فیلم Dark Shadows 2012

بذارید همه چیز رو کنار بگذاریم. من Beetlejuice، Edward Scissorhands و Batman رو دوست داشتم. Batman Returns، Alice in Wonderland و Willy Wonka رو متنفر بودم. درباره Nightmare Before Christmas و Sweeney Todd هم بی‌تفاوت‌م. یعنی از اونهایی نیستم که ضد تیم برتون باشن، ولی طرفدار پر و پا قرصی هم نیستم — شبیه یه تماشاگر معمولی سینما هستم؛ نه پیش‌داوری، نه وابستگی خاصی. با...

بذارید همه چیز رو کنار بگذاریم. من Beetlejuice، Edward Scissorhands و Batman رو دوست داشتم. Batman Returns، Alice in Wonderland و Willy Wonka رو متنفر بودم. درباره Nightmare Before Christmas و Sweeney Todd هم بی‌تفاوت‌م. یعنی از اونهایی نیستم که ضد تیم برتون باشن، ولی طرفدار پر و پا قرصی هم نیستم — شبیه یه تماشاگر معمولی سینما هستم؛ نه پیش‌داوری، نه وابستگی خاصی. با این حال این فیلم افتضاحه. برتون این‌قدر وقت و انرژی گذاشته که فیلم رو گاتیک و کند کنه، بازیگرای مورد علاقش رو به زور وارد کنه در حالی که نیمی از نقش‌ها بی‌معنی بودن، که انگار فراموش کرده داره یک فیلم می‌سازه. ایده ساده و مفرحیه، اما به نظر می‌رسه خودخواهی و نمایش‌کاری مانع شده تا حتی داستان منطقی باشه. فهمیدیم، تیم — تو عجیب هستی؛ ولی به‌خاطر گاتیک‌بازی‌هات اجرای خوب دیپ و ایدهٔ جذاب فیلم رو خراب نکن. یکم رشد کن. این همه استعداد رو هدر دادن وقتی همه فیلم‌ها یک ظاهر، یک ترکیب بازیگر و یک حس مشابه دارن. از محدودهٔ امنت یک کمی بیرون بیا و چیز تازه‌ای بساز. فیلم طولانی، خسته‌کننده و خراب‌شده‌ست. تمامی سکانس‌های خنده‌دار عملاً توی تریلر بودن. راستی… مگه قرار نبود فیلم در دههٔ هفتاد جریان داشته باشه؟ جز یه نما یا دو تا از درخت‌ها و یه ون هیپی، همه‌چیز مثل صحنه‌های Sweeney Todd بود؛ کل فیلم حس لندن دههٔ چهل رو می‌داد. این چه فیلم‌سازی‌ایه، فرقی نمی‌کنه اسمش تیم برتون باشه یا نه. من معمولاً تیم برتون و جانی دپ رو دوست دارم و این فیلم هم استثنا نبود. این یک کمدی تاریک — که البته با امضای تیم برتون — با چاشنی‌ای از اکشن/تریلر هست. واقعاً نمی‌شه گفت فیلم ترسناکِ صرفه، با اینکه در فیلم خون‌آشام، جادوگر و گرگینه هم حضور دارن. بخش عاشقانه بیشتر در حاشیه‌ست و به‌نظرم بیشتر توجیه‌کنندهٔ داستانه تا محور اصلی. این فیلم شاهکار نیست اما فیلمِ خوبیه. من سریال اصلی رو ندیدم پس تحت‌تأثیر اون نیستم؛ خیلی‌ها که فیلم رو بد می‌دونن احتمالاً با سریال اصلی مقایسه‌ش کردن. نقدهای زیادی خوندم که باهاشون موافق نیستم. به نظرم این فیلم کمدی‌ای با ریتم متوسطه که در فضایی خون‌آشامی/گاتیک رخ می‌ده. خلق و خوی فیلم و عجیبی‌هاش کاملاً در چارچوب آثار تیم برتونِ. جانی دپ هم مثل همیشه خوبه، که اگه دپ رو دوست