انیمیشن Moana 2016

دختر هویت واقعی قومش را کشف می‌کند صادقانه بگویم وقتی شنیدم این فیلم جز نامزدی یک ترانه، در اسکار بی‌توجه ماند تعجب کردم. بعد از دیدن فیلم فهمیدم چرا. ایده داستانی ساده‌ای است که تا حدی کش‌دار شده است. جز بخش‌های ابتدایی، فیلم مثل اثری با بازیگران محدود است؛ بیشتر داستان در دریا می‌گذرد، قایق‌سواری و مقابله با نیروی شر برای شکستن نفرین. در پایان این...

دختر هویت واقعی قومش را کشف می‌کند صادقانه بگویم وقتی شنیدم این فیلم جز نامزدی یک ترانه، در اسکار بی‌توجه ماند تعجب کردم. بعد از دیدن فیلم فهمیدم چرا. ایده داستانی ساده‌ای است که تا حدی کش‌دار شده است. جز بخش‌های ابتدایی، فیلم مثل اثری با بازیگران محدود است؛ بیشتر داستان در دریا می‌گذرد، قایق‌سواری و مقابله با نیروی شر برای شکستن نفرین. در پایان این حس به آدم دست می‌دهد که چنین قصه‌ای ارزش فیلم بلند را ندارد و بیشتر مناسب یک انیمیشن کوتاه بود. شخصاً دیزنی مرا ناامید نکرد؛ فیلم برایم لذت‌بخش، سرگرم‌کننده و بامزه بود اما ساده‌‌تر از حد انتظار. شخصیت‌ها دوست‌داشتنی‌اند و فیلم برای کودکان و بعضی بزرگ‌ترها عالی است، اما مثل بسیاری از انیمیشن‌های دیزنی برای همه مناسب نیست. صدای دواین جانسون برای یکی از شخصیت‌های اصلی مناسب است، اما در نهایت دختر قهرمان نمایش را می‌دزدد—به‌ویژه اگر کودک یا دختر باشید. از نظر من بهترین فیلم در این موضوع از زمان «لیلو و استیچ» است و یادآور فیلم «ویل رایدر» هم هست. در مجموع، داستان می‌توانست اندکی توسعه یابد، مثلاً با حضور چند شخصیت بیشتر حتی در نقش‌های فرعی. این بهترین انیمیشن سال نیست، اما قابل رد کردن هم نیست؛ اگر هدف تماشای فیلم صرفاً سرگرمی و گذراندن وقت است، این فیلم در این زمینه موفق است. امتیاز: ۶٫۵/۱۰ بعد از دیدن «زوتوپیا» در نیمهٔ ۲۰۱۶ فکر می‌کردم همین حالا می‌توانم آن را بهترین فیلم خانوادگی سال بنامم. اما وقتی در دسامبر فرصت دیدن «موآنا» را پیدا کردم، فهمیدم خیلی زود قضاوت کرده‌ بودم—در واقع «موآنا» سزاوار آن عنوان بود. خوشحالم که امسال توانستم از دیدن دو فیلم تمام دیزنی لذت ببرم. امتیاز نهایی: ۳ و نیم ستاره — قویاً پیشنهاد می‌کنم وقت بگذارید و ببینید. سرگرم‌کننده انتظار نداشتم «موآنا» این‌قدر بامزه و بَزق‌زدنی باشد؛ از این جهت پایانِ جدی‌تر چندان به فیلم نمی‌آمد، اما در طول فیلم همواره احساس سرگرمی کردم. انیمیشن خوب و موسیقی محکم است—اگرچه تنها ترانه‌ای که برایم ماندگار شد «You're Welcome» مَوی بود. دواین جانسون در نقش مَوی از اول تا آخر عالی است؛ انتخاب بازیگر بدیهی اما خوشایند بود. آوالی کراوالهو (موآنا) و ریچل هاوس (تالا) هم در نقش‌های خود موفق‌اند. انتظارم از فیلم بالاتر بود، ولی در کل فیلمی لذت‌بخش است. سفری خوش و پر از اساطیر پولینزی این فیلم غوطه‌ور شدنِ سرگرم‌کننده‌ای در غنای اساطیر پولینزی است که به سازندگان اجازه می‌دهد تا با خیال راحت داستان و تصویرسازی را پیش ببرند. موآنا دختر رئیس‌روستا است و پدرش از این می‌ترسد که اگر کسی از خارِ حفاظتی دور جزیره عبور کند، نفرین قدیمی به بهشتشان برسد. با این حال نشانه‌ها نشان می‌دهد نفرین دارد رخ می‌دهد: نارگیل‌ها فاسد می‌شوند، ماهی‌ها کم می‌شوند و مردم با تهدید قحطی روبه‌رو هستند، مگر اینکه کسی راهی بیرون شود. در همین حال دریا خود پیام روشنی به دختر می‌فرستد و او مطمئن می‌شود که باید خانه را ترک کند و یک‌بار برای همیشه نفرین را بشکند. اولین چالش او پیدا کردن نیمه‌خدای بازیگوش مَوی است که خودش آغازگر مشکلات بود. تنها با هم شاید بتوانند تعادل طبیعت را بازگردانند و خشم خدایان را فرو نشانند. ماجراهای زیادی رخ می‌دهد—همه زیاد خیس می‌شوند، آکروبات‌بازی‌های فراوانی هست تا از دزدان دریایی و هیولایی که سنگ پرت می‌کند فرار کنند، و گه‌گاه چند ترانه از سروده‌های لین-مانوئل میراندا اجرا می‌شود که تمرکز زیادی بر سنت‌ها و باورهای محلی دارد. نویسندگی ریتمی تند و لحظاتی بامزه دارد—حتی ردّی از طعنه در آن دیده می‌شود—و انیمیشن رنگارنگ و پرجنب‌وجوش است. داستان ساده و خطر واقعی‌اش کم است، اما چه اشکالی دارد؛ برای تماشاگرانِ خردسال و حتی بزرگ‌ترها تماشای لذت‌بخشی است.