سریال کره ای Hotel Del Luna

نکته: ممکن است شامل آنچه بعضی‌ها «اسپویلر» می‌دانند باشد، اما از نظر من اسپویلر نیست. در نگاه اول شاید فکر کنید این یک کمدی رمانتیک معمولی است درباره‌ی زوجی که همدیگر را پیدا می‌کنند، انکار می‌کنند که عاشق‌اند و در نهایت خوشبخت زندگی می‌کنند. اما خیلی زود مشخص می‌شود که این داستان درواقع درباره‌ی شفا یافتن، ادامه دادن زندگی، بخشیدن و دوباره عشق ورزیدن است. IU در...

نکته: ممکن است شامل آنچه بعضی‌ها «اسپویلر» می‌دانند باشد، اما از نظر من اسپویلر نیست. در نگاه اول شاید فکر کنید این یک کمدی رمانتیک معمولی است درباره‌ی زوجی که همدیگر را پیدا می‌کنند، انکار می‌کنند که عاشق‌اند و در نهایت خوشبخت زندگی می‌کنند. اما خیلی زود مشخص می‌شود که این داستان درواقع درباره‌ی شفا یافتن، ادامه دادن زندگی، بخشیدن و دوباره عشق ورزیدن است. IU در نقش جانگ مان-وُل، صاحب هتل دل لونا، شخصیت را به‌طرزی زیبا زنده کرد. او با بازی درخشانش موفق شد تصویرش به‌عنوان «ملکه‌ی پاپ» جهان را کنار بگذارد. از آیویی بسیار دوست‌داشتنی، همیشه خندان و در دسترس، کاملاً تبدیل شد به جانگ مان-وُلی تلخ، زود عصبانی و سخت‌گیر. از آنجا که داستان هزار سال را در بر می‌گیرد، چندوجهی بودن بازی او و توانایی‌اش در گرفتن نقش‌ها و ژانرهای مختلف در یک سریال واقعاً درخشان بود. ممکن است فکر کنید هتل دل لونا نمایش آی‌یو است، به‌خصوص که او در هر قسمت لباس‌های متعددی می‌پوشد که از هزار سال پیش تا امروز را پوشش می‌دهند؛ تا حدی که می‌توان آن را شبیه یک نمایش مد ظریف دانست. با این حال یئو جین-گو هم این سریال را به نمایش خودش تبدیل کرد؛ او که بازیگری باتجربه و اهل نقش‌های چالشی است، در نقش گو چان-سونگ، مدیر هتل، توازن بین دو بازیگر و شخصیت‌شان را برقرار کرد. موسیقی نیز فوق‌العاده بود. بازی یئو جین-گو و آی‌یو به‌خودی‌خود کافی بود، اما موسیقی مناسب در زمان مناسب پیوند احساسی‌ صحنه‌های مهم را عمیق‌تر می‌کرد. از صحنه‌های اکشن تا دردناک‌ترین لحظات قلبی، موسیقی سریال را به تجربه‌ای به‌یادماندنی و تأثیرگذار تبدیل کرد، به‌ویژه برای کسانی که خودشان با چالش‌های مشابهی در زندگی مواجه‌اند. نویسندگان نیز کارشان را خوب انجام دادند. با اینکه هتل دل لونا هتلی برای ارواح است، هیچ‌گاه خیلی ترسناک نمی‌شد و من آن را در زمره‌ی «ترسناک» قرار نمی‌دهم. در هر قسمت به موضوعات متفاوتی مثل مرگ، قتل، تصادف، بخشش و جدایی از عزیزان پرداخته شد؛ آن اشتیاق و آرزوی بودن در کنار کسانی که پس از مرگ هم دلتنگ‌شان هستیم. نویسندگان با دقت سریال را هدایت کردند تا به ژانر وحشت تبدیل نشود — چیزی که نویسندگان ناشی ممکن بود دچار آن شوند — و با آوردن کمدی سبک و دلنشین یئو جین-گو و آی‌یو تعادل را حفظ کردند. در نهایت، داستانِ کلیِ شفا یافتن، ادامه دادن زندگی، بخشیدن و دوباره عشق ورزیدن در ۱۶ قسمت، هر قسمت حدود ۱ ساعت و ۲۰ دقیقه، به‌خوبی روایت شد. این تجربه چشم‌گشایی بود برای کسانی از ما که به‌تازگی دل‌شکسته بودیم، برای آن‌هایی که انکار می‌کنند هنوز تلخی در دل دارند، و برای کسانی که بخشیدن و ادامه دادن را دشوار می‌دانند. گو چان-سونگ و جانگ مان-وُل به ما نشان دادند چگونه و چرا باید شفا یابیم، ادامه دهیم، ببخشیم و دوباره عشق بورزیم. گو چان-سونگ نشان داد که باید اجازه دهیم کسی اول شفا یابد قبل از ورود به رابطه با او، و چگونه می‌توانیم پشتیبان لازم باشیم بدون اینکه به هر خواسته‌ای که از سر درد دارد تن دهیم. در مقابل جانگ مان-وُل نشان داد تلخی و قلبِ ناتوان از بخشیدن می‌تواند انسان را به زندگی‌ای غمگین، ناتمام و بی‌معنی بکشد و اینکه چگونه با شفا دادن خود می‌توان دوباره عشق ورزید. از همه‌ی عوامل برای آوردن این اثر شگفت‌انگیز و داستانِ معنادار سپاسگزارم. اگر روزی «هتل بلو مون» ساخته شود، امیدوارم داستان‌های معناداری چون هتل دل لونا روایت کند و دنباله‌اش به «فقط یک برنامه‌ی سرگرمی دیگر» تبدیل نشود — اشتباه رایجی که دنباله‌ها غالباً دچارش می‌شوند. هتل دل لونا: ۱۰۰ از ۱۰ ستاره!