانسین» را به‌عنوان صدای پس‌زمینه هم توصیه کنم. امتیاز نهایی: نیم ستاره — خسته‌کننده و ناامیدکننده. تا جای ممکن از دیدنش دوری کنید. دیدن این فیلم ارزشش را ندارد؛ خط داستانی بارها و بارها تکرار شده است. تلویزیون را خاموش کنید و به‌جای آن کار مفیدتری انجام دهید! این فیلم مدتی طولانی روی قفسه‌ٔ «تماشا نشده» من مانده بود و بالاخره دیروز فرصت دیدنش پیش آمد. حقیقتش را بخواهم بگویم، فیلم چندان بدی نبود. هرچند تا یک شاهکار سینمایی فاصله دارد، اما یک فیلم اکشن/انتقام نسبتاً محکم و قابل قبول است. دیلن اوبراین متأسفانه در نقش اصلی چندان قابل‌توجه نیست، اما مایکل کیتون در نقش هِرلی خوب عمل کرده است. فیلم نسبتاً پر از اکشن است و خوشحالم که سعی نکرده آن را به یک اثر سطحیِ مناسب برای رده‌بندی سنی پایین تبدیل کند؛ گاهی صحنه‌ها نسبتاً خشن‌اند. داستان قابل‌قبول است؛ کار می‌کند، نه خیلی پیچیده و شاید بعضی‌ها به خاطر نبودِ تازگی از آن گله کنند؛ اما مسئله این است که ایدهٔ اصلی خوب است، پس چرا آن را تغییر دهیم؟ من از فیلم‌های انتقام خوشم می‌آید و اگرچه این یکی بهترین نیست، ولی اصلاً هم بد نیست. نمی‌فهمم چرا بعضی‌ها ادعا می‌کنند این فیلم آشغال است و یک ستاره از ده می‌ارزد؛ شاید به این خاطر است که شهامت اشاره به موضوع قتل بی‌گناهان توسط افراطیون اسلام‌گرا را دارد؟ یا شاید به این خاطر که سعی نمی‌کند این قاتلان را سفید جلوه دهد و تقصیر را مستقیم بر گردن آن‌ها و یا ایران بگذارد؟ یا شاید به این خاطر که نمی‌خواهد تقصیر را به «هیولای مورد علاقهٔ برخی سیاستمداران امروز»، یعنی روسیه، منتقل کند؟ من کتاب را نخوانده‌ام، پس اگر فیلم با کتاب ناهماهنگ است شاید بتوانم تا حدی نپسندیدن آن را بفهمم. اما برای من، این دو ساعت سرگرمیِ نه چندان شگفت‌انگیز اما قابل‌قبول بود؛ اکشن مناسب، ریتم قابل‌قبول و (به جز اوبراین) بازی‌های نسبتاً خوبی. فیلم با حال و هوای حملات واقعی ساحلی تونس در ۲۰۱۵ شروع می‌شود، وقتی «رپ» (دیلن اوبراین) و نامزدش در یک تیراندازی گرفتار می‌شوند که به تراژدی می‌انجامد. او که برای انتقام مصمم است، توجه سی‌آی‌ای را جلب می‌کند و در نهایت زیر نظر کهنه‌کار «هرلی» (مایکل کیتون) به اردوگاه نهایی آموزش نینجا فرستاده می‌شود. با همکاری اطلاعات محلی، هدفشان را شناسایی می‌کنند و بعد از چند تلاش پیش‌بینی‌پذیر ناموفق، در تعقیب مجرم اصلی قرار می‌گیرند که نقشهٔ انتقام‌گیری از امپریالیست‌های آمریکایی را در سر دارد. دیلن اوبراین از نظر بصری جذاب است، اما بقیهٔ فیلم تا حد امکان کلیشه‌ای و تکراری است. صحنه‌های نمایشی اکشن یکی پس از دیگری رخ می‌دهند، همراه با مسائلِ «چه کسی قابل‌اعتماد است؟» و معرفیِ دشمن غیرمنتظره‌ای به نام «گوست» (تیلور کیچ) که خودش کینه‌ای نسبت به هرلی دارد. این فیلم از جنس آثار ژانریِ معمول است و به‌راحتی دو ساعت را می‌کشد (هرچند جلوه‌های بصری پایانی برای سال ۲۰۱۷ واقعاً ضعیف‌اند!). احتمالاً بعد از دیدنش آن را به خاطر نخواهید سپرد و داستان عملاً خطر یا تنشی خلق نمی‌کند، پس توقع زیادی نداشته باشید. دقایق اول ضعفِ کارگردانی را لو می‌دهد. فیلمنامه چندان نو نیست؛ خب، هنوز هم می‌تواند سرگرم‌کننده باشد. اما دو چیز از همان ابتدا توجه‌تان را جلب می‌کند: 1) صحنه‌های طولانی بین قهرمان و نامزدش که قرار است بیننده را از نظر احساسی با آن‌ها همراه کند. آیا این برای شما جواب می‌دهد؟ اگر نه چرا؟ 2) وقتی قاتلان ظاهر می‌شوند و می‌خواهند شلیک کنند، چگونه حرکت می‌کنید؟ به جمعیت نگاه کنید؛ شبیه فرار کردن به‌نظر می‌رسند؟ وقتی بازیگران به‌خوبی نقش را اجرا نمی‌کنند، وظیفهٔ کارگردان است که به آن‌ها بگوید چه کار کنند و صحنه را تکرار کند — اگر واقعاً کارش را انجام دهد. چیز زیادی برای گفتن باقی نمی‌ماند: داستان قدیمی، اکشن متوسط، چند بازیگر باتجربه که کار خود را تا سطح دستمزد انجام می‌دهند؛ هیچ چیز ویژه‌ای نیست. نیمه‌دل‌زده‌کننده.