فیلم Eagle Eye 2008

یادآوری به‌موقع از اینکه چه چیزی فیلم‌های اکشن/تریلر را لذت‌بخش می‌کند. جری و ریچل دو غریبه‌اند که توسط مجموعه‌ای از سناریوها که تماس‌گیرنده‌ای مرموز و زن ترتیب داده، به هم پیوند می‌خورند. با تهدیدی علیه خانواده‌ها و خودشان، هر دوی آن‌ها باید از خطرناک‌ترین موقعیت‌ها عبور کنند. جالب اینجاست که به‌نظر می‌رسد همه‌چیز اطرافشان تحتِ کنترلِ صدای زن راهنماست؛ اما چرا اف‌بی‌آی این‌قدر دنبالشان است؟ آیا...

یادآوری به‌موقع از اینکه چه چیزی فیلم‌های اکشن/تریلر را لذت‌بخش می‌کند. جری و ریچل دو غریبه‌اند که توسط مجموعه‌ای از سناریوها که تماس‌گیرنده‌ای مرموز و زن ترتیب داده، به هم پیوند می‌خورند. با تهدیدی علیه خانواده‌ها و خودشان، هر دوی آن‌ها باید از خطرناک‌ترین موقعیت‌ها عبور کنند. جالب اینجاست که به‌نظر می‌رسد همه‌چیز اطرافشان تحتِ کنترلِ صدای زن راهنماست؛ اما چرا اف‌بی‌آی این‌قدر دنبالشان است؟ آیا برادر دوقلوی جری کلید ماجراست؟ همهٔ این پرسش‌ها پاسخ داده می‌شود، در حالی که قهرمانان ما به‌سرعت به‌سمت چیزی پیش می‌روند که ممکن است پیامدهای مرگباری برای آمریکا داشته باشد. ایدهٔ «برادر بزرگ» بازسازی شده و این فیلم یکی از سرگرم‌کننده‌ترین آثار ژانر در سال‌های اخیر است. بله، کلیت داستان غیرمنطقی است، اما منتقدانی که از فیلم انتقاد می‌کنند انگار پیش از تماشا از لذتِ تماشای سادهٔ پاپ‌کورن صرف‌نظر کرده‌اند. کارگردان دی. جی. کاروزو گرایش‌های هچکاکی‌اش را ادامه می‌دهد؛ پس از «دیس‌تربیا»، این‌بار با مفهومی شبیه «North by Northwest» روبه‌رو هستیم که از عناصر شناخته‌شدهٔ ژانر بهره می‌برد و تأثیرات آن‌ها کاملاً مشخص است. با اینکه داستان تا حدی ساد‌ه‌دلانه است، «Eagle Eye» به‌خوبی کنار هم چیده شده و اثری قابل‌قبول است؛ اکشن‌ها در سطح بالایی اجرا شده‌اند و روی پردهٔ بزرگ دو سکانس اصلی با انفجاری از هیجان همراه‌اند. به لحاظ تریلری هم کمبودی حس نمی‌شود؛ هرچند زمینِ تازه‌ای فتح نمی‌شود و پایان‌بندیِ شمارش معکوس نتوانسته کاملاً به وعده‌هایی که پیش از آن ساخته شده وفا کند، اما کاروزو و نویسندگان، جان گلِن و تراویس رایت، چند خط داستانی جذاب و هیجان‌انگیز را به‌هم دوخته‌اند. همین باعث شده که پایان کمی نتواند انتظارات ساخته‌شده را برآورده کند. شیا لباف که زمانی به‌نظر می‌رسید بازیگری جوان است که باید برای کسب احترام تلاش کند، در این فیلم نشان می‌دهد که شایستگی‌های بازیگری دارد و فیلم را با جذابیت و باورپذیری پیش می‌برد—چیزی که شاید حماقتِ کلی اثر شایسته‌اش نیست. میشل موناهَن به‌شدت به او کمک می‌کند؛ او توانایی چشمگیری در نشان‌دادنِ قدرت در عین بروزِ آشفتگیِ عاطفیِ قابل‌باور دارد و تعاملش با لباف تپشِ قلبِ فیلم است. از سایر بازیگران، مایکل چیکلیس کمی کم‌استفاده شده است، اما حضور بیلی باب تورنتون همچنان او را یکی از جذاب‌ترین بازیگرانِ نسلش نشان می‌دهد. روساریو داوسن در این فیلم ضعیف عمل کرده و ویلیام سادلر کم‌تر قابل‌توجه است، اما آنتونی مکی در یک سکانس کلیدیِ پایانی می‌درخشد. بارِ اول که این فیلم را دیدم، با دو خانمی که آن زمان در زندگی‌ام بودند به سینما رفته بودم؛ زود رسیده بودیم و مدتی در لابی نشسته بودیم. دیدیم مردم برای «های اسکول موزیکال ۳» صف بسته‌اند و جماعتِ عجیب‌تری برای «Saw 5» آمده‌اند. در سانسِ ما تنها حدود دوازده نفر در سالن بودند—در ساعتی که معمولاً پرتماشاگر است. واقعاً حیف است، چون «Eagle Eye» ممکن است فیلمی ساده‌دل و خوش‌گذرانی باشد، اما صادقانه قصد چیز دیگری را ندارد و فیلم‌هایی که صرفاً برای سرگرمیِ سالم ساخته شده‌اند باید گرامی داشته شوند. «Eagle Eye» مخصوص کسانی است که می‌خواهند برای چند ساعت از دنیا جدا شوند و درعوض تجربه‌ای پرانرژی و لذت‌بخش داشته باشند. 7.5/10 --- بخشِ جالب‌ترِ فیلم خیلی زود پس از آشکار شدنِ محورِ دوّم کنار گذاشته می‌شود، و فیلمی که «نه عالی، اما امیدوارکننده» به‌نظر می‌رسید، در پایان وعده‌اش را از دست می‌دهد. رتبهٔ نهایی: ★★ — نکاتی بود که برایم جالب بود، اما محصول نهایی ضعیف است. --- تماشای بسیار خوبی بود؛ دوباره هم تماشا می‌کنم و پیشنهادش می‌کنم. این فیلم ترکیبی جذاب از علمِ تخیلی و حقایق علمی است. ما کاملاً ممکن است چنین فناوری‌ای داشته باشیم و ندانیم—چون چه دلیلی دارد کسی به ما بگوید که چنین چیزی دارد؟ دیوانگیِ اکشن در کنار ساده‌لوحیِ شخصیت‌هایی که دنبالشان می‌کنیم، فیلم جاسوسیِ فوق‌العاده‌ای ساخته است؛ فیلمی بدون جاسوسی! این نکته برای من رضایت‌بخش بود. واقعاً لحظاتِ خوبِ «اپراتور در گوش» از ماتریکس را به یاد می‌آورد، با یک داستان معمایی خوب در کنار آن.