فیلم Paddington in Peru 2024

پدینگتون در پرو فیلمی گرم و خانوادگی است که بار دیگر خرس دوست‌داشتنیِ کلاه‌قرمزیِ ما را همراه با خانواده براون به ماجراجویی می‌برد؛ این‌بار تا عمق جنگل‌های آمازون. داستان با دریافت نامه‌ای از خانه بازنشستگان خرس‌ها آغاز می‌شود که به پدینگتون اطلاع می‌دهد خاله لوسی رفتار عجیبی از خود نشان می‌دهد و ناپدید شده است. به همین خاطر پدینگتون همراه خانواده براون (به‌جای سالی هاوکینز،...

پدینگتون در پرو فیلمی گرم و خانوادگی است که بار دیگر خرس دوست‌داشتنیِ کلاه‌قرمزیِ ما را همراه با خانواده براون به ماجراجویی می‌برد؛ این‌بار تا عمق جنگل‌های آمازون. داستان با دریافت نامه‌ای از خانه بازنشستگان خرس‌ها آغاز می‌شود که به پدینگتون اطلاع می‌دهد خاله لوسی رفتار عجیبی از خود نشان می‌دهد و ناپدید شده است. به همین خاطر پدینگتون همراه خانواده براون (به‌جای سالی هاوکینز، امیلی مورتیمِر نقش خانم براون را برعهده دارد) عازم پرو می‌شود تا او را پیدا کند. در مسیر با هانتر کابوت (آنتونیو بندراس) کاپیتان یک قایق رودخانه‌ای و دخترش جینا آشنا می‌شوند که آنها را به عمق جنگل می‌برند و جست‌وجو کم‌کم به ماجرایی بزرگ‌تر و حتی جست‌وجوی گنجی افسانه‌ای می‌انجامد. این قسمت اولِ سه‌گانه‌ای است که پل کینگ آن را نساخته (او تنها ایده اولیه را پیشنهاد داد و تهیه‌کننده اجرایی است) و کارگردانی جدیدی به نام داوگال ویلسون آن را ساخته است. تغییر کارگردان و تغییرات در ترکیب بازیگران باعث شده تا فضای فیلم تا حدودی از صحنه‌های صمیمی و لندن‌محورِ نسخه‌های پیشین فاصله بگیرد و رنگ‌و‌بوی ماجراجویی و کمدیِ شلوغ‌تری به خود بگیرد. طنز فیلم همچنان عمدتاً فیزیکی و ناشی از معصومیت و دست‌وپاچلفتی‌بودن پدینگتون است، اما در مقایسه با گذشته شدت و ریتم متفاوتی دارد و گاهی کند به‌نظر می‌رسد. آنتونیو بندراس با ایفای نقش چندین جد کابوت (با ترکیبی از لحظات خنده‌دار و شخصیت‌های منفی) و اولیویا کولمن در نقش ریورد مادر، یکی از جذاب‌ترین اجراها را ارائه می‌دهند؛ کولمن به‌خصوص در نمایش جنبه‌های عجیب و مشکوک شخصیتش بسیار موثر است. از سوی دیگر، فرصت‌های کمدی و گرمای خانوادگی نسخه‌های پیشین، به‌ویژه حضور مؤثر جولی والترز، در این قسمت کمتر است و گاهی روایت اندکی پراکنده به‌نظر می‌رسد. فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است: طراحی صحنه‌ها، فیلمبرداری و برخی جلوه‌های کارتونی و سکانس‌های دستی‌شده، لحظات تماشایی و زیبایی خلق کرده‌اند. از نظر داستانی، فیلم مسیرهای کاملاً پیش‌بینی‌شدنی‌ای را طی می‌کند اما در عین حال موفق می‌شود با ضرباهنگ احساساتی و لحظات دل‌نشین، بیننده را همراه نگه دارد؛ پیام‌های اصلی درباره خانواده، مهربانی و قدرشناسی نسبت به خانه کماکان برجسته‌اند. در کل، پدینگتون در پرو فیلمی دوست‌داشتنی و مناسب خانواده است: گرم، پرشور و پر از قلب و احساس، هرچند که به‌دلیل تغییر لحن و ریتم، ممکن است به‌خاطر سپرده نشود یا برای طرفداران پر و پا قرص نسخه‌های پیشین به‌اندازهٔ گذشته آشنا و صمیمی به‌نظر نرسد. تماشای تیتراژ را از دست ندهید؛ یک نقش کوتاه دلنشین در آن منتظر است.