فیلم Bewitched 2005

جک وایات (با بازی ویل فرل)، ستارهٔ هالیوود که پس از چند شکست گیشه در تلاش برای بازگشت به اوج است، مجاب می‌شود در بازسازی سریال تلویزیونی 1964 «Bewitched» بازی کند. او اصرار دارد بازیگر ناشناسی نقش سمَنتا را ایفا کند تا خودش در سایه قرار نگیرد. وقتی ایزابل را پیدا می‌کند، به نظر می‌رسد برای نقش مناسب است؛ غافل از اینکه ایزابل واقعاً یک...

جک وایات (با بازی ویل فرل)، ستارهٔ هالیوود که پس از چند شکست گیشه در تلاش برای بازگشت به اوج است، مجاب می‌شود در بازسازی سریال تلویزیونی 1964 «Bewitched» بازی کند. او اصرار دارد بازیگر ناشناسی نقش سمَنتا را ایفا کند تا خودش در سایه قرار نگیرد. وقتی ایزابل را پیدا می‌کند، به نظر می‌رسد برای نقش مناسب است؛ غافل از اینکه ایزابل واقعاً یک جادوگر است. از زمان تماشای فیلم در سینما در سال 2005 تاکنون آن را ندیده بودم، بنابراین جزئیات زیادی به یاد نداشتم. نوشته و کارگردانی نورا اِفرون باعث می‌شود انتظاراتی وجود داشته باشد—این همان نویسنده‌ای است که «وقتی هری سلی ملاقات کرد» و «نامه‌ای برای تو» را نوشت—اما متأسفانه «Bewitched» با وجود پتانسیلش، خیلی از این انتظارات فاصله دارد. نیکول کیدمن انتخاب بدیهی‌ای برای جانشینی Elizabeth Montgomery در نقش سمَنتا (ایزابل) به نظر می‌رسد. ایزابل می‌خواهد زندگی جادویی را رها کند، زندگی عادی داشته باشد و عشق را پیدا کند؛ او تا حدی از دنیای واقعی ساده‌دل است اما فوراً مجذوب جک می‌شود و قبول می‌کند نقش سمَنتا را بازی کند. کیدمن با چشمانی گشاد و لحن نفس‌زنان بازی می‌کند و ویل فرل همان ویل فرلِ اوج دوران کمدی‌اش است. آن‌ها روی پرده با هم خوب کار می‌کنند، اما شیمی رمانتیک میانشان تقریباً وجود ندارد. فیلم گویا آن جادوی اِفرون را که کمدی‌های رمانتیک قبلی‌اش را دل‌نشین می‌کرد، از دست داده است. شاید مشکل انتخاب ویل فرل برای نقش باشد یا فیلمنامه بیش از حد کلیشه‌ای است. فیلم هرگز واقعاً متعهد نمی‌شود که رابطهٔ عاشقانهٔ ایزابل و جک خودِ بازسازی «Bewitched» باشد و به جای آن بیشتر روی جلوه‌های ویژه و چند شعبده‌بازی و شوخی‌های سبک حساب می‌کند تا فیلم را پیش ببرد. استعداد مایکل کِین کاملاً هدر رفته و استیو کارل—که معمولاً از او خوشم می‌آید—در نقش عمو آرتور به‌طور کوتاه حضور دارد و در بازی نقش زننده حسابی افراط می‌کند. با این حال بخش‌هایی از فیلم سرگرم‌کننده‌اند. شرلی مک‌لین از نقش نسبتاً کم‌توسعه‌یافتهٔ خود به عنوان آیریس/اندورا بیشترین استفاده را می‌برد و بعضی از شوخی‌های دیداری خنده‌دارند. موسیقی متنِ اِفرون هم مثل همیشه پر از نوستالژی گرم و دل‌پذیر است، اما این به تنهایی برای شایسته‌ساختن فیلم نسبت به منبع اصلی کافی نیست. در مجموع از تماشای دوبارهٔ فیلم پشیمان نیستم، اما بعید است دوباره آن را ببینم. نکتهٔ مثبت برجسته فیلم این است که ویل فرل تا حد زیادی فیلم را نجات می‌دهد؛ بدون او شاید فیلم واقعاً ضعیف می‌بود.