سریال Fubar

انتظارات زیادی از این سریال با آرنولد داشتم، بنابراین ناامیدی‌ام هم به همان اندازه بزرگ بود. فکر نمی‌کردم آرنولد با چنین فیلمنامه‌ی ضعیفی موافقت کند. مثل بسیاری از تبلیغات اخیر، تقریباً همه نژادها حضور دارند، همجنس‌گرایان البته، و فمنیسم هم مشخص است. تنها چیزی که کم است، استعداد در نویسندگی و بازیگری از سوی همه بازیگران این مجموعه است، حتی آرنولد (هرچند در برخی صحنه‌ها...

انتظارات زیادی از این سریال با آرنولد داشتم، بنابراین ناامیدی‌ام هم به همان اندازه بزرگ بود. فکر نمی‌کردم آرنولد با چنین فیلمنامه‌ی ضعیفی موافقت کند. مثل بسیاری از تبلیغات اخیر، تقریباً همه نژادها حضور دارند، همجنس‌گرایان البته، و فمنیسم هم مشخص است. تنها چیزی که کم است، استعداد در نویسندگی و بازیگری از سوی همه بازیگران این مجموعه است، حتی آرنولد (هرچند در برخی صحنه‌ها به‌خاطر سن بالا قابل‌باور نیست). تماشای فیلم‌ها و سریال‌هایی که در آن زن‌های کوچک و لاغر از همه مردان قوی‌تر نشان داده می‌شوند دارد آزاردهنده می‌شود چون باورپذیر نیست — درست مثل پریدن آرنولدِ بالای ۷۰ سال از یک کامیون در حال حرکت. بعد هم مردها همیشه مقصر نشان داده می‌شوند و/یا ضعیف‌اند. من به‌خاطر آرنولد به این اثر نمرهٔ ۴ از ۱۰ دادم و این هم خیلی بخشنده است. اگر می‌خواهید بازیگران قدیمی را در سریال‌های جدید خوب ببینید، Tulsa Kingِ استالونه را ببینید؛ در همه جهات خیلی بهتر است و چنین بازی‌های «ووک» ندارد. واقعاً خراب‌کاری محض. مملو از همان حرف‌های پیش‌پاافتاده و بی‌معنای «ووک»، شخصیت‌پردازی‌های کلیشه‌ای و وحشتناک، برتری‌جویی آمریکایی (آیا هنوز کسی سازمان سیا را «خوب‌ها» می‌داند؟) و داستان‌سرایی بی‌نمک و بدون خلاقیت است. بی‌شک توده‌ها به‌خاطر «عامل آرنی» باز هم استقبال خواهند کرد، اما واقعاً همین تنها امتیاز این ماجراست. خلاصه اینکه آوردن بازیگران بزرگ به سریال‌ها و فیلم‌های ضعیف ظاهراً آخرین تلاش برای جبران کاهش مخاطب و افت شدید ریتینگ‌هاست. با این حال، این در بهترین حالت یک راه‌حل کوتاه‌مدت است و درمان بلندمدتی برای مشکلات متعدد صنعت سرگرمی آمریکا — که اغلب خودساخته‌اند — به شمار نمی‌آید.