فیلم Dark Star 1974

خیلی بامزه است؛ فیلم‌های علمی-تخیلی را دست می‌اندازد، اما در عین حال به ژانر احترام می‌گذارد. دوستش دارم. وقتی بزرگ می‌شدم فیلم‌های علمی‌تخیلی در تلویزیون کم بودند و این یکی مرتب پخش می‌شد — و اغلب ناامیدکننده. قرار است خنده‌دار باشد، اما شوخی‌ها بیش از حد مصنوعی‌اند و چیز زیادی برای به‌یادسپاری باقی نمی‌گذارند. گروهی از فضانوردان به مأموریتی بیست‌ساله فرستاده می‌شوند تا سیاره‌های ناپایدار را...

خیلی بامزه است؛ فیلم‌های علمی-تخیلی را دست می‌اندازد، اما در عین حال به ژانر احترام می‌گذارد. دوستش دارم. وقتی بزرگ می‌شدم فیلم‌های علمی‌تخیلی در تلویزیون کم بودند و این یکی مرتب پخش می‌شد — و اغلب ناامیدکننده. قرار است خنده‌دار باشد، اما شوخی‌ها بیش از حد مصنوعی‌اند و چیز زیادی برای به‌یادسپاری باقی نمی‌گذارند. گروهی از فضانوردان به مأموریتی بیست‌ساله فرستاده می‌شوند تا سیاره‌های ناپایدار را نابود کنند، اما به مرور خدمه نسبت به اخلاق این مأموریت دچار تردید می‌شوند و همراه با شیطنت‌های حیوان خانگی‌شان (که شبیه یک اسباب‌بازی بادی است) با معضلی انفجاری روبه‌رو می‌شوند. از نکات مثبتش این است که نسبتاً کوتاه است و کش‌دار نیست، اما بازی بازیگران نسبتاً بی‌رمق‌اند و فیلمنامه زیادی دارد در حالی که عمل چندانی رخ نمی‌دهد تا داستان نازکِ تلاش‌گر برای پارودی را پر کند؛ در نتیجه در رسیدن به هدفش ناکام می‌ماند. شاید بعد از چند دهه در عمق فضا همه‌مان چنین شویم، اما فکر می‌کنم خودم حدود ده سال زودتر سمت دریچه خروجی می‌رفتم. از جهاتی یادِ یک نسخه «مانتی پایتون در فضا» می‌افتد، اما با جلوه‌های تصویری کم‌کیفیت و شخصیت‌هایی آزاردهنده که برایم اهمیتی نداشتند. مدتی است آن را ندیده‌ام و احتمالاً قبل از اینکه دوباره تماشا کنم باز هم زمان می‌گذرد.