فیلم Flypaper 2011

فلای‌پیپر یک «چه‌کسی‌کرد» غیرمتعارف است که در قالب یک کمدی دیوانه‌وار ارائه می‌شود. داستان با مردی به نام تریپ (با بازی پاتریک دمپسی) آغاز می‌شود که برای گرفتن پول خرد وارد بانک می‌شود و ناگهان در میانهٔ دو سرقت هم‌زمان قرار می‌گیرد؛ دو گروه متفاوت که یکی بسیار حرفه‌ای و دیگری کاملاً آماتور است. آنچه دنبال می‌آید مجموعه‌ای از خطوط داستانی و پیچش‌های دراماتیک اغلب...

فلای‌پیپر یک «چه‌کسی‌کرد» غیرمتعارف است که در قالب یک کمدی دیوانه‌وار ارائه می‌شود. داستان با مردی به نام تریپ (با بازی پاتریک دمپسی) آغاز می‌شود که برای گرفتن پول خرد وارد بانک می‌شود و ناگهان در میانهٔ دو سرقت هم‌زمان قرار می‌گیرد؛ دو گروه متفاوت که یکی بسیار حرفه‌ای و دیگری کاملاً آماتور است. آنچه دنبال می‌آید مجموعه‌ای از خطوط داستانی و پیچش‌های دراماتیک اغلب احمقانه است که در مجموع خنده‌دار و گاه حتی بسیار بامزه ظاهر می‌شوند. بزرگ‌ترین نقطه قوت فیلم مجموعهٔ متنوع و اغراق‌شدهٔ شخصیت‌های کلیشه‌ای است که همیشه جواب نمی‌دهد اما در اینجا به‌خوبی کار می‌کند، عمدتاً به‌خاطر فیلمنامهٔ هوشمندانه. دیالوگ‌ها تیز و بذله‌گو هستند و نحوهٔ قرارگیری شخصیت‌ها در برابر هم، دقیقاً همان چیزی است که کمدی‌های بزرگ از آن زاده می‌شوند. یکی از بهترین شخصیت‌ها «پینات باتِر» است با بازی درخشان تیم بلیک نلسون که همراه دوستش «جِلی» زوجی از سارقان روستایی و مبتدی را شکل می‌دهند و باعث خنده می‌شوند. تیم دیگر سارقانِ حرفه‌ای هم از مجموعه‌ای از کلیشه‌های متمایز تشکیل شده‌اند — نقش‌هایی که شبیه جوکی با عنوان «سه نفر وارد یک بار می‌شوند» است — و این ترکیب از آنچه انتظار می‌رود بامزه‌تر درمی‌آید. گروه گروگان‌ها (همه کارمندان بانک) هم هر کدام ویژگی‌های خاص، پارانویا و انگیزه‌های پنهان خود را دارند و گویا بیشتر از سارقین، از یکدیگر می‌ترسند. باید اعتراف کنم که انتظارات بالایی از دمپسی نداشتم، اما او خوشایندانه‌ای من را غافلگیر کرد؛ توانایی او در زمان‌بندی و اجرای دیالوگ خوب است. شخصیت او شخصیتی کاملاً پرانرژی و نابغه در امور عددی است که مصرانه می‌کوشد معماهای عجیب در بانک را حل کند و دمپسی نقش را باورپذیر بازی می‌کند. اشلی جاد بازیگری قابل‌اعتماد است و در کمدی هم توانایی نشان می‌دهد. هرچند تأسف‌آور است که برخی بازیگران تحت فشارهای زیبایی‌محور قرار گرفته‌اند؛ این موضوع گاهی بر بیان احساسات و حالات چهرهٔ او تأثیر گذاشته و اندکی از کیفیت اجرا می‌کاهد، اما جاد همچنان استعداد زیادی دارد که این کاستی‌ها را جبران می‌کند. در مجموع بازیگران نقش‌هایشان را خوب ایفا می‌کنند؛ بیشترشان نام‌های بزرگ و ستاره نیستند اما این نکته بدی نیست. تنها مورد بدِ انتخاب بازیگر، مِکی فیفر است؛ بازیگر توانمندی که به‌نظر می‌رسد برای نقش‌های جدی مناسب‌تر است. او نقش را بیش از حد جدی گرفت و حتی زمانی که اطرافیانش رفتاری کمدی داشتند، با چهره‌ای سرد و بی‌تغییر باقی ماند؛ تلاش‌هایش برای خنداندن چندان موفق نبود. از نظر داستانی، فلای‌پیپر همچون یک بازی «کلِو» (سرنخ) پیچیده‌تر می‌شود و در مقاطعی شباهتی بامزه به فیلم‌هایی مثل The Usual Suspects دارد. طرح از ابتدا ساده به‌نظر می‌رسد اما به تدریج غنی‌تر می‌شود بی‌آنکه به‌طرز اغراق‌آمیزی پیچیده گردد. در داستان ناهماهنگی‌هایی هست اما چندان آزاردهنده نیستند. پایان‌بندی تا حدودی کلیشه‌ای است، اما بیایید رو راست باشیم: آیا تا به حال بازی «سرنخ» را بدون گفتن «از اول هم می‌دانستم!» به پایان برده‌اید؟ در هیچ نقطه‌ای چیزی واقعاً لذت تجربه را خراب نمی‌کند. این فیلم کمدی نیمه‌تاریک و بزرگ‌سالانه‌ای است که به مقدار معقولی از ناسزا و شوخی‌های زمخت بهره می‌برد، اما نسبت به تارانتینو یا ریچی کاملاً بی‌آزار است. گاهی حس می‌شود کارگردان راب مینکف از برخی تکنیک‌ها و شگردهای این دو فیلم‌ساز الهام گرفته، اما فلای‌پیپر در نهایت سبک خاص خود را حفظ می‌کند و صرفاً از دیگر کمدی‌های جنایی الهام می‌گیرد که اشکالی ندارد. در مجموع، فلای‌پیپر فیلمی سرگرم‌کننده و مناسب برای گذراندن یک عصر آرام است، اثری در مرز بین مستقل و هالیوود کم‌بودجه. شاید تا حدودی فراموش‌شدنی باشد، اما به‌سختی شما را از صندلی‌تان جدا می‌کند و مطمئناً برای یک شب تفریحی گزینهٔ مناسبی است.