فیلم The Fighter 2010

دو برادر؛ دو بوکسور. یکی زمانی برای خودش داشته ولی حالا به‌دلیل اعتیاد در سقوط است ــ «دیکی» (کریستین بیل) ــ و دیگری در اوج آماده‌ی پیشرفت و موفقیت است ــ «میکی» (مارک والبرگ). آن‌ها یکدیگر را دوست دارند، اما یکی در مسیر صعود و دیگری در مسیر نزول است. داستان بر اساس یک قصه‌ی واقعی است و در پایان فیلم تصاویر برادران واقعی نشان...

دو برادر؛ دو بوکسور. یکی زمانی برای خودش داشته ولی حالا به‌دلیل اعتیاد در سقوط است ــ «دیکی» (کریستین بیل) ــ و دیگری در اوج آماده‌ی پیشرفت و موفقیت است ــ «میکی» (مارک والبرگ). آن‌ها یکدیگر را دوست دارند، اما یکی در مسیر صعود و دیگری در مسیر نزول است. داستان بر اساس یک قصه‌ی واقعی است و در پایان فیلم تصاویر برادران واقعی نشان داده می‌شود که نشان می‌دهد بازیگران تا چه حد به نمونه‌های واقعی وفادار مانده‌اند. فیلم بیشتر حولِ میکی می‌چرخد، ولی به خانواده‌ی عجیب و پرهیجان او هم پرداخته می‌شود: مادری سرشار از عشق و گاهی دیوانه‌وار (ملیسا لیو)، تعداد زیادی خواهر و پدری که در دنیای زنان تلاش می‌کند دوام بیاورد. نیت همه خوب است، اما رفتارشان گاهی آزاردهنده است. من معمولاً طرفدار خاصیِ دیوید اُ. راسل نبوده‌ام؛ آثارش برایم گاهی بیش از حد پُرزرق‌وبرق و با طنزی نامأنوس بوده‌اند، اما این فیلم قلبم را تکان داد. روایت بسیار احساسی است و حقیقتی بودنِ قصه به تأثیرگذاری آن می‌افزاید. بازیگران فوق‌العاده‌اند؛ مخصوصاً مارک والبرگ و کریستین بیل که تضادهای‌شان فیلم را جذاب‌تر می‌کند. ملیسا لیو و ایمی آدامز هم اجراهای درخشان دارند. مسابقه‌های بوکس خوب‌اند، اما نکته‌ی اصلی رابطه و درگیری‌های بین برادران است. به‌خصوص آن صحنه‌ی پایانی که در آن دو برادر مصاحبه می‌شوند، بسیار تأثیرگذار است. داستان شاید قابل پیش‌بینی باشد، اما با توجه به کیفیتِ اجرا و احساساتِ منتقل‌شده، این پیش‌بینی‌پذیری قابل چشم‌پوشی است. در انتظار قسمت دوم هستم.