فیلم هندی The House with a Clock in Its Walls 2018

در طول فیلم چند مورد — به‌ویژه اوایل کار — باعث شد کمی امیدوار شوم، اما تا پایان؟ خدا، چه ناامیدی‌ای. بازیگر اصلی چندان خوب نیست (که اغلب هنگام انتخاب بازیگران جوان مشکل‌ساز است) و جلوه‌های ویژه نسبتاً ضعیف‌اند. بدترین نکته اما این است که «خانه‌ای با ساعتی در دیوارهایش» نمی‌تواند داستانش را منسجم نگه دارد، و این وقتی قرار است داستان خودت را روایت...

در طول فیلم چند مورد — به‌ویژه اوایل کار — باعث شد کمی امیدوار شوم، اما تا پایان؟ خدا، چه ناامیدی‌ای. بازیگر اصلی چندان خوب نیست (که اغلب هنگام انتخاب بازیگران جوان مشکل‌ساز است) و جلوه‌های ویژه نسبتاً ضعیف‌اند. بدترین نکته اما این است که «خانه‌ای با ساعتی در دیوارهایش» نمی‌تواند داستانش را منسجم نگه دارد، و این وقتی قرار است داستان خودت را روایت کنی، خطایی بخشودنی نیست. یعنی قواعد را خودت تعیین کرده‌ای، پس چرا بی‌دلیل سراغ نقض آنها می‌روی؟ خلاصه: خسته‌کننده و ناامیدکننده — تا حد امکان از آن دوری کنید. از اینکه چقدر از این فیلم خوشم آمد واقعاً تعجب کردم. جک بلک و کیت بلانشت در این فیلم کنار هم عالی‌اند. فیلم حال‌وهوای فیلم‌های وحشت کودکانهٔ دههٔ ۸۰ را داشت. دوست دارم فیلم‌های بیشتری با این شخصیت‌ها ببینم. چند شوخی دربارهٔ مدفوع در فیلم هست که بدترین بخش‌اند (اما به نظر می‌رسد این نوع شوخی در فیلم‌های کودکانهٔ امروز متداول شده). فکر می‌کنم این فیلم طی چند سال وضعیت فیلم کالت پیدا کند. فانتزی و وحشتِ سبک تا حد زیادی با هم هماهنگ‌اند، هرچند این برای خیلی‌ها مشکل‌ساز می‌شود. من اخیراً این فیلم را دیدم و واقعاً از آن خوشم آمد. هیچ چیز کاملاً جدیدی نیست؛ فیلم همان کاری را می‌کند که نمونه‌های مشابه به خوبی انجام داده‌اند، اما به‌خوبی مخاطب—به‌خصوص نوجوانان و جوان‌ترها—را سرگرم می‌کند. بله، فیلم صحنه‌های ترسناک‌تری هم دارد که ممکن است تأثیر بگذارند، اما برای من غیرقابل تحمل نبودند. فیلم‌نامه بر پایهٔ سفرِ یتیمی به خانهٔ دایی‌اش است؛ دایی‌ای که زمانی شعبده‌باز بوده و حالا در عمارت شریک سابق صحنه‌اش زندگی می‌کند—شریکی که او هم فوت شده—و در واقع دایی یک جادوگر است، هرچند چندان مستعد نیست. خانه جادویی است و مبلمان و اشیاء ظاهراً جان دارند، و علاوه بر این‌ها ساعت بزرگی در دیوارها پنهان شده که باید پیدا شود تا از وقوع اتفاقی بسیار بد جلوگیری شود. مشکل فیلم‌هایی که می‌خواهند کمدی را با وحشتِ سبک تلفیق کنند این است که از پسِ راضی کردنِ همه برنمی‌آیند: کسانی که دنبال یکی از آن دو سبک‌اند ممکن است با بخش دیگر احساس ناراحتی کنند. همان‌طور که گفتم، فیلم می‌تواند برای جوانان بسیار جذاب باشد، اما صحنه‌های قوی‌تر ممکن است والدین را در اجازه دادن برای دیدن فیلم مردد کند. در مورد بازیگران: من قبلاً چندان طرفدار جک بلک نبودم—عمدتاً به خاطر آشنایی‌ام با او از فیلم‌های نسبتاً سطحی کمدی یا آثار موسیقایی—اما این یکی از اولین فیلم‌های او بود که واقعاً از آن لذت بردم. باید اعتراف کرد بلک بخش مهمی از موفقیت فیلم است؛ او می‌تواند خنده‌دار باشد بدون اینکه در مواقع لازم از شوخ‌طبعی فاصله گرفته و جدی شود. کیت بلانشت تا حدودی غافلگیرکننده است؛ او بازیگری بسیار برجسته است که معمولاً با تولیدات بزرگ می‌شناسمش. در این فیلم فوق‌العاده است و دیدنش ارزش دارد، به‌ویژه وقتی مقابل بلک ظاهر می‌شود که به نظر می‌رسد همکاری خوب و مؤثری بینشان شکل گرفته. متأسفانه از اوون واکارو (بازیگر جوان نقش اصلی) حس مثبتی نگرفتم. او خیلی جوان است و هنوز نمی‌توان از او انتظار کار بازیگری درخشان داشت؛ لحظاتی استعدادش را نشان می‌دهد، اما فعلاً چیزی فراتر از آن نیست. ایلی راث کارگردانی نیست که خیلی دوست داشته باشم—او بیشتر با فیلم‌های اسلَشر شناخته می‌شود و کسی نبود که برای چنین فیلمی روی او زیاد حساب کنم—اما شگفت‌آور اینکه کارگردان از عهدهٔ وظیفه با مهارت و کفایت نسبتاً خوبی برآمده است. فیلم تصویربرداری بسیار خوبی دارد که بر پایهٔ افکت‌های تصویری (CGI) با کیفیت و طراحی مناسب صحنه‌ها و لباس‌ها استوار است. جلوه‌ها نیز واقعاً خوب‌اند. صحنه‌ای که شخصیت‌ها در باغ خانه با ستاره‌ها و سیارات بازی می‌کنند و سکانس آغازین فیلم را مخصوصاً دوست داشتم؛ آغاز فیلم تماشاگر را کنجکاو و شیفته می‌کند. موسیقی متن هم کمک زیادی می‌کند؛ ملودی‌های مناسبی که به فیلم اضافه می‌شوند بدون اینکه توجه ما را ربایند. با این حال، همه‌چیز بی‌نقص نیست. تدوین کمی ضعیف است و بعضی صحنه‌ها می‌توانستند اندکی کوتاه‌تر شوند. ریتم فیلم هم مشکل دارد: پس از یک شروع عالی و پیش از پایان‌بندی خوب، میانی نسبتاً بی‌رمق وجود دارد و چندین شخصیت به‌درستی استفاده نشده‌اند؛ از جمله ضدقهرمان که انگیزه‌ها و رفتارهایش کلیشه‌ای و بی‌علاقه‌اند. همچنین در سراسر فیلم صحنه‌هایی ناهماهنگ و ناراحت‌کننده دیده می‌شود (مثلاً عروسک‌های زنده) که گویی در فیلم دیگری قرار داشتند.