فیلم Road to Perdition 2002

«راه نابودی (Road to Perdition)» مایکل سالیوان، عضو باند مافیا، وقتی پسرش شاهد اجرای یک ترور توسط او می‌شود، پی می‌برد مردی که او را مثل پدر می‌دانست دستور ترور خودش و خانواده‌اش را صادر کرده است. خیلی دیر شده تا همسر و کوچک‌ترین فرزندش را نجات دهد؛ سالیوان همراه پسر بزرگ‌ترش فرار می‌کند و در مسیر، نقشهٔ انتقام می‌کشد. چه خوشایند است دیدن یک فیلم گانگستری...

«راه نابودی (Road to Perdition)» مایکل سالیوان، عضو باند مافیا، وقتی پسرش شاهد اجرای یک ترور توسط او می‌شود، پی می‌برد مردی که او را مثل پدر می‌دانست دستور ترور خودش و خانواده‌اش را صادر کرده است. خیلی دیر شده تا همسر و کوچک‌ترین فرزندش را نجات دهد؛ سالیوان همراه پسر بزرگ‌ترش فرار می‌کند و در مسیر، نقشهٔ انتقام می‌کشد. چه خوشایند است دیدن یک فیلم گانگستری در دوران معاصر، و به‌ویژه خوشایندتر که فیلم در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ می‌گذرد و به کلیشه‌های زبان‌آور مافیایی متکی نیست. «راه نابودی» به کارگردانی سم مندس و بازی تام هنکس، پال نیومن، دنیل کریگ و جود لا، اقتباسی از رمان مصور مکس آلن کالینز و ریچارد پیِرس راینِر است. فیلم مضمون‌های خشونت و پیامدهای آن و رابطهٔ پدر و پسر را در پس‌زمینه‌ای بارانی و دوران رکود بزرگ دنبال می‌کند. تصویربرداری باشکوهِ کنراد ال. هال (که این آخرین فیلم او پیش از درگذشتش بود) از دیگر امتیازات بصری فیلم است. مقایسه با فیلم‌های بزرگ گانگستری گذشته اجتناب‌ناپذیر است، اما اثر مندس بیش از همه به آثاری مانند «Unforgiven»ِ کلینت ایستوود و «The Searchers»ِ جان فورد نزدیک است؛ سفر شخصیت اصلی پرگرفتگی و بیان‌گر است و انگیزه‌اش ناشی از شرایط است. تردید و نامعلومی که دربارهٔ سرنوشت سالیوان برای تماشاگران تازه‌وارد وجود دارد، تجربه‌ای جذاب و پرفراز و نشیب فراهم می‌آورد که پاداش‌های بصری و احساسی متعددی دارد. موسیقی تامَس نیومن، با بازبینی تم‌هایی از «رستگاری شائوشنک»، بر فضای ملانکولیک فیلم می‌افزاید. در مجموع: 8/10 با این حال، برخی بینندگان ناامید می‌شوند. باوجود فهرست بازیگران قابل‌توجه—تام هنکس، دنیل کریگ و استنلی توچی—و کارگردانی مندس، فیلم برای عده‌ای طولانی و بسیار کند به نظر می‌آید. صحنه‌های اکشن اندک‌اند و بسیاری از لحظات اکشن فیلم، در تریلر نمایش داده شده‌اند؛ پایان‌بندی هم چندان غافل‌گیرکننده نیست و برخی تماشاگران را ناامید می‌کند. باید توجه داشت که اساساً این یک فیلم مافیایی است. اگرچه مولفه‌های «بالغ‌شدن» در داستان حضور دارد، اما فیلم خشن و وفادار به ریشهٔ مافیایی خود است. رابطهٔ پدر و پسر در مرکز قرار دارد و جزئیات پس‌زمینه و پیشرفت شخصیت‌ها به‌خوبی پی‌ریزی شده‌اند؛ مادر و پسر کوچکتر نقش‌های کم‌توسعه‌تری دارند. صحنه‌پردازی و فیلم‌برداری فوق‌العاده‌اند؛ به‌تنهایی ارزش دیدن فیلم را دارند. شاید تام هنکس در اینجا آن فرم همیشگی‌اش را کاملاً نشان ندهد، اما ممکن است دقیقاً همان چیزی باشد که کارگردان می‌خواسته. برای برخی بینندگان، پایان داستان قابل حدس است، اما این قطعهٔ متمرکز و فضاسازی نوآر را دیدنی می‌کند. تام هنکس در نقش «مایک» (اجرای باند رونِی) حاضر است؛ خانوادهٔ رونِی به رهبری پدرخوانده «جان» (پال نیومن) و پسر سرکشی به نام «کانر» (دنیل کریگ). وقتی بازجویی‌ای به‌طرز مرگباری اشتباه پیش می‌رود، پدر از فرزند خشمگین می‌شود و فرزند تلاش می‌کند مایک و خانواده‌اش را به قتل برساند. مایک خود و پسر نوجوانش «مایک جونیور» (تایلر هُکلین) را نجات می‌دهد، اما همسر و پسر دیگرش کشته می‌شوند و او تصمیم به انتقام می‌گیرد. این فیلم برای برخی از طرفداران، احتمالاً بهترین اثر سم مندس و بهترین همکاری او با تام هنکس محسوب می‌شود. هرچند آغاز فیلم کمی کند است، اما تنش به‌خوبی ساخته می‌شود و رابطهٔ فرارکنندگان در حین فرار، غارت اموال مافیا و گرفتن انتقام، شکل می‌گیرد و پسر کم‌کم مهارت‌هایی مانند رانندگی را می‌آموزد. با این همه، برخی نکات ناتمام باقی می‌ماند—از جمله نقش تقریباً کارتونی جود لا در نقش «ماگایر» و حضور نسبتاً کم نیومن—و پانزده دقیقهٔ پایانی برای برخی ناامیدکننده است. نگارش کمی سطحی و روایت تا حدودی قابل‌پیش‌بینی‌اند، اما دقت در جزئیاتِ بصری—ماشین‌ها، لباس‌ها و سبک کلی فیلم—به آن اصالتی می‌بخشد که جذاب است.