فیلم 10 Cloverfield Lane 2016

دیدگاهی تازه به فیلم اصلی اضافه می‌کند و در عین حال رازآمیزی را حفظ می‌نماید. فیلم ابتدا با عنوان «The Cellar» شناخته می‌شد اما بعداً به عنوان یک اسپین‌آف از «Cloverfield» عرضه شد. سبک روایت آن معمولی و درامِ سینمایی است، نه به شکل «found footage» فیلم اول. اگر از طرفداران فیلم اصلی یا به‌ویژه طرفداران هیولاها هستید، ممکن است ناامید شوید، چون این اثر بیشتر...

دیدگاهی تازه به فیلم اصلی اضافه می‌کند و در عین حال رازآمیزی را حفظ می‌نماید. فیلم ابتدا با عنوان «The Cellar» شناخته می‌شد اما بعداً به عنوان یک اسپین‌آف از «Cloverfield» عرضه شد. سبک روایت آن معمولی و درامِ سینمایی است، نه به شکل «found footage» فیلم اول. اگر از طرفداران فیلم اصلی یا به‌ویژه طرفداران هیولاها هستید، ممکن است ناامید شوید، چون این اثر بیشتر یک روان‌شناختی–مهیج–معمایی است تا یک فیلم علمی‌تخیلی–اکشن–ماجراجویانه. تنها پلات آخر است که تا حدی ارتباط فیلم با دنیای «Cloverfield» را روشن می‌کند، و جز سرنخی که عنوان فیلم داده، آن ارتباط چندان آشکار نیست—هرچند سازندگان اصرار دارند که فیلم در همان فرنچایز قرار دارد. به‌نظر می‌رسد در برخی جنبه‌ها بیشتر به آثار تهاجم بیگانه‌ای مثل «Skyline»، «Battle: Los Angeles» یا حتی «The 5th Wave» نزدیک است تا «Cloverfield». من از دیدن این فیلم لذت بردم؛ تمِ پناهگاه زیرزمینی و زندگی در یک مخفیگاه دیوانه‌وار شبیه به فیلم «Room» است. از آنجا که رابطهٔ فیلم با «Cloverfield» علنی شد، برخی انتظار شکلِ دیگری از فیلم را داشتند و این مسئله برای عده‌ای گمراه‌کننده بود. اگر دنباله‌ای ساخته نشود، پیوند بین این دو فیلم چندان ضروری به‌نظر نمی‌رسد؛ بنابراین بهتر است آن را به‌عنوان یک اثر مستقل در نظر بگیرید تا از تماشای آن بیشترین لذت را ببرید. فیلم جمع و جور با یک بازیگرانی محدود—تنها چهار شخصیت—و فیلم‌برداری در یک لوکیشن انجام شده است. بودجهٔ اندکی حدود ۱۵ میلیون دلار داشته اما به‌خوبی سودآوری کرده است؛ بخش زیادی از این موفقیت را می‌توان به استراتژی بازاریابی و پیوند آن با بلاک‌باستر ۲۰۰۸ نسبت داد. اما به‌هرحال فیلم به‌خودی‌خود هم کار می‌کرد و در نهایت هم طرفداران و سازندگان از نتیجه راضی‌اند. تعلیق فیلم بسیار خوب است ولی گاهی بیش از حد کش می‌آید. پردهٔ سوم با سرعت بسیار بالایی جلو می‌رود که البته از آن انتظار می‌رفت چون «Cloverfield» آن را به‌نوعی متصل کرده است. وقتی همه انتظار هیولا دارند، فیلم راه دیگری را انتخاب می‌کند و این همان چیزی است که فیلم را متمایز می‌سازد. (نمرهٔ یکی از نقدها: 7.5/10) دو عامل اصلی برای جذب برخی بینندگان نام جان گودمن و نام J.J. Abrams بود—گودمن همیشه قابل‌اعتماد است و اِبرامز اغلب با حساسیت ژانرها خوب