فیلم The Order 2024

به نظرم جسارت نیکلاس هولت که حاضر شده نقشِ چنین شخصیتِ منفوری را بازی کند، قابل تحسین است. او در نقش «باب» ظاهر می‌شود؛ یک برتری‌طلب سفیدپوستِ باهوش که از یک فرقه آریایی جدا شده و با چند هم‌فکر همراه شده است. ورود «هاسک» (جود لا) به دفتر متروکهٔ اف‌بی‌آی در آن منطقه می‌تواند کار او را خراب کند، چون هاسک با پلیس پرشوری به...

به نظرم جسارت نیکلاس هولت که حاضر شده نقشِ چنین شخصیتِ منفوری را بازی کند، قابل تحسین است. او در نقش «باب» ظاهر می‌شود؛ یک برتری‌طلب سفیدپوستِ باهوش که از یک فرقه آریایی جدا شده و با چند هم‌فکر همراه شده است. ورود «هاسک» (جود لا) به دفتر متروکهٔ اف‌بی‌آی در آن منطقه می‌تواند کار او را خراب کند، چون هاسک با پلیس پرشوری به نام «جیمی» (تای شریدان) دوست می‌شود و هر دو سعی می‌کنند ریشهٔ جنایات فزاینده و جسوری را که به نام بازپس‌گیری سرزمین زیبا و دست‌نخوردهٔ آیداهو و حتی کل آمریکا از «دخالت‌گران ناپاک» انجام می‌شود، کشف کنند. فیلم کمی کند آغاز می‌شود، اما وقتی خطوط نبرد مشخص می‌شود و درمی‌یابیم هر دو مرد توان بازیِ موش و گربه را به‌طرز بی‌رحمانه‌ای دارند، درام سرعت می‌گیرد و توسط دو قهرمانِ فیلم خوب حفظ می‌شود. این اثر نور قدرتمندی بر خطرات میهن‌پرستی متعصبانه می‌اندازد و جالب آن است که تا حدی تلاش می‌کند دلایل پشت این نفرت ذاتی — یا دست‌کم علت‌های تحمل آن — را نشان دهد. با توجه به افزایش سهمِ تعصب و ازخودبیگانه‌سازی در اروپا، فیلم درسِ نویسندگی و شخصیت‌پردازیِ قابل‌تأملی است دربارهٔ اینکه چگونه ترس و نفرت وقتی همراه با جهل یا مذهب یا بدتر از همه هر دوی آن‌ها عرضه شوند، به‌سرعت جا می‌افتند. می‌شد بی‌نیاز از پرداختن به داستان خانوادگی مأمور باشیم؛ به نظر می‌رسد نمی‌توان داستان را مستقیم آغاز کرد بدون آنکه گذشته، تروماها و عادات نوشیدن بیش از حد او را مرور کنیم؛ اما این موضوع چندان مانع نشد و فیلم به پایانی می‌رسد که بر مبنای واقعیت تاریخی است و با قوت ارائه می‌شود. فیلم «The Order» برایم آزاردهنده بود، اما شاید نه دقیقا به دلایلی که تصورتان است. هرچند در نگارش اثر آزادی‌هایی گرفته شده، شالودهٔ این داستانِ تلاش نئو‌نازی‌ها برای جایگزینی دولت آمریکا در دههٔ ۱۹۸۰ واقعاً وقوع داشته است. با این حال حقایق آن طوری بازنمایی شده‌اند که ضدقهرمانان را بدتر از آنچه واقعاً بودند نشان می‌دهند؛ سوال این است که چرا؟ اگرچه آن‌ها از ابتدا آدم‌های خیلی خوش‌اخلاقی نبودند، اما چنین تصویر سیاه‌نمایانه‌ای جای تأمل دارد. به‌نظر می‌رسد ردپایی از سیاست‌ورزی معاصر در فیلم دیده می‌شود: پیام ضمنی این است که دولت آمریکا مروج صلح و ثبات است و هر کس با آن مخالفت کند تاجر خشونت و هرج‌ومرج است. این نگاه ساده‌انگارانه نیاز واقعی به تغییر در آمریکا را نادیده می‌گیرد؛ کشوری که فساد سیاسی و جنگ‌های ویرانگر را به‌عنوان بخشِ مرکزی‌اش پذیرفته، و سیستمی که حتی علیه اصلاح‌طلبان مسالمت‌آمیز نیز وارد عمل می‌شود، نه فقط علیه رادیکال‌های نژادی و خشونت‌طلب. از این ملاحظات که بگذریم، فیلم از نظر سینمایی چگونه است؟ جود لا را از زاویه‌ای جدید دیدم؛ او نقش یک مأمور اف‌بی‌آی وسواسی با زندگی شخصی آشفته را به‌خوبی ایفا می‌کند. به‌طور کلی بازیگران عالی‌اند و به شخصیت‌های باورپذیر جان داده‌اند. روایت خوب پیش می‌رود؛ آرام آغاز می‌شود و به‌تدریج شتاب می‌گیرد. من از آن دسته نیستم که از فیلم‌های سبکِ «تروریست‌های پنهان» خوشم بیاید، پس اینکه بگویم تا حد زیادی از فیلم لذت بردم و آن را درعین‌حال تأمل‌برانگیز یافتم، نکتهٔ قابل‌تأملی است. در مجموع، بازی‌های درخشان و فیلمنامهٔ قدرتمند این قصهٔ افراط‌گرایان سیاسی خشونت‌آمیز را زنده می‌کنند. با این حال نباید فراموش کرد که همهٔ تغییرات سیاسی متعصبانه و خشونت‌آمیز نیستند؛ گاهی اصلاحات سیاسی کاملاً ضروری‌اند، همان‌طور که امروز در آمریکا و دیگر کشورهای غربی دیده می‌شود.