فیلم A Fantastic Woman 2017

فیلمی بسیار صادقانه و خالص که حتی در جاهایی ناراحت‌کننده، کاملاً طبیعی به‌نظر می‌رسد. داستان باریک و ساده‌ای دارد، اما هدف فیلم همان نیست؛ هدف، جذب مخاطب از طریق ماهیت انسانی، شخصیت‌پردازی و نمایش آسیب‌پذیری، قدرت و تاب‌آوری مارینا در قصه‌ای بسیار احساسی برای اوست. این نقش‌پردازی‌ها، به‌ویژه اجرای دلنشین دانیلا وگا، باورپذیر و تأثیرگذارند و فیلم را به سطحی بالاتر می‌برند. کارگردانی لِلیو زیبا،...

فیلمی بسیار صادقانه و خالص که حتی در جاهایی ناراحت‌کننده، کاملاً طبیعی به‌نظر می‌رسد. داستان باریک و ساده‌ای دارد، اما هدف فیلم همان نیست؛ هدف، جذب مخاطب از طریق ماهیت انسانی، شخصیت‌پردازی و نمایش آسیب‌پذیری، قدرت و تاب‌آوری مارینا در قصه‌ای بسیار احساسی برای اوست. این نقش‌پردازی‌ها، به‌ویژه اجرای دلنشین دانیلا وگا، باورپذیر و تأثیرگذارند و فیلم را به سطحی بالاتر می‌برند. کارگردانی لِلیو زیبا، مهربانانه و دقیق است. (۸/۱۰) اگرچه فیلم به‌هیچ‌وجه صحنه‌های خشونت‌آمیز یا تصویری ندارد، تماشای آن به‌طرزی آزاردهنده سخت است. محور اصلی داستان «مارینا» (دانیلا وگا) است؛ خواننده و اجراکنندهٔ ترنس در یک کلوب شبانه که در رابطه‌ای عاشقانه با «اورلاندو» (فرانسیسکو رِیسِس) — مردی مسن‌تر و پولدارتر — قرار دارد. در شب تولد او، بعد از شبی نسبتاً پرتحرک و شهوانی، معلوم می‌شود قلب اورلاندو خوب کار نمی‌کند و مارینا او را به‌سرعت به بیمارستان می‌رساند. آنچه انتظار می‌رود رخ می‌دهد و تراژدی آغاز می‌شود، اما باور کنید این فقط آغاز مشکلات مارینا است: پلیس شروع به تحقیق و تردید در توضیحات او می‌کند و خانوادهٔ اورلاندو او را به‌راحتی طرد می‌کنند. رفته‌رفته، با بی‌رحمی و تنهایی بی‌فکر دیگران — و نه‌کمتر از آن غم و یأس خودِ مارینا — بیش‌تر همراه و شریک ناامیدی او می‌شویم. قصه آن‌چنان نو نیست و پیش‌تر با اشکال گوناگون روایت شده، اما تلاش وگا تقریباً عینی و جان‌دار است؛ شخصیت او گویا از سوی افرادی که نمی‌شناختش مورد محاصره و بدگمانی قرار می‌گیرد، افرادی که حاضر نیستند باور کنند او می‌توانسته اورلاندو را دوست داشته باشد یا مورد محبت او بوده باشد. فیلم بازخواستی تلخ از نگرش اجتماعی نسبت به افراد ترنس است و همین‌طور انتقادی سخت به طرز برخورد با ازدواج‌های با اختلاف سن یا فاصلهٔ طبقاتی؛ عملاً هر کسی که با معیارهای معمول جور درنیاید، در برابرش سخت‌گیری می‌شود. پلیس‌ها در اینجا به‌ویژه بی‌رحم‌اند، که بخشی از آن ناشی از بی‌تفاوتی نامهربانانه‌شان نسبت به وضعیت مارینا است. از نظر تولید، باید گفت فیلم بهترین کار فنی نیست؛ نه تدوین و نه تصویربرداری آثار برجسته‌ای محسوب نمی‌شوند، اما حقیقتی که در دل روایت نهفته است، هم تأثرآور و هم خشم‌آور است و تماشای آن ارزش دارد.