فیلم Dara of Jasenovac 2020

در کشف این حقیقت که پس از decades آموزش تاریخی و تماشای بیش از صد فیلم مرتبط با هولوکاست، بخش‌های مهمی از فاجعه‌ها همچنان برای من پنهان مانده، احساس ناراحتی خاصی وجود دارد. فیلم "دارا از یاسنوواک" دقیقاً این revelation نگران‌کننده را ارائه می‌دهد و وحشت‌های اردوگاه کار اجباری یاسنوواک در کرواسی را به تصویر می‌کشد - نسل‌کشی که هرگز در کتاب‌های تاریخ یا سینما...

در کشف این حقیقت که پس از decades آموزش تاریخی و تماشای بیش از صد فیلم مرتبط با هولوکاست، بخش‌های مهمی از فاجعه‌ها همچنان برای من پنهان مانده، احساس ناراحتی خاصی وجود دارد. فیلم "دارا از یاسنوواک" دقیقاً این revelation نگران‌کننده را ارائه می‌دهد و وحشت‌های اردوگاه کار اجباری یاسنوواک در کرواسی را به تصویر می‌کشد - نسل‌کشی که هرگز در کتاب‌های تاریخ یا سینما با آن مواجه نشده بودم. فیلم بدون ملاحظه‌ی پرِدراگ آنتونیویچ، زندگی دختری ده‌ساله به نام دارا را دنبال می‌کند که در جایی زندگی می‌کند که گاهی به آن "آشویتس بالکان" می‌گویند، جایی که رژیم فاشیستی اوستاشا عمدتاً صرب‌ها، اما همچنین یهودیان، رُوما و مخالفان سیاسی را به قتل رساند. اینکه چنین اردوگاه قتل قابل توجهی در آگاهی غربی‌ها نسبتاً ناشناخته باقی مانده، به سیاست‌های حافظه تاریخی اشاره دارد. آنچه این داستان را متمایز می‌کند، نه تنها تمرکز بر یک فاجعه کمتر شناخته شده، بلکه بررسی نگران‌کننده اشتیاق مستقل کرواسی به قتل‌عام است، بدون مدیریت مستقیم نازی‌ها. "دارا از یاسنوواک" به عنوان یک اصلاح تاریخی و آینه‌ای سرد عمل می‌کند. بینش ویران‌کننده فیلم نه تاریخی بلکه فلسفی است. از طریق چشمان دارا، شاهد تبدیل بی‌دردسر افراد عادی به هیولاها هستیم. برخلاف کشتارهای اداری و صنعتی اردوگاه‌های مرگ نازی، یاسنوواک چیزی بنیادی‌تر را نمایان می‌کند - اشتیاق ظاهری انسان‌ها به شکنجه و قتل همسایگانشان وقتی که از سوی مقامات اجازه می‌یابند. قدرت فیلم عمدتاً از واقع‌گرایی بی‌رحمانه‌اش ناشی می‌شود. کارگردانی آنتونیویچ، فیلمبرداری تسخیرکننده، دکورهای به دقت طراحی شده و بازی‌های فوق‌العاده طبیعی - به‌ویژه از بیلجانا چِکیچ در نقش دارا - دنیای تاریخی غوطه‌وری را ایجاد می‌کند که به طرز وحشتناکی واقعی به نظر می‌رسد. بازی چِکیچ به خاطر کنترلش قابل توجه است؛ چشمان مراقب او، لنز ما به این کابوس می‌شود. این فیلم پرسش‌هایی را مطرح می‌کند: "چگونه می‌توان این فاجعه خاص را فراموش کرد؟" و پرسش مهم‌تر "چه چیزی در طبیعت انسانی باعث می‌شود که چنین بی‌رحمی ممکن شود؟" هر دو این پرسش‌ها به شدت ناراحت‌کننده هستند. دومی حتی در پرتو افزایش قدرت فاشیستی در ایالات متحده، ترسناک‌تر است. اینکه انسان‌ها به راحتی می‌توانند به یکدیگر آسیب برسانند وقتی که از نظر ایدئولوژیک مجاز باشند، به تاریک‌ترین جنبه‌های طبیعت انسانی ما اشاره می‌کند. "دارا از یاسنوواک" سینمایی دشوار و ضروری است که به ما یادآوری می‌کند که عبارت "هرگز دوباره" تا زمانی که فصل‌های مهمی از فاجعه نادیده گرفته شوند و ظرفیت انسان برای بی‌رحمی مورد بررسی قرار نگیرد، خالی خواهد بود.