فیلم Elizabeth 1998

حتی «فوتبالیست» هم نقشش را قابل قبول بازی کرده است. درباره اسناد تاریخی و دقت در بازسازی معماری دوران هنری هشتم بهتر است چشم‌پوشی کنید؛ ساختمان‌ها گاه آن‌قدر ناهمخوان‌اند که انگار از دوران‌های بسیار دور آمده‌اند. به‌خاطر همین نواقص تاریخی حاضر نیستم امتیاز کامل بدهم؛ اگر این فیلم روسی بود، برخی آن را اطلاعات غلط یا پروپاگاندا می‌خواندند. با این حال، به‌عنوان یک اثر داستانی...

حتی «فوتبالیست» هم نقشش را قابل قبول بازی کرده است. درباره اسناد تاریخی و دقت در بازسازی معماری دوران هنری هشتم بهتر است چشم‌پوشی کنید؛ ساختمان‌ها گاه آن‌قدر ناهمخوان‌اند که انگار از دوران‌های بسیار دور آمده‌اند. به‌خاطر همین نواقص تاریخی حاضر نیستم امتیاز کامل بدهم؛ اگر این فیلم روسی بود، برخی آن را اطلاعات غلط یا پروپاگاندا می‌خواندند. با این حال، به‌عنوان یک اثر داستانی فیلم جواب می‌دهد: بازیگران فوق‌العاده‌اند و هیچ‌کس به‌تنهایی از دیگران قابل تشخیص‌تر نیست — چه کریستوفر اِکلسـتون و چه کیت بلانشت. مثل خیلی از فیلم‌های پیش از قرن بیست‌ویکم، حضور ستارگان تضمینی برای جذابیت فیلم است. این فیلم تصویری خوش‌ساخت از اوایل حکومت ملکه الیزابت اول ارائه می‌دهد و کیت بلانشت که نامزد اسکار شده، در نقش اصلی می‌درخشد. در ابتدا او در دوره سلطنت خواهر نیمی‌اش مری که بسیار پایبند به کاتولیسیسم است (با بازی درخشان کتی برک) برای حفظ جانش می‌جنگد و با کمک دوست دوران کودکی‌اش رابرت دادلی (جوزف فینس) دست به دامان نیرنگ می‌شود. خطرها با رسیدن او به تخت سلطنت از بین نمی‌روند و توطئه‌ها و کودتاها از همه‌سو او را تهدید می‌کنند. این نسخه شاید از منظر تاریخی کامل‌ترین نباشد، اما بازی‌های ریچارد آتنبرا، جفری راش و ایفای نقش حیله‌گرانه و بی‌رحمانه کریستوفر اکلسـتون در نقش دوک نورفک، کشمکشِ خیانت، نیرنگ و قدرت را به صورت روان و پرتعلیق پیش می‌برند. مایکل هیراست به نوشتن درباره دوران تودورها علاقه‌مند است و شکهر کاپور با کارگردانی خلاقانه، لباس‌ها و کاخ‌ها را به‌طرزی زنده و چشم‌نواز به تصویر کشیده است.