فیلم Phenomena 1985

Phenomena، دو-دو دو-دو-دو. با ورود جنیفر کوروینو (جنیفر کانلی) به یک آکادمی دخترانهٔ سوئیسی، او درگیر پروندهٔ یک قاتل زنجیره‌ای می‌شود. دوستانش — حشرات — و پروفسور جان مک‌گرگور (دونالد پلیزنس) در صورت امکان به او کمک می‌کنند. این فیلم که توسط اسطورهٔ ژانر وحشت داریو آرژنتو کارگردانی و در نگارش آن نیز مشارکت داشته، اثری آمیخته و ناهمگون است. حتی اگر نسخهٔ آمریکاییِ مخدوش‌شدهٔ آن (با...

Phenomena، دو-دو دو-دو-دو. با ورود جنیفر کوروینو (جنیفر کانلی) به یک آکادمی دخترانهٔ سوئیسی، او درگیر پروندهٔ یک قاتل زنجیره‌ای می‌شود. دوستانش — حشرات — و پروفسور جان مک‌گرگور (دونالد پلیزنس) در صورت امکان به او کمک می‌کنند. این فیلم که توسط اسطورهٔ ژانر وحشت داریو آرژنتو کارگردانی و در نگارش آن نیز مشارکت داشته، اثری آمیخته و ناهمگون است. حتی اگر نسخهٔ آمریکاییِ مخدوش‌شدهٔ آن (با عنوان Creepers) را کنار بگذاریم، نسخهٔ کامل و بی‌سانسور هم تا حدی آشفته به نظر می‌رسد. آرژنتو به‌عنوان کارگردان در اینجا عملکرد قابل‌توجهی دارد و این توضیح می‌دهد که چرا فیلم از شهرتی محکم برخوردار است: نگاه او برای خلق تصاویر تأثیرگذار و چیدمان صحنه‌های وحشت کاملاً مشهود است. اما آرژنتو به‌عنوان فیلمنامه‌نویس (در کنار فرانکو فرّینی) نتوانسته روایت منسجم و قانع‌کننده‌ای بسازد. ریتم فیلم ناپایدار است، دیالوگ‌ها اغلب زمخت‌اند، و هدر دادن ظرفیت بازیگری دونالد پلیزنس در آن واقعاً جفا به سینمای وحشت است. با این حال، بخش قابل‌توجهی از خوبی‌های آرژنتو در فیلم وجود دارد که Phenomena را بالاتر از متوسط نگه می‌دارد؛ هرچند بیشتر برای چشم لذت‌بخش است تا برای ذهن. فیلم فرصتی خوب برای دیدن دو نماد بازیگری است — دونالد پلیزنس در اوج و جنیفر کانلی در آغاز مسیر سینمایی‌اش — و یکی از آثار مهم دورهٔ پربار آرژنتو در ژانر وحشت به‌شمار می‌آید. دوست‌داران سینما اغلب آرژنتو را «هیچکاک ایتالیایی» می‌خوانند و این فیلم نمونهٔ قابل استنادی برای آن مدعاست. برای شیفتگان آثار مرموز و خاص اثری ضروری است. ۶/۱۰