سریال Hunters

قصد ندارم دربارهٔ جنبهٔ تاریخی‌اش حرف بزنم. من با این مسائل سروکار دارم و عمدتاً برایم مهم نیست، و این‌طور به نظر می‌رسید که می‌خواست شبیه فیلم‌های تارانتینو باشد و همه می‌دانیم او با تاریخ چگونه برخورد می‌کند. بنابراین با این فرض آمدم که مسائل تاریخی به‌طرز مضحکی غلط خواهند بود... و ناامید نشدم. من طرفدار پروپاقرص آل پاچینو و تارانتینو هستم و برای همین خیلی...

قصد ندارم دربارهٔ جنبهٔ تاریخی‌اش حرف بزنم. من با این مسائل سروکار دارم و عمدتاً برایم مهم نیست، و این‌طور به نظر می‌رسید که می‌خواست شبیه فیلم‌های تارانتینو باشد و همه می‌دانیم او با تاریخ چگونه برخورد می‌کند. بنابراین با این فرض آمدم که مسائل تاریخی به‌طرز مضحکی غلط خواهند بود... و ناامید نشدم. من طرفدار پروپاقرص آل پاچینو و تارانتینو هستم و برای همین خیلی ذوق‌زده بودم، چون به نظر می‌رسید بخواهد نسخه‌ای سرگرم‌کننده و شبیه به تارانتینو باشد. تا حدی هم خود را این‌طور معرفی می‌کند. اما حقیقت این است که Hunters کاملاً پراکنده و نامنظم است. به‌نظر می‌رسد واقعاً می‌خواسته در ژانر تارانتینو قرار بگیرد، اما مثل فیلم «دو روز در دره» دقیقاً درک نمی‌کند که تارانتینو چگونه این ترکیب را به‌ثمر می‌رساند. نمی‌داند چطور خشونت و طنز را طوری درآمیزد که کار نپاشد. شخصیت‌ها و خطوط داستانی را فراتر از سطحی‌ترین لایه‌ها به‌هم پیوند نمی‌دهد؛ خشونت را به‌طرز جذاب و بامزه‌ای ارائه نمی‌کند و همین باعث می‌شود باقی شوخی‌ها ضعیف و نامتناسب به‌نظر برسند. بعد هم به سراغ آن گونه سیاست‌زدگی به سبک جوردن پیل می‌رود؛ من واقعاً امیدوار بودم با توجه به فضای تبلیغاتی این کار را نکند... اما کرد. بنابراین علاوه بر پراکندگی داستان، اگر سفیدپوست باشی در نقش نازی و شرور جا زده می‌شوی. راستش از این مواضع خسته‌ام و مطمئنم وقتی این افراط‌های «ووک» تمام شود و دیگر رواج نداشته باشد که آشکارا متعصب باشند، مثل دیگر آثار او این فیلم هم به‌عنوان نژادپرستانه دیده خواهد شد.