فیلم Dead Man Running 2009

می‌توان صحنه را تصور کرد: دنی دایر و رفیقش تامر حسن توی یک بار کمی حوصله‌شان سر رفته و فکر می‌کنند «بیا یه فیلم دیگه بسازیم؛ یه چیز کم‌هزینه و خوش‌قلب با حال‌وهوای نوآر و رفقامونم دعوت کنیم»... «عالیه — اش رو صدا می‌کنم، فیل د احتمالاً این‌ور و اون‌وره‌ست و فکر کنم برِندا الان مشغول فیلم‌برداریِ ‹ویرا› نیست، براش پیام می‌فرستم»... با چند هزار...

می‌توان صحنه را تصور کرد: دنی دایر و رفیقش تامر حسن توی یک بار کمی حوصله‌شان سر رفته و فکر می‌کنند «بیا یه فیلم دیگه بسازیم؛ یه چیز کم‌هزینه و خوش‌قلب با حال‌وهوای نوآر و رفقامونم دعوت کنیم»... «عالیه — اش رو صدا می‌کنم، فیل د احتمالاً این‌ور و اون‌وره‌ست و فکر کنم برِندا الان مشغول فیلم‌برداریِ ‹ویرا› نیست، براش پیام می‌فرستم»... با چند هزار پوند که از یک گردهمایی محلی برای بودجه جور می‌کنند، راهیِ ساخت فیلم می‌شن. داستان؟ تامر نقش «نیک» رو بازی می‌کنه که صد هزار پوند بدهی به یک قرض‌گیرِ بی‌رحم داره. مگر اینکه پول زود برگرده، مادر بدبختش (برِندا بلیتین) توسط آدمِ اجیرشدهٔ مسن و خواب‌آلودِ فیل دانیلز به‌قتل خواهد رسید. راه‌حل چیه؟ نیک با بهترین رفیقش «بینگ» (دایر) شریک می‌شه و می‌ره پول جمع کنه. می‌تونن پول رو جور کنن و مادرِ ویلچری رو نجات بدن؟ فکرش رو بکنید. با این‌که بازی‌ها تک‌بعدی و دیالوگ‌ها شبیه صفحه‌های یک کتاب سادهٔ جنایی بچگانه‌اند، فیلم خالی از شوخی و کاریزما نیست و دقیقاً همون چیزی رو به‌تون می‌ده که تبلیغش می‌کرد. اگر توقع‌تون رو پایین بیارید و با جریان همراه بشید، دقیقاً همون نود دقیقه درامِ قابل‌پیش‌بینی اما خوش‌ریتمِ شرق لندن رو خواهید دید.