فیلم The Punisher 2004

تامس جین و جان تراولتا در این فیلم خوب‌اند، اما وای که «پانیشر» واقعا فیلمی احمقانه است. من حاضرم تا حدی چشم بر ناباوری ببندم، اما چطور ممکن است یک آدمکشِ گنگستر وقتی هدفش را از فاصله بسیار نزدیک دارد، شلیک دوگانه یا شات به سر نکند؟ این خانواده مافیا خیلی زود ثابت می‌کنند یکی از ابله‌ترین خانواده‌ها در سینمای گانگستری‌اند: عزیزان‌شان را کاملاً در معرض...

تامس جین و جان تراولتا در این فیلم خوب‌اند، اما وای که «پانیشر» واقعا فیلمی احمقانه است. من حاضرم تا حدی چشم بر ناباوری ببندم، اما چطور ممکن است یک آدمکشِ گنگستر وقتی هدفش را از فاصله بسیار نزدیک دارد، شلیک دوگانه یا شات به سر نکند؟ این خانواده مافیا خیلی زود ثابت می‌کنند یکی از ابله‌ترین خانواده‌ها در سینمای گانگستری‌اند: عزیزان‌شان را کاملاً در معرض دنبال شدن توسط فرانک کسل قرار می‌دهند، فریب یک نقشه‌ی دستکاری واقعاً بد را می‌خورند، و اصلاً چطور فهمیدند آپارتمان فرانک کسل کجا بود؟ این نوع فیلم‌هایی است که گاهی هالیوود می‌سازد وقتی فیلمنامه‌ای درباره انتقام دارد، یک قهرمانِ مردِ غالب و حق استفاده از آهنگ‌های هوی متال در اختیار است. تلاش می‌کند خیلی خفن باشد اما آن‌قدر بد شکست می‌خورد که تماشایش دردناک است. پانیشر از کلیشه‌ها و فضاسازی کمیک‌بوکیِ آن دوران دوری می‌کند و داستانش را در قالب یک قصه‌ی انتقامی واقع‌گرایانه می‌گذارد که کاملاً با شخصیت سازگار است. جون برنثال شاید بازیگر ایده‌آل برای نقش پانیشر می‌بود، اما توماس جین گزینه بسیار نزدیکی بود. به جای اینکه گرفتار دنیای کمیک‌ها شود، پانیشر (2004) داستانش را در دنیایی واقع‌گرایانه‌تر نگه می‌دارد و بر تبدیل فرانک کسل به پانیشر تمرکز می‌کند. بازیگران فیلم همگی بااستعدادند و داستان انتقامیِ فیلم با دقت پیش می‌آید و در پایان پاداشی خوب دارد. بعضی بخش‌ها کمی کلیشه‌ای و اغراق‌آمیزند، اما در کل فیلم وفادار به ریشه‌های تاریک و واقع‌گرایانه‌ی پانیشر باقی می‌ماند. از میان تمام برداشت‌های پانیشر در فیلم‌ها و سریال‌ها، این نسخه برای من محبوب‌ترین است و مبداء مقایسه‌ام با هر پانیشر جدید محسوب می‌شود.