فیلم Countdown 2019

مطمئن نیستم چه‌کس فکر کرده این ایده خوب است، چه برسد به اینکه آن را به سینماها بفرستند (شبیه فیلم‌هایی است که می‌توان رایگان در برخی سرویس‌ها پیدا کرد). بازیگر اصلی را از سریال YOU می‌شناسم و دوست دارم، ولی غیر از آن این فیلم صرفاً احمقانه است. شاید ایدهٔ اصلی می‌توانست به‌عنوان یک قسمت از The Twilight Zone یا قدیم‌ترها Tales from the Crypt...

مطمئن نیستم چه‌کس فکر کرده این ایده خوب است، چه برسد به اینکه آن را به سینماها بفرستند (شبیه فیلم‌هایی است که می‌توان رایگان در برخی سرویس‌ها پیدا کرد). بازیگر اصلی را از سریال YOU می‌شناسم و دوست دارم، ولی غیر از آن این فیلم صرفاً احمقانه است. شاید ایدهٔ اصلی می‌توانست به‌عنوان یک قسمت از The Twilight Zone یا قدیم‌ترها Tales from the Crypt جواب بدهد. شاید. متأسفانه با بودجهٔ تنها ۶.۵ میلیون دلار و فروش جهانی ۳۵ میلیون، ساخت دنباله اجتناب‌ناپذیر به‌نظر می‌رسد، هرچند ممکن است دنباله مستقیم برای پخش آنلاین عرضه شود. امتیاز: ۱٫۲۵/۵ --- به‌عنوان طرفدار Final Destination (2000) با امید به تجربه‌ای مشابه به تماشای این فیلم نشستم. ایدهٔ فیلم جالب و مناسب ژانر رازآلود و وحشت بود. اما «Countdown» خیلی زود به همان کلیشه‌های حزن‌انگیز تبدیل می‌شود: جیپ‌اسکِیرها، موجودات مسخره‌ای که ناگهان ظاهر می‌شوند و چیزهایی از این دست. خیلی زود بخش زیادی از شومی مرموز فاش می‌شود و راز، تعلیق و مهم‌تر از همه وحشت از بین می‌رود. ترس در ناشناخته‌هاست و در آن‌چه ذهن خودِ مخاطب می‌تواند بسازد؛ متأسفانه بسیاری از فیلم‌سازان این را فراموش کرده‌اند — اما این مسئله تنها علت شکست فیلم نیست. اسپویل: امروزه بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌های جریان اصلی پیام‌های سیاسی را در خود دارند؛ برخی آشکارتر و برخی نه، اما اگر دقیق نگاه کنید، می‌توان نشانه‌ها را دید. من امیدوار بودم این فیلم صرفاً داستان‌گویی کند: ۹۰ دقیقه بنشینم و ببینم قهرمان داستان «کوئین» چگونه برای فرار از مرگِ پیش‌بینی‌شده با شمارش معکوس می‌دود، نه اینکه پیام‌های سیاسی به زور به تماشاگر تحمیل شود و حملات و توهین‌های ضدسفیدپوست را ببینم. متأسفانه «Countdown» هم به آن فهرست فیلم‌هایی پیوسته که از نظر من پیام‌بر فرهنگی دارند و این برای من فیلم را نابود کرد. حالا همهٔ نمونه‌هایی که می‌آورم به‌تنهایی «اثبات» سیاست‌زدگی فرهنگی نیست؛ مشکل از تکرار مداومِ نمایش‌های نادرست و برنامه‌ریزی‌شده است که می‌خواهند ما را قانع کنند این تصاویر، هنجارهای واقعی‌اند. رفتارها و ویژگی‌های گروهی که در دنیای واقعی وجود دارند، یا نادیده گرفته می‌شوند یا به‌صورتی نادرست و وارونه در رسانه‌ها نمایش داده می‌شوند. کلیشه‌ها «غیراخلاقی» خوانده می‌شوند، صرف‌نظر از اینکه واقعی یا منصفانه باشند. به‌علاوه، این نشانه‌ها و صفات انسانی در داستان و حتی در دنیای واقعی برای رسیدن به یک دستورکار سیاسی تحریف می‌شوند. این تبلیغاتِ فرهنگی در رسانه‌ها عواقب واقعی دارد؛ فهم ما از رفتارها، وقایع و معیارهای اخلاقی در جهان واقعی از طریق رسانه‌ها دگرگون و دست‌کاری می‌شود. چند نمونه که در فیلم دیدم: - مرد سفیدپوست «شیطانی» در نقش دکتر سالیوان؛ شخصیت ضدجامعه و متجاوز جنسی. [در فیلم‌های امروزی سفیدپوستان بلوند با چشمان روشن اغلب به‌عنوان شرور نشان داده می‌شوند.] - مرد سیاه‌پوست «قهرمان» و نجیب: شخصیت متِ که مهربان و شایستهٔ احترام است. [امروزه گاهی بازیگران سیاه‌پوست در نقش قهرمانان یا آدم‌های خیر نمایش داده می‌شوند.] - توهین و تخریب مردان سفیدپوست. جملهٔ مت: «فهمیدم دارم می‌میرم و ناراحت نیستم که با خودم یک مرد سفیدپوست هم ببرم.» تصور کنید اگر نقش‌ها عوض شده بودند چه می‌شد؟ - نمایش روابط بین‌نژادی: پیش‌پاافتاده، دختری بلوند با مردی سیاه‌پوست. حضور این نوع روابط در رسانه‌ها امروز بسیار شایع است و «تنوع» را گاه به‌معنای کاهش حضور سفیدپوستان توضیح می‌دهند. - تخریب مردان سفیدپوست و حمله به نظریه‌پردازان توطئه: مرد مستی در بار به‌عنوان نمونه آزمایشی انتخاب می‌شود چون دربارهٔ قطب جنوب و «زمین تخت» حرف می‌زند. کوئین که پرستاری مظلوم و اخلاق‌مدار است ابتدا مردد است اما وقتی موضوع «حرام‌شده»ٔی مثل هولوکاست مطرح می‌شود، نظرش تغییر می‌کند و به مت می‌گوید ادامه دهد. - کوئین و مت در برابر خواهر نوجوان کوئین بوسهٔ بین‌نژادی‌ای دارند و خواهر نوجوان با رضایت نگاه می‌کند. هرچه سن نوجوانان برای دریافت چنین پیام‌هایی پایین‌تر باشد، تاثیرگذاری برنامه‌ریزی‌شده بیشتر است. - در صحنهٔ پایانی، «دِرِک» که تکنیسین است در قرارش رفتاری زننده دارد و موجب ناراحتی طرف مقابل می‌شود؛ اگر او فردی غیرسفیدپوست‌تر بود شاید انتخاب بهتری برای او می‌بود. پس از اشاره به این نمونه‌ها، احتمالاً آن‌ها را همه‌جا خواهید دید — اگر تاکنون ندیده‌اید. امیدوارم این نقد مفید بوده باشد و باعث شود نگاهی متفاوت پیداکنید. امتیاز: ۱/۱۰ --- «Countdown» یکی دیگر از تلاش‌های اخیر هالیوود است برای کسب سود سریع با سرمایه‌گذاری محدود؛ فیلمی بی‌روح و محصول سیستمی که ایده‌های جذاب را در آثار کلیشه‌ای هدر می‌دهد. فیلم دربارهٔ کوئین هریس است؛ دختری که تصمیم می‌گیرد اپلیکیشنی را دانلود کند که پیش‌بینی می‌کند تا مرگش چقدر زمان مانده است. اما او متوجه می‌شود زمان پیش‌بینی‌شده‌اش تنها کمی بیش از دو روز است و اتفاقات عجیب و غریبی اطرافش شروع می‌شود. توصیف کوتاه این ایده می‌تواند جذاب باشد، چون ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که وابسته به تکنولوژی و اپلیکیشن‌هایی هستیم که کارها را برایمان آسان می‌کنند. اما به‌جای اینکه شاهد پرداخت کامل و استفادهٔ حداکثری از این ایده روی پرده باشیم، با گردآوریِ کلیشه‌ای از جیپ‌اسکِیرها روبه‌رو می‌شویم؛ صحنه‌هایی که بدون تنش واقعی و بدون ترسِ ماندگار پشت سر هم قرار گرفته‌اند. فیلم بیشتر از آنچه که دیده‌ایم تکرار است و چیزی تازه برای عرضه ندارد؛ حتی تلاش چشم‌گیری برای نوآوری نمی‌کند (در اجرا شبیه مجموعهٔ Final Destination است، اما بدون مرگ‌های مفصل و خون‌آلودی که آن مجموعه را معروف کرد). از نظر بصری و کارگردانی شاید در حد متوسط رو به خوب باشد، اما حیف است که ایده‌ای با این پتانسیل به فیلمنام‌های پر از اسطورها و دیالوگ‌های پیش پا افتاده تبدیل شود. شخصیت‌ها سطحی و بدون شاخصهٔ مشخص‌اند (اگرچه بازیگران با متریال محدود خوب ظاهر شده‌اند)، موقعیت‌ها آشنا هستند، بسیاری از صحنه‌ها ناخواسته خنده‌دار می‌شوند (که وقتی هدف ترساندن مخاطب باشد، نتیجهٔ مطلوبی نیست) و لحن فیلم ناپایدار است—گاهی می‌خواهد صرفاً ترسناک باشد و گاهی ترکیبی از کمدی و وحشت. در مجموع، فیلمی نیست که ارزش وقت گذاشتن داشته باشد؛ محصولی است از استودیویی که به‌دنبال پول آسان است و واقعاً علاقه‌ای به ارائهٔ چیزی شایستهٔ تماشاگر ندارد. این بدترین نوع فیلم ترسناک است: فیلمی بدون یکپارچگی هنری.