فیلم Red, White & Royal Blue 2023

باشه، من مخاطب این فیلم نیستم و باید ازش متنفر می‌شدم. مخصوصاً چون با یکی از آن نکات آزاردهندهٔ نگارشی سینمایی‌ام شروع می‌شود — «پادشاه انگلستان». چنین عنوان یا شخصی وجود ندارد! به‌هرحال خیلی زود با حادثهٔ بسیار تصنعیِ کیک روبه‌رو می‌شویم که احتمالاً فرش پرزدار و گران‌قیمت در کاخ باکینگهام را خراب کرده است. پسر رئیس‌جمهور آمریکا، «الکس» (تیلور زاخار پرز) درگیر درگیری‌ای با...

باشه، من مخاطب این فیلم نیستم و باید ازش متنفر می‌شدم. مخصوصاً چون با یکی از آن نکات آزاردهندهٔ نگارشی سینمایی‌ام شروع می‌شود — «پادشاه انگلستان». چنین عنوان یا شخصی وجود ندارد! به‌هرحال خیلی زود با حادثهٔ بسیار تصنعیِ کیک روبه‌رو می‌شویم که احتمالاً فرش پرزدار و گران‌قیمت در کاخ باکینگهام را خراب کرده است. پسر رئیس‌جمهور آمریکا، «الکس» (تیلور زاخار پرز) درگیر درگیری‌ای با پرنس «هنری»، نوهٔ پادشاه می‌شود. یک هفته بعد مادرش (اُما تورمن) او را برای مأموریتی دیپلماتیک به جلو می‌فرستد، پیش از نبرد انتخاباتی‌اش و در آستانهٔ مذاکرات یک توافق تجاری. آنچه بعد رخ می‌دهد بسیار بهتر از انتظار من است. این یک برامنس/روم‌کام ساده است اما با زبان بالغ و نوشتاری قابل قبول، رابطه‌ای را نشان می‌دهد که از بازی دو بازیگر که واقعاً روی صحنه با هم جور می‌شوند، سود می‌برد. اینکه پرز خوش‌قیافه و کاریزماتیک است — هرچند کمی بیش از حد برای نقشِ دانش‌آموز — هم به فیلم ضرری نمی‌زند، و هر دو مرد اجرای مطمئن و بااعتمادی دارند که از بدترین دام‌های احساساتی دوری می‌کند — حتی اگر یک مسابقهٔ پولو هم داشته باشیم. هرچه جلوتر می‌رود، به‌طور غافلگیرکننده‌ای با داستان همراه شدم. بله سبک و سبک‌بال است، اما به‌نوعی عادی‌سازی رابطهٔ هم‌جنس‌گرایانهٔ بین دو چهرهٔ (فرضی) سطح‌یک دنیا گرم و بامزه درمی‌آید. بودجه معلوم است که صرف جت‌های خصوصی، سوئیت‌های لوکس هتل و چند هودی آبی پودر شده شده — و این باعث شده که خبرنگار خبر یک کمپین انتخاباتی ریاست‌جمهوری تمام مدت همان لباس را بپوشد! شاید قرار بوده بازی‌ای باشد بر جست‌وجوی معنا توسط یک پرنس واقعی، اما اهمیتی ندارد. دنبال عمق یا واقع‌گرایی نباشید (که ندارد)، اما اگر دنبال چیزی کمی عجیب‌تر و سرگرم‌کننده هستید، اول خلاصهٔ فیلم را بخوانید، ممکن است غافلگیر شوید. من غافلگیر شدم. (پ.