فیلم En corps 2022

غیرقابل تماشا. شاید اگر بتوانید این فیلم را جایی بدون HDR استریم کنید یا تلویزیون HDR ندارید، مثل OLED 85 اینچی من، بتوانید آن را در حالت SDR ببینید که احتمالاً قابل تماشا خواهد بود. در غیر این صورت، شما با یک تصویر تاریک و نامشخص مواجه خواهید شد، به طوری که صحنه‌های روز مانند شب و صحنه‌های شب همچون سایه‌های رنگ‌های نامشخصی به نظر می‌رسند که...

غیرقابل تماشا. شاید اگر بتوانید این فیلم را جایی بدون HDR استریم کنید یا تلویزیون HDR ندارید، مثل OLED 85 اینچی من، بتوانید آن را در حالت SDR ببینید که احتمالاً قابل تماشا خواهد بود. در غیر این صورت، شما با یک تصویر تاریک و نامشخص مواجه خواهید شد، به طوری که صحنه‌های روز مانند شب و صحنه‌های شب همچون سایه‌های رنگ‌های نامشخصی به نظر می‌رسند که به طور پراکنده در صفحه نمایش در حال رقص هستند. گفتن اینکه آیا این فیلم می‌تواند خوب باشد یا نه، غیرممکن است زیرا من نمی‌توانم ببینم چه اتفاقی در حال رخ دادن است. بنابراین، نمره من به این فیلم یک است، به خاطر غیرقابل تماشا بودن. در ابتدای این فیلم شاهد باله‌ای زیبا هستیم تا اینکه ستاره آینده‌دار "الیس" (ماریون باربو) بر روی مچ پایش می‌افتد. این اولین بار نیست که این اتفاق می‌افتد و پیش‌آگهی پزشکان خوب نیست. یک استخوان شکسته و ورم زیاد ممکن است نیاز به جراحی داشته باشد و خب، دیگر نمی‌تواند برقصید. این خبر کمی زمان می‌برد تا به آن عادت کند، اما "الیس" فردی نیست که بخواهد در اندوه بماند. او با والدینش صحبت می‌کند و تصمیم می‌گیرد که کمی فیزیوتراپی کرده و به یک گروه رقص مدرن در بریتانی کمک کند. حداقل این فرصت را به او می‌دهد تا از پدر سرگیجه‌اش (دنيس پودالی‌دس) فاصله بگیرد. ورود او با خوشحالی پذیرفته می‌شود و او به زودی جا می‌افتد و از او خواسته می‌شود که به یکی از رقصندگان در تمرینش کمک کند و به او یادآوری می‌کند که زندگی بیشتر از رقص است. از این سناریو، صحنه‌ای جالب با فیزیوتراپیست دم‌اسبی‌اش "یان" (فرانçois سیویل) داریم که به او می‌گوید، امیدوارانه، که باید با کسی آشنا شود. چهره‌ی ناامید او وقتی که او می‌گوید شاید با "مهدی" (مهدی باکی) آشنا شده، تقریباً غم‌انگیز است. در اصل، این فیلم درباره او و وسواس‌هایش است. رقصیدن و به خود. باربو به خوبی از پس این کاراکتر برآمده که آینده‌اش از او گرفته شده، اما او مصمم است که آینده جدیدی بسازد. این فیلم عناصری شبیه به "فیم" (1980) دارد - گروهی از دوستان غیرمنتظره که به خاطر عشقشان به رقص و موسیقی و پوست کندن سیب‌زمینی کنار هم جمع شده‌اند. پیو مارمای نیز به عنوان آشپز عجیب "لوآیک" ارزش افزوده‌ای به فیلم می‌دهد و به طور کلی فکر می‌کنم تماشای این فیلم لذت‌بخش است.