فیلم Runaway Bride 1999

فیلم نسبتاً قابل‌قبولی است که بیشتر روی کمدی خانوادگیِ ساده حساب می‌کند. همان‌طور که در نقدهای دیگری که نوشته‌ام اشاره کرده‌ام، من عاشق کمدی‌های رمانتیک نیستم، اما وقتی کیفیت و ارزش در آن‌ها وجود دارد، می‌توانم قدرش را بفهمم. در دوران پاندمی که همه به‌ناچار توی خانه زندانی بودیم (من موضوع را خوب مدیریت کردم، اما دوستانی داشتم که تا مرز عصبی‌شدن پیش رفتند)، دوستی دربارهٔ...

فیلم نسبتاً قابل‌قبولی است که بیشتر روی کمدی خانوادگیِ ساده حساب می‌کند. همان‌طور که در نقدهای دیگری که نوشته‌ام اشاره کرده‌ام، من عاشق کمدی‌های رمانتیک نیستم، اما وقتی کیفیت و ارزش در آن‌ها وجود دارد، می‌توانم قدرش را بفهمم. در دوران پاندمی که همه به‌ناچار توی خانه زندانی بودیم (من موضوع را خوب مدیریت کردم، اما دوستانی داشتم که تا مرز عصبی‌شدن پیش رفتند)، دوستی دربارهٔ این فیلم با من صحبت کرد و گفت اصلاً آن را دوست نداشته چون به نظرش پیام منفی می‌دهد و رهایی از پای سفرهٔ عروسی را دست‌کم می‌گیرد. آن موقع برایم عجیب آمد، اما فیلم را ندیدم. حالا که آن را دیدم، با دوست محترمم چندان موافق نیستم. فیلمنامه با اختلافی بین زنی از شهر کوچکی و نویسنده و روزنامه‌نگاری از شهر بزرگ آغاز می‌شود؛ او در ستون روزنامه‌اش دربارهٔ زنی نوشته که چندین نامزد را پیش از ترکِ پشت میز ازدواج گذاشته است. زن از این مطلب به‌شدت آزرده می‌شود و پاسخ می‌دهد، و این پاسخ باعث می‌شود نویسنده شغلش را از دست بدهد. او تسلیم نمی‌شود: به آن شهر می‌رود تا ماجرا را پی‌گیری کند. نزدیکی بین آن دو در نهایت آن‌ها را به یک داستان عاشقانهٔ غیرمنتظره می‌رساند. به نظر من دوستم فیلم را بیش از حد جدی گرفته بود. هر آدم عاقلی فرق شوخی و موضوعات جدی را می‌فهمد، بنابراین فکر نمی‌کنم بینندگان فیلم را خیلی جدی بگیرند. ضمن این‌که فیلم در 1999 ساخته شده و الآن سال 2022 است... در زمانهٔ حال، چه زوجی واقعاً به فکر ازدواج دائم است؟ البته کسانی هستند، اما در دنیایی که شغل‌ها، خانه‌ها و روابط عاشقانه کمتر برای یک عمر برنامه‌ریزی می‌شوند، آن‌ها کم‌شمارند (از نظر من این یکی از مشکلات دنیای مدرن است، اما واقعیت است). بار اصلی فیلم روی اجراهای جولیا رابرتز و ریچارد گیر است که پیش‌تر در «Pretty Woman» هم ترکیب موفقی نشان داده بودند. شخصاً فیلم «Pretty Woman» را بسیار بیشتر دوست داشتم چون شخصیت‌ها پذیرفتنی‌تر بودند. اینجا اساساً با دو شخصیت لجباز طرفیم که یک رقابت غرورآمیز بینشان برقرار است و در نهایت خوبی‌های هم را می‌بینند. فیلم تا حد زیادی قابل‌پیش‌بینی است اما این یک مشکل تکراری در کمدی‌های رمانتیک است که شخصیت‌ها تقریباً همیشه سرِآخر جلوی محراب می‌ایستند. با وجود این، بازی‌های گیر و رابرتز نسبتاً رضایت‌بخش است و می‌تواند طرفداران ژانر را راضی کند. از نظر تکنیکی فیلم چندان برجسته نیست و ریسک زیادی نمی‌کند؛ ترجیح می‌دهد محافظه‌کار بماند و ظاهری کاملاً معمولی داشته باشد. مثل غذای روز آن کافه‌ای است که هر روز بعد از کار برای ناهار می‌رویم: طراحی‌شده تا ارزان باشد و اکثریت مشتریان را راضی کند. دکورها، لباس‌ها و لوکیشن‌ها عادی‌اند، فیلم‌برداری استاندارد است و موسیقی متن بی‌رمق است. فیلم داستان را کش می‌دهد؛ مشکلاتی در ریتم وجود دارد و در لحظاتی فیلم به دلیل کمبود موضوع خسته‌کننده می‌شود. اما دیالوگ‌ها طراحی‌شده، بذله‌گو و خوش‌نویسانه‌اند.