عمل می‌کند. فیلم از نوآوری برخوردار است؛ شخصیتِ ضدقهرمان آزاردهنده است، وضعیتِ منحصر‌به‌فرد مبهم مانده و در نهایت همه‌چیز با دقتی نسبتاً مرتب کنار هم قرار می‌گیرد که هم برای سینمادوستان رضایت‌بخش است و هم حس اشتیاق برای یک دنبالهٔ احتمالی را برمی‌انگیزد. مزیت بزرگ فیلم این است که اگر پیش از تماشا از آن چیزی ندانید، تجربهٔ بهتری خواهید داشت؛ فیلم از ابتدا تنش‌زا است و مداوماً شما را در حال پرسش‌گری نگه می‌دارد. تعارض درونی شخصیت‌ها—به‌ویژه نسبتِ آنها با هوارد (جان گودمن)، صاحب پناهگاه—و ابهام دربارهٔ آنچه در دنیای بیرون رخ داده، حس خفقان‌آور موقعیتِ داستان را تشدید می‌کند. از منظر ذهنیِ میشل، تماشاگر به‌خوبی با احساس ناامنی او همراه می‌شود، و در عین حال از ذکاوت و ابتکار او شگفت‌زده می‌گردد. رابطهٔ او با امِت (جان گالاگر جونیور) صادقانه رشد می‌کند و امیدی در دلِ وضعیتِ مغموم ایجاد می‌کند. عملکرد سه بازیگر اصلی فوق‌العاده است (خوشبختانه هنوز سازندگانِ فیلم متوجهِ استعداد بزرگِ گودمن هستند)، و از نظرِ فنی هم فیلم در صدا و تصویر درخشان است؛ این تریلرِ فشرده مثل فنری فشرده است که در نهایت رها می‌شود. (نمرهٔ یکی از نقدها: 8.5/10) برخی منتقدان می‌گویند فیلم از المان‌هایی شبیه «Misery» و «Moon» آغاز می‌کند و به «The Mist» تبدیل می‌شود. فیلمنامه—با قلم دیمین شزل در یکی از نسخه‌ها—پر از تقابل‌های پرتنش است و نوشتهٔ محکمی دارد، ولی عده‌ای از پایان فیلم راضی نیستند و آن را قانع‌کننده نمی‌دانند. (یک نقد: ★★½) خلاصهٔ داستان به‌طور مختصر: میشل (مری الیزابت وینستد) پس از یک تصادف خودرو به‌هوش می‌آید و در یک پناهگاه زیرزمینی قفل‌شده بیدار می‌شود؛ او متوجه می‌شود که هوارد (جان گودمن) و امِت نیز در آنجا هستند. هوارد ادعا می‌کند که حملهٔ شیمیایی جهانِ بیرون را نابود کرده و آنها تنها بازماندگان‌اند؛ با گذشت زمان، میشل نسبت به حقیقتِ ادعاهای او شک می‌کند و تلاش می‌کند بفهمد در بیرون واقعاً چه اتفاقی افتاده است. یکی از نقاط قوت فیلم، بازی‌های درخشان بازیگران است: گودمن در نقش هوارد عملکردی درخشان و چندبعدی ارائه می‌دهد که بین مهربانی و تهدید نوسان می‌کند؛ وینستد در نقش میشل بازی هوشمند و قدرتمندی دارد؛ و گالاگر به‌عنوان امِت هم نقطهٔ توازن و گاه طنز را فراهم می‌کند. شیمی بین سه نقشِ اصلی محسوس و نیروی محرکهٔ فیلم است. جلوه‌های بصری و کارگردانی به خوبی حسِ تنگنا و خفقانِ پناهگاه را منتقل می‌کنند. پایان فیلم برای برخی نامطلوب به‌نظر می‌رسد و برای دیگران مناسبِ تم و لحنِ کلی اثر است؛ در نهایت این موضوع به سلیقهٔ شخصی بازمی‌گردد. به‌طور کلی، «10 Cloverfield Lane» فیلمی قابل‌توجه و تماشایی برای علاقه‌مندان به تریلرهای روان‌شناختی است. (نمرهٔ جمع‌بندیِ یکی از نقدها: 7/10)