فیلم Bad Boys for Life 2020

فیلم Bad Boys for Life مجموعه‌ای از نقاط ضعف گوناگون دارد، اما همه‌اش هم بد نیست. دیالوگ‌های خوبی در فیلم هست و صحنه‌هایی که مایک و مارکوس با هم هستند در میان یک اثر نسبتاً کسل‌کننده می‌درخشند. بازگشت کوتاهِ یک شخصیت از نسخه‌های قبلی هم طرفداران را خوشحال می‌کند. با توجه به اینکه Bad Boys II جزو آن دنباله‌های نادر بود که بهتر از نسخهٔ...

فیلم Bad Boys for Life مجموعه‌ای از نقاط ضعف گوناگون دارد، اما همه‌اش هم بد نیست. دیالوگ‌های خوبی در فیلم هست و صحنه‌هایی که مایک و مارکوس با هم هستند در میان یک اثر نسبتاً کسل‌کننده می‌درخشند. بازگشت کوتاهِ یک شخصیت از نسخه‌های قبلی هم طرفداران را خوشحال می‌کند. با توجه به اینکه Bad Boys II جزو آن دنباله‌های نادر بود که بهتر از نسخهٔ اول ظاهر شد و همچنین فاصلهٔ طولانی میان قسمت‌ها، انتظارها برای قسمت سوم بسیار بالا بود؛ اما متأسفانه بیشتر این توقعات برآورده نمی‌شوند و آنچه باقی می‌ماند محصولی متوسط است که احتمالاً به‌عنوان سومین اثر برتر این مجموعه شناخته خواهد شد — تا وقتی که شاید قسمت چهارم بیاید. من شخصاً طرفدار بزرگ آثار Bad Boys نبودم و از کارگردانی مایکل بی چندان خوشم نمی‌آید. اما این فیلم بیشتر از تصوراتم لذت‌بخش بود. کارگردانان جدید، ادیل البری و بیلال فلاح، تعادل خوبی میان مسائل خانوادگیِ دراماتیک و اکشن‌های اغراق‌شده برقرار می‌کنند. سکانس‌های اکشن از لحاظ دنبال‌پذیری و ضرب‌آهنگ نسبت به کارهای بی بهترند؛ حتی چند تعقیب و گریز و درگیری هستند که به‌نوعی شبیه پلان‌های یک‌تنه فیلم‌برداری شده‌اند و این در ژانر فرمولی اکشن چیز نه چندان متداولی است. از بعد فنی، برای فیلم اولِ این دو کارگردان کارِ قابل قبولی انجام شده است. اما فیلمنامه همه چیز را پایین می‌کشد. قصه در بعضی جاها به حدی ملودراماتیک و کلیشه‌ای می‌شود که انگار از یک سریال شبانگاهی الهام گرفته شده است؛ دیالوگ‌ها بعضاً نچسب و رو به کرش هستند و اطلاعات مهم داستان یا از طریق تعاملات تنبل شخصیت‌ها داده می‌شود یا با آن «کامپیوتر جادویی» همیشگیِ فیلم‌های اکشن که با چند کلیک همه‌چیز را لو می‌دهد. کمدی هم مانند پینگ‌پونگ است؛ بعضی جوک‌ها می‌خنداند و بسیاری دیگر نه. در مجموع، فیلمنامه کلیشه‌ای و قابل پیش‌بینی است و برخی چرخش‌های احساسیِ آخر فیلم بیش از اینکه مؤثر باشند، مسخره به نظر می‌رسند. نما و پایان‌بندی آخر هم حس تبلیغ برای دنباله‌های بیشتر را دارد و شعار «Bad Boys برای آخرین‌بار» را کم‌رنگ می‌کند. نجات‌بخش اصلی بازیگران‌اند. شیمی ویل اسمیت و مارتین لارنس همچنان عالی است و مناظرات طنزآمیزشان تماشایی‌ است، حتی اگر به اوج خود نرسد. مارتین لارنس در بخش‌های کمدیِ خانوادگی بهتر عمل می‌کند و بازیگران تازه‌تری مانند الکساندر لودویگ و اعضای تیم AMMO (ونسیا هاجنز، چارلز مل‌تون، پائولا نونز) هرچند شخصیت‌هایشان دوبعدی‌اند، جذابیت کافی را دارند. واضح است که بازیگران هنگام فیلم‌برداری از کار لذت برده‌اند و آن سرخوشی به صفحه منتقل شده است. در مجموع: اگر طرفدار مجموعهٔ Bad Boys هستید یا با توقع ساده‌ای برای «سرگرمی پاپ‌کُرن‌وار» به سینما بروید، این فیلم احتمالاً شما را راضی خواهد کرد. اکشن‌های نسبتاً خوب، شیمی بازیگران و میزان سرگرم‌کنندگی آن نقطهٔ قوتِ فیلم‌اند. اما اگر دنبال فیلمنامه‌ای نو، فلسفهٔ تازه یا حرارتی که در دو قسمت اول بود، باشید — ناامید خواهید شد: داستان کلیشه‌ای، بعضی لحظات احساسی اغراق‌شده و حسِ تکرارِ فرمول‌های کهنه ضعف‌های اصلی‌اند. برای برخی تماشاگران فیلمی سرگرم‌کننده و قابل قبول است؛ برای دیگران اثری فراموش‌شدنی و کم‌جان.