سریال کره ای A Model Family

این درام یک به‌هم‌ریختگی بزرگ بود؛ حتی نمی‌دانم از کجا شروع کنم. خلاصهٔ داستانی که به ما نشان داده شد تا حدی گمراه‌کننده بود. خانواده عملاً درگیر جریان نبود و مسیر داستان بیشتر یک‌طرفه و تحتِ هدایت پدر پیش می‌رفت. از همان ابتدا با خانواده‌ای معرفی شدیم که به‌ظاهر غیرقابل ترمیم بود، اما برخلاف آنچه خلاصه ادعا می‌کرد، آن‌ها «کنار هم نمی‌ایستند» و صرفاً همدیگر...

این درام یک به‌هم‌ریختگی بزرگ بود؛ حتی نمی‌دانم از کجا شروع کنم. خلاصهٔ داستانی که به ما نشان داده شد تا حدی گمراه‌کننده بود. خانواده عملاً درگیر جریان نبود و مسیر داستان بیشتر یک‌طرفه و تحتِ هدایت پدر پیش می‌رفت. از همان ابتدا با خانواده‌ای معرفی شدیم که به‌ظاهر غیرقابل ترمیم بود، اما برخلاف آنچه خلاصه ادعا می‌کرد، آن‌ها «کنار هم نمی‌ایستند» و صرفاً همدیگر را در این وضعیت نامطلوب تحمل می‌کنند. نکات زیادی برای برداشت و بررسی وجود داشت، اما همه‌چیز به یکی از ضعیف‌ترین تلاش‌های نویسندگی خلاصه شد؛ شاید این نوع نگارش برای یک فیلم اکشن متوسط و پر از صحنه‌های هیجانی قابل ‌قبول بود، اما نه برای یک درام ده قسمتی. فرصت این بود که تا قسمت چهارم مسیر درست شود، اما سازندگان بیشتر در اشتباه ماندند و حوالی قسمت هفت با معرفی پدر اوضاع را بدتر کردند. در دو قسمت آخر هم حجم زیادی از گذشته‌پردازی را فشرده کردند تا اوج احساسی بسازند؛ نتیجه مصنوعی و ناهمگون بود. درجهٔ سنی +18 را انگار گذاشته بودند تنها برای اینکه در هر صحنه بتوانند سیگار روشن کنند—به‌ویژه کانگ جو هیون که در هر صحنه‌ای که حضور داشت سیگار می‌کشید. کمبود خلاقیت کاملاً آشکار بود. آزاردهنده‌ترین نکته این بود که دونگ ها هیچ‌گاه تخلیهٔ هیجانی نکرد؛ حتی وقتی دنیایش از همه‌طرف فرو می‌ریخت، عصبانیتش را از دست نداد یا با فریاد واکنش نشان نداد—جز همان یک بار با شاگردانش که عملاً بی‌ربط بود. قسمت آخر بیشتر یک جمع‌بندی سریع بی‌جایگاه بود بدون فرصت برای گفتگو یا انجام کارها؛ انگار داشتند بازیگرانی را حذف می‌کردند که قرار نیست در دنباله حضور داشته باشند. با این همه، نتفلیکس جرات کرد نوید ادامهٔ سریال را بدهد.