انیمیشن Ice Age: The Meltdown 2006

به‌همان خوبی قسمت اول است؛ واقعاً خنده‌دار. همه این فیلم‌ها کیفیت خوبی دارند و ساختن‌شان کار دشواری است. دوستان نزدیک — ماموت مَنی، تنبلِ سید، دندان‌خنجری دیه‌گو و اسکرات — متوجه می‌شوند روزهای بی‌دغدغه‌شان میان برف و یخ شمارش‌شده است. اوضاع آب‌رفته‌تر می‌شود و آن‌ها تصمیم می‌گیرند به زمین‌های مرتفع‌تر بروند تا قبل از آن‌که به چکمه نیاز پیدا کنند، خود را نجات دهند. سفر به‌سوی...

به‌همان خوبی قسمت اول است؛ واقعاً خنده‌دار. همه این فیلم‌ها کیفیت خوبی دارند و ساختن‌شان کار دشواری است. دوستان نزدیک — ماموت مَنی، تنبلِ سید، دندان‌خنجری دیه‌گو و اسکرات — متوجه می‌شوند روزهای بی‌دغدغه‌شان میان برف و یخ شمارش‌شده است. اوضاع آب‌رفته‌تر می‌شود و آن‌ها تصمیم می‌گیرند به زمین‌های مرتفع‌تر بروند تا قبل از آن‌که به چکمه نیاز پیدا کنند، خود را نجات دهند. سفر به‌سوی خشکی برای مَنی فرصتی فراهم می‌کند: با الی، یک ماموت ماده، آشنا می‌شود—کسی که فوراً از او خوشش نمی‌آید و به‌دلایلی فکر می‌کند او یک اپوسوم است! ظاهراً او از تیزهوش‌ترین‌ها نیست، اما از آن پس وارد رشته‌ای از ماجراجویی‌های شاد اگرچه قابل‌پیش‌بینی می‌شویم که با حضور دوستان جدید آزاردهنده‌شان، کرش و ادی، تنوعی ایجاد می‌کنند و تقریباً اعصاب همه را به‌هم می‌ریزند. متأسفانه بعد از مدتی همین دو شخصیت جدید برای من هم آزاردهنده می‌شوند و روایت واقعیِ لذت‌بخش و شیطنت‌آمیزِ فیلم اول را حفظ نمی‌کند. صحنه‌های بامزه‌ای با گروهی از کرکس‌ها هست و اسکرات و تردستی‌هایش با بلوط هنوز لبخند به لب می‌آورند، اما به‌نظر می‌رسد این فرنچایز به‌سادگی قابل‌تکامل نباشد. فیلم «عصر یخبندان» (2002) بیش‌تر حالت مستقل داشت؛ این قسمت شخصیت‌ها را گسترش می‌دهد و کاراکترهای جدیدی معرفی می‌کند، اما متأسفانه داستان بنیادین به‌خوبی فیلم اول نیست. با این حال فیلم هنوز نمونه‌ای خوش‌تماشا از هنر انیماتورهاست و فیلمنامه به‌اندازه‌ای ماده دارد که تماشاگران در همه سنین را برای نود دقیقه سرگرم کند؛ اثری با ریتم مناسب، قابل‌تماشا و شاید نه چندان ماندگار، اما سرگرم‌کننده در فضای پیشاتاریخ.