فیلم Senior Year 2022

یک کمدی بسیار خوب و عموم‌پسند که می‌تواند تا حد زیادی برای اکثر مخاطبان جذاب باشد. من تازه این فیلم را همراه با دوستی تماشا کردم و هر دو از آن راضی بودیم. فیلم کمدی موفقی است که توانسته دو نسل را مخاطب قرار دهد: جوانان امروز و والدینی که حدود بیست سال پیش نوجوان بودند، چرا که فیلم به‌طور مستقیم به عناصر فرهنگی آن دوران...

یک کمدی بسیار خوب و عموم‌پسند که می‌تواند تا حد زیادی برای اکثر مخاطبان جذاب باشد. من تازه این فیلم را همراه با دوستی تماشا کردم و هر دو از آن راضی بودیم. فیلم کمدی موفقی است که توانسته دو نسل را مخاطب قرار دهد: جوانان امروز و والدینی که حدود بیست سال پیش نوجوان بودند، چرا که فیلم به‌طور مستقیم به عناصر فرهنگی آن دوران اشاره می‌کند و برای آن‌ها نوستالژی‌ساز است. خود من در ۲۰۰۲ هنوز خیلی جوان بودم و در آستانه نوجوانی، اما برخی نکات نوستالژیک فیلم برایم تأثیرگذار بود. فیلم‌نامه ساده و در عین حال کارآمد است: همه چیز با استیفانی آغاز می‌شود و تصمیم او برای محبوب شدن و پذیرفته شدن پس از تحقیر در مدرسه. او به سرعت تبدیل به نمونهٔ ایده‌آل یک نوجوان می‌شود: جذاب، بور، عضو تیم تشویق‌کننده، فردی که از نظر جنسی راحت است، با یک پسر جذاب و آینده‌ای امیدوارکننده. نقطه اوج قرار بود انتخاب او به‌عنوان ملکهٔ جشن فارغ‌التحصیلی دبیرستان و یک مهمانی عظیم همراه با از دست دادن بکارت باشد؛ اما این اتفاق نمی‌افتد: در یک اجرای رقص پیچیده و بر اثر توطئهٔ یک رقیب، او سقوط کرده و بیهوش می‌شود و بیست سال در کما می‌ماند. در ۲۰۲۲ بالاخره از کما بیدار می‌شود و با واقعیتی دردناک روبه‌رو می‌شود: بدنش تغییر کرده، عمر گذشته است، پسرش با رقیبش ازدواج کرده، دیگر آن کسی نیست که می‌خواست باشد و هیچ‌کدام از چیزهایی را که آرزو داشت ندارد. بنابراین تصمیم می‌گیرد به مدرسه برگردد، کار ناتمام را تمام کند و ملکهٔ جشن شود… اما مدرسه دیگر آن رسم را ندارد! فیلم تلاش می‌کند چندین ارجاع فرهنگی به دهه‌های ۹۰ و ۲۰۰۰ را در خود جای دهد؛ از فیلم‌ها و سریال‌ها (Sex and the City، Deep Impact، Ally McBeal، Clueless) تا خواننده‌ها و آهنگ‌های شناخته‌شده (بریتنی اسپیرز، مادونا، مندی مور) و آیتم‌های فرهنگ عامه مثل تاماگوچی. ما که بین ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰ نوجوان بودیم، این‌ها را خوب می‌شناسیم؛ این‌ها مدها و گرایش‌های آن زمان ما بودند. فیلم همچنین به نقد نحوه نگاه جوانان امروز به مسائل اجتماعی و محیط‌زیستی، زندگی مجازی و شبکه‌های اجتماعی می‌پردازد. آسان است که در مواجهه با اینستاگرام و فیسبوکی که پر از هزاران دوست و دنبال‌کننده است، واقعیت را گم کنیم. فیلم به جوانانی می‌پردازد که بخش عمدهٔ وقت‌شان را در این شبکه‌ها می‌گذرانند و به «اینفلوئنسرها» می‌پردازد که از این راه درآمد زیادی دارند، و نیز به شیوهٔ ناپایدار و نمایشی بسیاری از جوانان در مواجهه با موضوعات محیط‌زیستی که بیشتر از سر مد دنبال می‌شوند تا آگاهی واقعی. فیلم از نظر تنوع شخصیت‌ها هم تا حد زیادی گنجاننده است و چندین شخصیت با پیشینه‌های قومی مختلف یا گرایش‌های جنسی متنوع حضور دارند. این رویکرد در هالیوود پس از جنبش Me Too و واکنش‌هایی مثل بایکوت اسکار توسط بعضی بازیگران پررنگ‌تر شده است؛ هرچند شخصاً دوست ندارم فیلم‌ها ابزار تبلیغ برای فعالیت اجتماعی یا سیاسی شوند. بازیگر نقش اصلی عملکرد قدرتمندی ارائه می‌دهد. او بازیگر تازه‌کاری نیست و پیش‌تر در کمدی‌هایی مانند Hustle و در فیلم‌های رقص مانند Pitch Perfect توانایی‌هایش را نشان داده؛ می‌توان او را یکی از چهره‌های امیدوارکنندهٔ کمدی در سال‌های اخیر دانست. فیلم همچنین از حضورهای کوتاه و موفق بازیگرانی چون جاستین هارتلی، سم ریچاردسون، زویی چائو، مری هالند و کریس پارنل بهره‌مند است که هرکدام به‌خوبی از پس نقش‌شان برآمده‌اند و چائو، ریچاردسون و هالند شایستهٔ تحسین ویژه هستند. در میان بازیگران جوان‌تر، عملکرد انگوری رایس و جِید بندِر نیز قابل‌توجه است. فیلم همچنین شاهد حضور کوتاه آلیسیا سیلورستون است که در گذشته در آثاری مشابه نقش‌آفرینی کرده است. از نظر فنی فیلم چندان پر زرق‌و‌برق نیست. فیلم‌برداری معمولی است و از پرداخت‌های بصری عجیب‌وغریب پرهیز شده و دوربین به سبک معمولی فیلم‌برداری می‌کند. اگرچه فیلم در ایالت جورجیا فیلم‌برداری شده اما در داستان در مریلند است و لوکیشن‌ها را به‌خوبی انتخاب کرده‌اند؛ بسیاری از صحنه‌ها با استفاده از صفحهٔ سبز و جلوه‌های بصری CGI با کیفیت بالا ساخته شده‌اند. موسیقی متن از ترانه‌های پاپ شناخته‌شده استفاده می‌کند و چند اجرای رقص بسیار خوب دارد که بازیگر اصلی در آن‌ها می‌درخشد.