سریال The Acolyte

از دید این منتقد افتضاح است؛ کاملاً افتضاح. همین کافی است—ترجیح می‌دهم وقت بیشتری برای این هدر ندهم. «جنگ ستارگان: شاگرد» افزودنی جذاب به حماسهٔ جنگ ستارگان است که سمت تاریکِ نیرو را در دوره‌ای پیش از سه‌گانهٔ پیش‌درآمد بررسی می‌کند. به کارگردانی لزلی هدلند، داستان صعود سیث را از نگاهِ شاگردی جوان دنبال می‌کند که اماندلا استنبرگ آن را درخشنده بازی کرده است. فیلم با...

از دید این منتقد افتضاح است؛ کاملاً افتضاح. همین کافی است—ترجیح می‌دهم وقت بیشتری برای این هدر ندهم. «جنگ ستارگان: شاگرد» افزودنی جذاب به حماسهٔ جنگ ستارگان است که سمت تاریکِ نیرو را در دوره‌ای پیش از سه‌گانهٔ پیش‌درآمد بررسی می‌کند. به کارگردانی لزلی هدلند، داستان صعود سیث را از نگاهِ شاگردی جوان دنبال می‌کند که اماندلا استنبرگ آن را درخشنده بازی کرده است. فیلم با تصاویر اتمسفریک و فضاسازی غنی و روایتی گیرا که میان اکشن شدید و پرورش عمیق شخصیت‌ها تعادل برقرار می‌کند، برجسته می‌شود. «شاگرد» چشم‌اندازی تازه به جهان جنگ ستارگان می‌دهد و با ترکیب رمز و راز، توطئه و عناصر فانتزی تاریک هم طرفداران قدیمی و هم تازه‌واردان را مجذوب می‌کند. بله، من سرگرمی می‌خواهم. تکرار می‌کنم، سرگرمی می‌خواهم. آیا واقعاً این‌قدر سخت است؟ به‌شدت افتضاح—افتضاح و افتضاح! با این زشت‌کاری بهتر است جنگ ستارگان برای همیشه به پایان برسد. این سریال ننگی است؛ ننگ برای جنگ ستارگان و طرفدارانش. هیچ چیز جدیدی به‌همراه ندارد و همهٔ آنچه ساخته شده را نابود می‌کند. سریال در مسیرِ تخریب شخصیت آناکین اسکای‌واکر/دارث وِیدر—چهرهٔ این حماسه—حرکت می‌کند. به‌خصوص قسمت نهم تا حد زیادی شخصیت و آنچه او نمایندگی می‌کرد را نابود کرده بود و این سریال انگار برای وارد کردن آخرین ضربات آمده است... تعجب می‌کنم چگونه «دلباختگان» جنگ ستارگان توانسته‌اند چنین سناریوهایی را پدید آورند. این بدون شک از ضعیف‌ترین ساخته‌های دیزنی در دنیای جنگ ستارگان، همراه با سه‌گانهٔ اخیر و به‌ویژه قسمت نهم است. «شاگرد» تغییر ریتم تازه‌ای به جهان جنگ ستارگان می‌آورد و معمای جنایتی را با حال‌وهوای ترسناک ترکیب می‌کند و از بازیگران متنوعی بهره می‌برد. اجرای جودی تورنر-اسمیت جذاب و پرانرژی بود و شخصیت او از جذاب‌ترین‌ها شد. کری-آن ماس همان‌طور که همیشه است، اجرای قدرتمند و متقاعدکننده‌ای داشت و به نقش خود عمق بخشید. مانّی جاسینتو با کاریزما و توانایی بازیگری‌اش متمایز بود و شخصیت او از نکات برجستهٔ سریال بود. کورئوگرافی مبارزات بسیار خوب طراحی شده و صحنه‌های اکشن مهیج و پویایی ارائه می‌کرد که بیننده را روی لبهٔ صندلی نگه می‌داشت. استفادهٔ نوآورانه و بصری از قدرت‌های نیرو و لایت‌سیبرها جلوهٔ ویژه‌ای داشت و هیجان را افزایش می‌داد؛ یک ووکی با لایت‌سیبر آرزوی طرفداران را برآورده می‌کند و به سریال تازگی می‌بخشد. با این حال، نقاط ضعفی هم وجود دارد. شخصیت ورنسترا ناقص و بدون هدف به‌نظر می‌رسید و اتصال با او دشوار بود—جای او ایندارا جذاب‌تر می‌بود. من نتوانستم نسبت به اوشا و می دلسوزی یا علاقه پیدا کنم؛ این شخصیت‌ها موفق نشدند همذات‌پنداری یا جذابیت ایجاد کنند و همین از وزن احساسی داستان کاست. به‌خاطر نبود ارتباط با اوشا و می، لحظاتی که قرار بود پرتنش باشند توخالی و کم‌اثر شدند. بخش‌هایی از فیلمنامه و ساختار اپیزودها قدرت لازم برای ایجاد قوس رواییِ رضایت‌بخش را نداشت و تجربه‌ای تا حدی پراکنده به‌جا گذاشت. با وجود این کاستی‌ها، «شاگرد» توانسته هویت خودش را در میان آثار جنگ ستارگان بسازد. صحنه‌های مبارزه هیجان‌انگیزند و اندیشهٔ پشت داستان محسوس است. هرچند بعضی صحنه‌های جلوه‌های بصری با هماهنگی صدا (ADR) همخوانی کافی ندارند و گاهی ضعیف‌تر از استانداردهای دیگر آثار فرانچایز به‌نظر می‌رسند. به‌طور کلی، با وجود ضعف‌هایی در توسعهٔ شخصیت‌ها و فیلمنامه، سریال برای طرفداران جنگ ستارگان چیزهای زیادی برای لذت بردن دارد و ترکیب ژانرها و اجراهای قوی آن را افزوده‌ای ارزشمند به حماسه می‌کند. اپیزود هشتم بهترین نقش را در این سریال افتضاح داشت؛ برامِک (شاگرد) که توسط جیکوب براموویچ بازی شد، این اثر را بهتر کرد—هرچند نقش کوچکی بود. بقیهٔ سریال بی‌نظم و نامنسجم است. روز خوبی داشته باشید! همان‌طور که اول گفتم، این اولین بارم بود که کاری از این جهان می‌دیدم. اپیزود پایانی خیلی ناقص تمام شد و برخلاف انتظاراتم بود. نمی‌فهمم چرا این سریال امتیازهای پایینی دارد؛ به نظر من آن‌قدرها هم بد نیست. شاید چون با این دنیا آشنا نبودم، برایم خوب جلوه کرد. سریال در مجموع قابل قبول بود. ارزش دیدن دارد؟ قطعاً ارزش یک فرصت را دارد. نمی‌دانم فصل دوم کی می‌آید، اما این پایان طوری است که انگار ادامه خواهد داشت. در هر صورت، باز هم بابت زحمات‌تان ممنونم.