فیلم The House of the Devil 2009

بی‌نهایت کندترین فیلم ترسناکی که تا به حال دیده‌ام! واقعاً ارزش ندارد که ۹۵ دقیقه‌اش را تلف کنید تا در پایان ناامید و مضحک احساس کنید — مضحک چون وقتی تا آخر می‌مانید متوجه می‌شوید تمام مدت شما را دست‌کم گرفته‌اند. نویسنده/کارگردان/تهیه‌کننده‌های این فیلم ظاهراً آن‌قدر شیفتهٔ نوستالژی‌سازی‌نادرست فیلم‌های ترسناک دههٔ ۸۰ بوده‌اند که بدترین ضعف‌های بدترین فیلم‌های آن دوره را انتخاب و اینجا بازتولید...

بی‌نهایت کندترین فیلم ترسناکی که تا به حال دیده‌ام! واقعاً ارزش ندارد که ۹۵ دقیقه‌اش را تلف کنید تا در پایان ناامید و مضحک احساس کنید — مضحک چون وقتی تا آخر می‌مانید متوجه می‌شوید تمام مدت شما را دست‌کم گرفته‌اند. نویسنده/کارگردان/تهیه‌کننده‌های این فیلم ظاهراً آن‌قدر شیفتهٔ نوستالژی‌سازی‌نادرست فیلم‌های ترسناک دههٔ ۸۰ بوده‌اند که بدترین ضعف‌های بدترین فیلم‌های آن دوره را انتخاب و اینجا بازتولید کرده‌اند و خیال کرده‌اند کاری «اصیل» و وفادار به آن زمان ساخته‌اند. در واقع آن چیزی که ساخته‌اند همان‌قدر مزخرف است که آن‌وقت‌ها هم می‌خوانده‌اند! نود دقیقه پرسه‌زدن بی‌پلان با شخصیت‌ها، موقعیت‌ها و حتی هر چیزی شبیه به تعلیق واقعی؛ و بعد پنج دقیقه «اوه ببینید: خون و مراسم شیطانی! ترسناک نیست؟» پاسخ: نه، اصلاً ترسناک نیست! اکنون آن ۹۵ دقیقهٔ از دست‌رفته را پس بدهید، احمق‌ها! این یک شب همه چیز را برای من تغییر داد. تی وست گویا سرنوشت دارد که به یکی از کارگردان‌های ژانر وحشت تبدیل شود که همیشه نظرات را قطبی می‌کند. برای کسانی از ما که روش «آتش کم‌رمق و تدریجی» را دوست داریم و عشق او به وحشت نوستالژیک برایمان روشن است، او به هدف می‌زند. به آثار House of the Devil و بعدتر The Innkeepers اشاره کنید. اگر آن دو برایتان صدا ایجاد نمی‌کنند، احتمالاً این فیلم دیوانه‌تان می‌کند — ولی نه به‌خوبی. داستان ساده است؛ جوسلین دوناهو نقش دانشجویی به‌نام سامانتا هیوز را بازی می‌کند که آپارتمان ایده‌آل پیدا کرده اما پول پیش را ندارد. بنابراین با پاسخ دادن به آگهی پرستاری بچه، به خانه‌ای ترسناک در دوردست می‌رود، جایی که کار آن‌طور که فکر می‌کرده نیست و شب هم همان‌طور که انتظار داشته نبوده... تقریباً تقصیر خودش است؛ اگر به در خانهٔ یک خانهٔ منزوی و ترسناک زنگ بزنید و تام نونان در را باز کند باید بدانید بهتر است فرار کنید! اما از موضوع دور نشوم. فیلم وست به هیجان شیطانی که در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ در بخشی از ایالات متحده رواج داشت می‌پردازد؛ فیلم در اوایل دههٔ ۸۰ می‌گذرد و ادای احترامی زنده به آن دوره است، با حس قوی از زمان و مکان در حال تنفس وقتی سامانتا برای شبی از جهنم آماده می‌شود. آن خانه یک ساختمان قدیمی پر سر و صداست و سامانتا همیشه انگار لحظه‌ای تا در معرض خطر بودن فاصله دارد. وست دنبال ترس‌های ناگهانی و پریدنی مداوم نیست؛ به ما و سامانتا اجازه می‌دهد با تخیل‌مان نگران شویم. پیچش تدریجی بالا می‌رود تا وقتی جهنم وارد می‌شود و با شتاب به فینال پرتب‌وتاب می‌رسد که پایان‌بندی نهایی‌ای دارد که خود شیطان هم تأییدش می‌کرد. دی والاس استون برای افزودن طعم نوستالژیک یک حضور کوتاه دارد، و نونان و دوناهو درخشان‌اند. فیلمی صبور است و صبر شما را می‌طلبد؛ پس کسانی که این سبک را می‌پسندند و هواداران وحشت نوستالژیک از آن لذت خواهند برد. سایرین، نه چندان! ۷/۱۰ بعد از دیدن X و Pearl خیلی مشتاق بودم بیشتر در کارنامهٔ تی وست کاوش کنم، اما متأسفانه این فیلم انتظاراتم را برآورده نکرد. فیلم حسِ خیلی کهنه و کلاسیکی دارد؛ کیفیت فیلم، فضا و جلوه‌ها/موسیقی صدا مرا به یاد هالووین اصلی و جمعهٔ سیزدهم انداخت که از این نظر لذت بردم و کمی نوستالژی در من ایجاد شد. این حس‌ها اما به بقیهٔ فیلم منتقل نشدند. روایت را بد ندیدم، اما تصمیم‌های فوق‌العاده احمقانهٔ شخصیت‌های اصلی محرک کل داستان بودند. این در اسلشرها یا فیلم‌های اکشن-وحشت که آدم‌ها برای صحنه‌های قتل تماشا می‌کنند قابل‌قبول است، ولی اینجا سطحی به‌نظر می‌رسید و مرا ناراضی گذاشت. فیلم بیش از حد روی صحنه‌ها مکث می‌کند و منجر به ریتمی بسیار کند می‌شود. می‌دانم این سکانس‌های کش‌دار برای ساخت تعلیق‌اند، اما مؤثر نبود و خسته‌ام کرد. خیلی دوست داشتم بیشتر از این خوشم بیاید ولی متأسفانه بهترین ارزیابی من می‌شود یک امتیاز متوسط. امتیاز: ۵۱٪ | حکم: متوسط ریتم فیلم افتضاح است؛ سکانس‌هایی کش می‌آیند که هیچ ارتباطی با پیش‌برد داستان ندارند. غیر از این، فیلم محکمی است. اگر بخش‌های اضافهٔ زیادی کوتاه می‌شد، می‌توانست هزار برابر بهتر باشد. فیلم در دههٔ ۱۹۸۰ رخ می‌دهد و نحوهٔ فیلم‌برداری واقعاً آن بافت تصویری آن دوره را منتقل می‌کند.