سریال Cross

من سال‌ها چندین رمان جنایی الکس کراس از جیمز پاترسون را خوانده‌ام، بنابراین با اشتیاق سراغ این سریال رفتم که آن اشتیاق خیلی زود خاموش شد. فیلمنامه‌ای زورچپان و پر از کلیشه‌های نخ‌نما، برداشت‌های سطحی و شخصیت‌پردازی‌های ناشیانه واقعاً آزاردهنده است. این تقصیر بازیگران نیست؛ اکثرشان اجرای نسبتاً قابل قبولی دارند. متأسفانه بسیاری از اجزا مصنوعی و اغراق‌شده‌اند و به سختی می‌توان این اثر را...

من سال‌ها چندین رمان جنایی الکس کراس از جیمز پاترسون را خوانده‌ام، بنابراین با اشتیاق سراغ این سریال رفتم که آن اشتیاق خیلی زود خاموش شد. فیلمنامه‌ای زورچپان و پر از کلیشه‌های نخ‌نما، برداشت‌های سطحی و شخصیت‌پردازی‌های ناشیانه واقعاً آزاردهنده است. این تقصیر بازیگران نیست؛ اکثرشان اجرای نسبتاً قابل قبولی دارند. متأسفانه بسیاری از اجزا مصنوعی و اغراق‌شده‌اند و به سختی می‌توان این اثر را توصیه کرد. سریال فاصله‌ای بسیار زیاد با تصویری دارد که رمان‌ها از کراس — انسانی آکادمیک، تیزبین و نجیب — نشان می‌دهند. به بیان دیگر، بیش از حد بر جنبه‌یِ مردِ سخت و کم‌تر بر شخصیتی شبیه شرلوک هولمز تأکید شده است. خلاصه اینکه اگر سریال بیش‌تر به شیوه‌ای که شخصیت‌ها در رمان‌ها معرفی شده‌اند وفادار می‌ماند، قطعاً دیدنی‌تر بود؛ اما آنچه الان داریم اثری دست‌وپاگیر و آکنده از کلیشه است که آشکارا هر جذابیتی را که می‌توانست داشته باشد محدود می‌کند. حیف است. من معمولاً تریلر نمی‌خوانم و فیلم‌های تریلر هم زیاد تماشا نمی‌کنم، پس این را در نظر بگیرید. در کل از سریال چندان تحت تأثیر قرار نگرفتم. با ابرشرورهای کلیشه‌ای خیلی مدارا ندارم — همان نابغه‌های شیطانی که انگار همیشه یک قدم از قهرمانان جلوترند تا لحظات پایانی. تعجبی ندارد که بسیاری‌شان کارشان را به خانواده‌شان ترجیح می‌دهند (البته کمی اغراق می‌کنم). موضوع «به چه کسی می‌توان اعتماد کرد» هم بیش از حد کش دار شده است. لازم نیست فیلم‌ها کاملاً واقع‌گرایانه باشند، اما وقتی متوجه سبک فیلمنامه‌نویسان شدم، بعضی از پیچش‌های داستان را از دور دیدم. و این گرایش امروزی به فیلم‌برداری اغلب صحنه‌ها در تاریکی به چه دلیل است؟ بازیگری و دیالوگ‌ها بد نیستند، اما آن‌قدر جلب توجه نمی‌کنند که از دیدن سریال لذت ببرم. سریالی آمریکایی که در مجموع قابل قبول بود. گاه‌وبی‌گاه مرا غافلگیر می‌کرد — نه زیاد، اما بیشتر از بسیاری آثار دیگر. من کتاب‌ها را نخوانده‌ام، شاید به همین دلیل برایم جالب ماند. مانند بسیاری از تولیدات آمریکایی، نوع‌سازی نقش‌ها (typecasting) تا حدی از لذت کار کاست، اما به‌طور کلی انتخاب بازیگران عالی بود و خوب کار کردند. داستان خوب است ولی به شیوه‌ی معمول آمریکایی روایت می‌شود که کمی از حس و حال آن می‌کاهد. در نهایت همین بازیگران هستند که سریال را سرپا نگه می‌دارند؛ بازیگران واقعاً خوبی هستند، حتی آن‌هایی که همیشه در نقش‌های مشابه قرار می‌گیرند.