انیمیشن Sausage Party 2016

اگر پیش‌نمایش «رد بند» را دیده‌اید، عملاً همه چیز ارزشمندی که Sausage Party دارد را دیده‌اید. نمره نهایی: ★★ — نکاتی جذاب برای من داشت، اما محصول نهایی ضعیف بود. یک قیام برای آزادی سوپرمارکت چند تا فیلم انیمیشنی با رده سنی R دیده‌اید؟ این که نه هنتای است و نه چیز مشابه، بلکه نمونه‌ای نادر از کمدی‌های بزرگسال انیمیشنی هالیوود است. اغلب نام‌های معروف در آن حضور...

اگر پیش‌نمایش «رد بند» را دیده‌اید، عملاً همه چیز ارزشمندی که Sausage Party دارد را دیده‌اید. نمره نهایی: ★★ — نکاتی جذاب برای من داشت، اما محصول نهایی ضعیف بود. یک قیام برای آزادی سوپرمارکت چند تا فیلم انیمیشنی با رده سنی R دیده‌اید؟ این که نه هنتای است و نه چیز مشابه، بلکه نمونه‌ای نادر از کمدی‌های بزرگسال انیمیشنی هالیوود است. اغلب نام‌های معروف در آن حضور دارند، به‌ویژه از نسل جوان‌تر بازیگران. فیلم مرا غافلگیر کرد؛ از زمان ساختش و ژانرش بی‌خبر بودم، اما پوسترها و شوخی‌های دوپهلو کنجکاویم را برانگیخت. داستانی مسخره دارد، چیزی شبیه پارودی «Toy Story» پیکسار، ولی چون محصولی نادر است، دیدنش لذت‌بخش است. اگر به‌عملکرد دو دهه اخیر نگاه کنید، انیمیشن‌ها در گیشه فیلم‌های لایواکشن را کنار زده‌اند. این واقعیت شوکه‌کننده است اما نشان می‌دهد انیمیشن‌ها درآمد خوبی دارند. این فیلم یک سِت‌ترِند برای ژانری است که مخاطبش بزرگسالان‌اند؛ انگار هالیوود هم نوعی همتایش را از هنتای ژاپنی پیدا کرده. ساختش فقط حدود ۲۰ میلیون دلار خرج برد و کیفیت تولید چندان استاندارد نبود، اما قابل قبول بود. امیدوارم در آینده نمونه‌های بیشتری مثل این ساخته شود؛ من قطعاً دوست دارم دنباله‌ای برایش ساخته شود. ست روگن نقش اصلی پشت این فیلم را دارد و بقیه بازیگران هم خوب کار کرده‌اند. صدای بازیگران واقعاً تأثیرگذار بود و هنگام تماشا می‌شد تشخیص داد چه کسی چه نقشی دارد؛ همان حس آشنا بودن را داشت. داستان درباره محصولات مختلف سوپرمارکتی است که برای آزادی‌شان مبارزه می‌کنند. من واقعاً از آن لذت بردم؛ فیلم کوتاه و روایت سریع داشت و چند شوخی بزرگسالانه خوب هم در آن بود. نکات منفی‌ای هم دارد: اول اینکه نوآوری چندانی در آن نمی‌بینید؛ حس آشنایی زیادی دارد، فقط نوعی کمدی متفاوت است. دوم اینکه تقریباً همه شخصیت‌ها — یعنی محصولات سوپرمارکت — آمریکایی‌اند، پس اگر غیرآمریکایی باشید احتمالاً حدود ۹۰ درصد مواقع متوجه برخی اقلام نمی‌شوید. بزرگسالان باید این را ببینند، چون معلوم نیست در آینده نمونه‌ای مثل این دوباره ببینیم. پس من قطعاً طرفدارش هستم. امتیاز: 7/10 در سینما به‌خاطر خرخر کردن در حوالی دقیقه ۷۰ سرزنش شدم. قبل از Sausage Party نمی‌دانستم خرخر می‌کنم. در واقع تنها چیزی که واقعاً دیدم، سکانس‌های ابتدایی و یک مهمانی جنسی در پایان بود. صندلی‌های سینما راحت‌تر از آن چیزی بود که قبلاً تجربه کرده‌ام و از هر کسی که اطرافم بود عمیقاً عذرخواهی می‌کنم که مزاحم‌شان شدم. چی بود این؟ انگار ست روگن حسابی آثار دریم‌ورکس را له و لورده کرده بود. جدی می‌پرسم، چی بود؟! آن سکانس‌های پایانی... واقعاً تا ته قضیه رفتند! Sausage Party فیلمی بی‌معنی و بی‌مزه در بهترین حالت نیست؛ گاهی کاملاً مبتذل و استریوتایپی هم می‌شود. با این حال چند شوخی بامزه دارد و چند خنده از من گرفت. دیدن یک فیلم انیمیشنی این‌قدر مبتذل هم ناخوشایند است و هم نوعی تازگی دارد. اما در پایان بیش از حد جلو می‌روند. ست روگن در نقش فرانک بازی می‌کند و کاملاً همان چیزی است که از یک شخصیت «روگن» انتظار دارید—مواد مخدر و امثال آن. اسامی معروف دیگری مثل جیمز فرانکو، سلمی‌هایک، جوناه هیل و کریستن ویگ هم حضور دارند، گرچه هیچ‌کدام برایم چندان برجسته باقی نماندند. از نظر انیمیشن هم حالتش را خوب یافتم. به آن‌ها باید تبریک گفت که تا ته قضیه رفتند، اما این احتمالاً در درازمدت به زیان فیلم تمام می‌شود. بازار برای انیمیشن‌های مخصوص بزرگسالان قطعاً باز هست و دیدن رشد این ژانر جالب است، اما این فیلم از نظر من خیلی وارد قلمرو رکیک و زننده شد—با این حال از آن متنفر نبودم.