سریال Silo

سریال Silo بر پایهٔ رمان‌های هوگ هاوی ساخته شده و شروعی جذاب دارد. با این حال سؤال این است که آیا Silo در نهایت به چیزی معنی‌دار تبدیل می‌شود؟ بعد از دو قسمت که پرسش‌های بیشتری ایجاد می‌کنند تا پاسخ، قضاوت دشوار است. تا کنون چیزی که آشکار است پیش‌زمینه‌ای باکیفیت است؛ داستانی شبیه تمثیل غار افلاطون با فضایی دیستوپیایی و تقریباً سایبرپانکی در پناهگاهی...

سریال Silo بر پایهٔ رمان‌های هوگ هاوی ساخته شده و شروعی جذاب دارد. با این حال سؤال این است که آیا Silo در نهایت به چیزی معنی‌دار تبدیل می‌شود؟ بعد از دو قسمت که پرسش‌های بیشتری ایجاد می‌کنند تا پاسخ، قضاوت دشوار است. تا کنون چیزی که آشکار است پیش‌زمینه‌ای باکیفیت است؛ داستانی شبیه تمثیل غار افلاطون با فضایی دیستوپیایی و تقریباً سایبرپانکی در پناهگاهی زیرزمینی به سبک پایان دنیا. بازیگران قوی از داستان و دکور پیچیده تا کنون حمایت کرده‌اند. شخصیت‌پردازی‌ها همچون خود داستان، حالتی محتاط و کمتر نمایشی دارند که ناشی از میل جامعهٔ زیرزمینی به پنهان نگه داشتن گذشته‌اش است؛ دانستنِ بیش از حد می‌تواند پیامدهای مرگباری داشته باشد. خلاصه اینکه سریال کنجکاوکننده و خلاقانه است و اگر کاملاً بدیع نباشد، دست‌کم یک واریاسیون هوشمندانه روی یک تم است. دیدن اینکه نویسندگان بتوانند این داستان تا کنون پیچیده را به نقطه‌ای معنادار برسانند، جالب خواهد بود. روایت‌پردازی به‌سادگی عالی است. هرچند جلوه‌های بصری به‌خاطر محیط سریال زود تکراری می‌شوند، اما دیدن‌شان لذت‌بخش است. فعلاً به آن نمرهٔ ۱۰ می‌دهم و مگر اینکه چند قسمت آخر بسیار ناامیدکننده باشند، نمره‌ام را کمتر از ۹ تغییر نخواهم داد. Silo یک تریلر دیستوپیایی جذاب است که بازماندگان بشر را در یک پناهگاه عظیم زیرزمینی دنبال می‌کند، جایی که قوانین سخت‌گیرانه بر زندگی‌شان حاکم است. ربکا فرگوسن در نقش جولیِت درخشان است؛ یک مکانیک مصمم به کشف رازهای سیلو که تماشاگر را در سفری پُرتعلیق، پُر از پیچش‌ها و افشاگری‌های تاریک همراه می‌کند. تصاویر هراس‌انگیز و رازگذاری آرام سریال شما را روی لبهٔ صندلی نگه می‌دارد، و با پخش فصل دوم در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۴ طرفداران چشم‌انتظار ادامهٔ ماجرا هستند. مناسب برای کسانی که از علمی‌ـ‌تخیلی تأمل‌برانگیز با لبه‌ای هیجان‌انگیز لذت می‌برند. فان‌فیکشنِ بسیار خوبی است در فضای Fallout که نشان می‌دهد زندگی داخل یک ولت چگونه می‌تواند باشد. سریال روی درام تیره و نیمه‌واقع‌گرایانه تمرکز دارد تا شوخ‌طبعی و طعنه، که این تغییر نگاه نسبت به بازی‌های Fallout نشان‌دهندهٔ انعطاف‌پذیری این جهان است. می‌دانم نویسندهٔ سریِ Wool که Silo بر اساس آن ساخته شده است به دلایل حقوقی هرگونه ارتباط آشکار با Fallout را رد کرده (گرچه تلویحاً گفته بازی‌های اول و دوم را بازی کرده). اگر بازی‌ها را تجربه کرده‌اید، شباهت‌ها را بیشتر از تفاوت‌ها خواهید یافت. ابتدا باید بگویم که این سریال براساس یک کتاب ساخته شده؛ بنابراین تحسین و قدردانی از نویسندهٔ کتاب بابت داستان شگفت‌انگیز او. دربارهٔ خود سریال: سریال بد نیست و جالب است، اما متأسفانه پر از پروپاگاندای DEI و «ووک» به نظر می‌رسد. هنگام تماشای سریال این احساس به‌وجود می‌آید که ۸۰٪ جمعیت سیاه‌پوست و رنگین‌پوست‌اند، در حالی که می‌دانیم چنین نیست و آن‌ها اقلیت‌اند. همچنین تقریباً همهٔ زوج‌ها در سریال مختلط یا غیرسفید هستند؛ به‌نظر می‌رسد سریال سیاست‌های تبعیض‌آمیز DEI را دنبال می‌کند. یک صحنه هست که یک زن سفیدپوست مسن (طبق سریال لزبین و همسر یک زن دیگر) لب‌های یک زن سیاه‌پوست مسن را می‌بوسد که برایم حال‌به‌هم‌زن است. آن بازیگر ۷۴ ساله است و از او خواسته‌اند این صحنه را بازی کند؛ احتمالاً در این سن در زندگی واقعی چندان به مسائل جنسی اهمیت نمی‌دهد و شاید مجبور شده باشد. این وضعیت برایم وحشتناک است. در سریال تبلیغ آمیختن نژادی هم دیده می‌شود و به نظر می‌رسد بسیاری از بازیگران سیاه‌پوست به‌خاطر رنگ پوست انتخاب شده‌اند تا پیام مشخصی منتقل شود نه بر اساس شایستگی. احساس می‌کنم سازندگان سریال از کسانی که با هم‌نژاد خود می‌مانند ناراحت‌اند، که خودِ آن‌ها را نژادپرست نشان می‌دهد. به نظرم هیچ اشکالی ندارد انسان با هم‌نوع خود بماند. به‌خاطر این مسائل نمی‌توانم نمرهٔ بالایی بدهم. متأسفم، اما نه خیلی متأسف. این برنامهٔ تلویزیونی احتمالاً از کتاب اول قوی‌تر است، اما کتاب دوم واقعاً پیش‌زمینهٔ خوبی فراهم کرده و در انتهای فصل دوم شاهد بَذری از آن هستیم. داستان هوشمندانه و در عین حال غمناک است. امیدوارم به پایان کتاب سوم هم در سریال برسیم. در مجموع فکر می‌کنم تا کنون سریال با ترکیب برخی عناصر، داستان خوبی را بهتر کرده است. ارزش وقت گذاشتن و تماشا کردن را دارد. با ما همراه بمانید.