فیلم The Memory of a Killer 2003

می‌توان گفت—و اغلب چنین ادعایی درست از آب درمی‌آید—که فیلم‌های اروپایی بلوغ و پیچیدگی‌ای دارند که در فیلم‌های هالیوودی کم‌تر دیده می‌شود. با این حال گاهی فیلم‌سازان قارهٔ کهن هم از آفات همتایان آمریکایی‌شان در امان نیستند، و حاصل گاهی چیزی شبیه این فیلم می‌شود؛ فیلمی که نه تنها شامل حضور آن نمایشگر دیجیتالی قرمزرنگ معروف است، بلکه حول محور یک آدم‌کش با «وجدان گزینشی»...

می‌توان گفت—و اغلب چنین ادعایی درست از آب درمی‌آید—که فیلم‌های اروپایی بلوغ و پیچیدگی‌ای دارند که در فیلم‌های هالیوودی کم‌تر دیده می‌شود. با این حال گاهی فیلم‌سازان قارهٔ کهن هم از آفات همتایان آمریکایی‌شان در امان نیستند، و حاصل گاهی چیزی شبیه این فیلم می‌شود؛ فیلمی که نه تنها شامل حضور آن نمایشگر دیجیتالی قرمزرنگ معروف است، بلکه حول محور یک آدم‌کش با «وجدان گزینشی» می‌گردد (کسی که از نظر جسمی پیر و از نظر ذهنی ضعیف است، اما با این حال همیشه یک قدم جلوتر است). نام قاتل آنجلوست، و همان‌طور که در معرفی آمده، «برای آنجلو خلاف اصول است که کودکی را بکشد.» به نظرم واژهٔ «اصول» در این جمله تنها به‌خاطر نبود واژه‌ای بهتر به‌کار رفته، چون اصول اخلاقی او به‌طرز قابل‌تأملی تحریف‌شده‌اند. از منظر صرفاً اخلاقی، قتل بزرگسال و قتل کودک هیچ تفاوتی ندارند، اما به نحوی از ما انتظار می‌رود که یک «قاتل خوب» را از یک «قاتل بد» بر اساس تمایزِ سنی‌ای که می‌پذیرد تشخیص دهیم. آنچه به ذهن آنجلو و امثال او نمی‌رسد این است که کودکان بزرگ می‌شوند و پس از چند سال ممکن است همان کسی باشند که او حالا از کشتنش خودداری می‌کند—پس مرزبندی سنی کی تعیین می‌شود؟ اگر من «کودک درون»م را حفظ کنم چی؟ به‌علاوه، همهٔ ما روزی فرزندی بوده‌ایم—حتی اگر بخواهیم بحث‌های الهیاتی مطرح کنیم، همه «بچه» کسی هستیم—پس از نظر فنی باید برای همه‌مان محدودیت قائل شد. شاید این تبعیض دوگانه نشانه‌ای از زوال شناختی شخصیت باشد؛ اگر چنین باشد، کارگردان اریک ون لویی از آن‌چه به او نسبت می‌دهم هوشمندتر است—هرچند خودم چندان در این باور مردد هستم.