داشته باشی اتفاق خوبیه. بازگشت بارناباس به خانواده‌ای که حالا نسبتاً ناقص و از هم‌پاشیده‌ست، بامزه‌ست. اینکه در نیمهٔ دوم چطور خیلی راحت فریبش دادند و دوباره در تله افتاد کمی آزاردهنده‌ست، اما او چند قرن خواب بوده. کل خانواده از دیدن این فیلم خوششون اومد. نمی‌فهمم این همه نفرت از کجاست. در ساحلِ مین، خون‌آشامی به نام بارناباس کالینز (جانی دپ) در سال 1972 بعد از تقریباً 200 سال اسارت آزاد می‌شه و دوباره با قصر خانوادگیش و روستای ماهی‌گیری اطراف آشنا می‌شه. میشل فایفر نقشِ مادر خانواده رو بازی می‌کنه، هلنا بونهام کارتر نقش روان‌شناس خانواده، اوا گرین نقش جادوگر حیله‌گر، بلا هیت‌کوت تجسم دوبارهٔ عشق گمشدهٔ بارناباس و کلویی گریس موریتز نقش دختر پانزده‌سالۀ خلاف‌کار رو داره. فیلم به کارگردانی تیم برتون لحنش خیلی با Sleepy Hollow (1999)‌ تفاوت نداره؛ البته Shadows کمی شوخی بیشتر داره. من سریال تلویزیونی Dark Shadows یا فیلم‌های قبلی رو ندیدم تا مقایسه کنم، فقط می‌دونم این اجرا رو خیلی دوست داشتم، مثلِ The Lone Ranger که به‌نحو عجیبی تحقیر شد. اتمسفر اکتبر/نوامبر (فصل هالووین) فوق‌العاده‌ست و دپ به‌عنوان بارناباس توجه‌تون رو تا آخر حفظ می‌کنه. او البته در 1972 غریبه‌ست اما زود وفق پیدا می‌کنه. اوا گرین در نقش جادوگر عالیه و هلنا بونهام کارتر هم مثل همیشه لذت‌بخشه. موریتز برای من آن‌قدر سروصدا نداشت اما قابل‌قبوله و در پردهٔ آخر سورپرایزی داره. آلیس کوپر هم یه نقش کوچک و قابل توجه داره. لازم بذکره که سکانس افتتاحیه با «Nights in White Satin» واقعاً از نمونه‌های درخشان سینماست. مدت فیلم ۱ ساعت و ۵۳ دقیقه‌ست. نمره: B متأسفم اما نمی‌تونم جانی دپ پنجاه‌ساله رو به‌عنوان وارث جاودان، جوان و غیرقابل‌مقاومتِ امپراتوری پدری‌اش بپذیرم. شاید در فیلمِ بهتری حواس‌م پرت می‌شد و اذیت نمی‌شدم، اما این بازسازیِ ۲۰۱۲ تیم برتونِ Dark Shadows چنین فیلمی نیست. امتیاز نهایی: دو ستاره — چیزهایی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیفه. تماشای خیلی خوبی بود؛ حتماً دوباره می‌بینم و پیشنهادش می‌کنم. شاید فیلم عجیب‌تر از خوب باشه، اما از ایده تا داستان و شخصیت‌ها نقاط قوت زیادی داره. برخی انتخاب‌ها اندکی عجیبن، اما این انتخاب‌ها قوس‌های مسئله–راه‌حل خاص خودشون رو می‌سازن که انگار یک کتاب کمیک به فیلم تبدیل شده. عجیب‌بودنِ معمول دپ بسیار دیده می‌شه، و هر شخصیت عجیبیت مخصوص به خودش رو داره؛ همون جو دیگرجهانی فیلمه که موفقیتش رو رقم می‌زنه. هرگاه اوا گرین ظاهر می‌شه، صحنه‌ها رو می‌دزده—شخصیتش نیرویی قدرتمنده و این واضحِ. برای من چیزی که بیشتر از همه جذبم می‌کنه، نبرد میان شخصیت‌های جاودانه‌ست؛ همین نکته باعث می‌شه دوباره به این فیلم برگردم.