ن.: آیا کسی دیگر فکر می‌کند صحنهٔ کافی‌شاپ پاریسی بازتصویربرداری شده؟) سه چیز برای موفقیت یک روم‌کام هم‌جنس‌گرایانه لازم است: رابطه‌ای که به‌راحتی قابل‌شناسایی باشد، حس غیرقابل‌انکاری از رومانس و اینکه خنده‌دار باشد. اما این قطعهٔ رقیق‌شده، کند و بی‌مزه هیچ‌کدام را ندارد، و واقعاً برایم قابل‌درک نیست که چگونه منتقدان و بینندگان این اثر کاملاً بی‌نمک را دل‌گرم‌کننده، دوست‌داشتنی و درگیرکننده یافته‌اند. در روایت داستان تاحدی دور از واقعیتِ یک رمانس ادعاشده بین یک پرنس بریتانیایی و پسر رئیس‌جمهور آمریکا که از دشمنان اغراق‌شده شروع می‌کنند و قرار است در نهایت عشق واقعی را پیدا کنند، نویسنده-کارگردان متیو لوپز تماشاگران را به رابطه‌ای نامقنع و عاری از شیمی محکوم می‌کند که از نامزدی‌ای غیرمحتمل و مجموعه‌ای از برخوردهای بسیار به‌موقع و کم‌پنهان نشأت می‌گیرد — چیزهایی که به‌طور منطقی بعید است بتوان این‌قدر آسان ترتیب داد و هماهنگ کرد. علاوه بر این، طنز فیلم عملاً وجود ندارد و هیچ‌کدام از لبه‌ها و تیزبینی‌هایی را که معمولاً با کمدی‌های هم‌جنس‌گرایانه همراه است، ندارد. در واقع، آن‌قدری خنثی و محافظه‌کار است که بسیاری از فیلم‌های شبکهٔ هالمارک را در مقایسه جسورانه جلوه می‌دهد. از نکات مثبتش می‌توان به بیان‌های نه‌چندان جدید اما نسبتاً بدیع دربارهٔ برابری LGBTQ+ اشاره کرد و اجرای کمکی خوب سارا شاهی در نقش یک دستیار رئیس‌جمهور زبان‌تیز و پرحرف (که احتمالاً تنها عنصر واقعاً خنده‌دار فیلم است)، اما فیلم در بسیاری جنبه‌ها خطا می‌کند تا جایی که سخت است باور کنیم چنین پروژه‌ای چراغ سبز گرفته است. تأسف‌آور است که دری که «Bros» (۲۰۲۲) برای تبدیل روم‌کام‌های هم‌جنس‌گرایانه به ژانری سینمایی‌تر باز کرده بود، با این تلاش ناامیدکننده عقب‌گرد کرده است. همچنین ناامیدکننده است که استودیویی مانند آمازون — که معمولاً کارهای خوب انجام می‌دهد — اجازه داده چنین اثر متوسطی وارد بازار فیلم شود. امید است تماشاگران سریع این فیلم را پشت سر بگذارند و در آینده مشکلات مطرح‌شده اصلاح شود. همه‌چیز دربارهٔ «سرخ، سفید و رویال بلو» فریاد می‌زند که فیلم بدی است، اما به‌نوعی تماشایی می‌شود. دقیقاً نمی‌دانم چطور، چون واقعاً هیچ‌‌کدام از عناصرش را دوست‌داشتنی یا کاملاً خوب نمی‌دانم. زمان پخش طولانی است، بازی‌ها فقط متوسط‌اند، داستان نه‌چندان خوب است و دیالوگ‌ها واقعاً ضعیف و آزاردهنده‌اند. فیلم حال‌وهوایی ارزان‌قیمتی شبیه آثار شبکهٔ هالمارک دارد، البته بدون جهت‌گیری اجباریِ هنجارّی آن‌ها. با این حال، نمی‌توان انکار کرد که سازندگان توانسته‌اند آن را به‌نوعی قابل‌تماشا کنند. حرف بیشتری برای گفتن ندارم؛ افزودن توضیحات بیشتر فقط فهرستی از دلایل دیگری خواهد بود که نشان دهد این فیلم باید بد باشد اما این‌طور نیست. ببخشید بابت شوخی لفظی.