سریال Dark Matter

چرا هر سریالی که با ایدهٔ واقعیت جایگزین ساخته می‌شود این‌قدر شبیه سریال‌های مشابه به نظر می‌رسد؟ واقعیت این است که داستان‌های واقعیت جایگزین آن‌قدر تکراری شده‌اند که خودِ ایده تقریباً به کلیشه تبدیل شده است. «دارک مِیتر» بلافاصله برای من مشکل‌ساز شد، دقیقاً به همین دلیل. سریال‌هایی بوده‌اند که این ایده را به‌خوبی اجرا کرده‌اند، مثل سریال آلمانی «دارک». آن سریال موفق بود چون داستانِ واقعیت...

چرا هر سریالی که با ایدهٔ واقعیت جایگزین ساخته می‌شود این‌قدر شبیه سریال‌های مشابه به نظر می‌رسد؟ واقعیت این است که داستان‌های واقعیت جایگزین آن‌قدر تکراری شده‌اند که خودِ ایده تقریباً به کلیشه تبدیل شده است. «دارک مِیتر» بلافاصله برای من مشکل‌ساز شد، دقیقاً به همین دلیل. سریال‌هایی بوده‌اند که این ایده را به‌خوبی اجرا کرده‌اند، مثل سریال آلمانی «دارک». آن سریال موفق بود چون داستانِ واقعیت جایگزین در آن پیچیدگی و عمق کافی داشت و با پارادوکس‌ها هم به‌خوبی بازی می‌کرد. در مقابل، «دارک مِیتر» سطحی و پیش‌بینی‌پذیر به‌نظر می‌رسد. در چند نما مشخص بود که مهاجمِ ماسک‌دار کیست و ادامهٔ ماجرا چیز چندان تازه‌ای به این برداشت اضافه نمی‌کند. برخورد سریال نسبتاً بی‌حِس و صریح است، که نه شما را جذب می‌کند و نه همان سؤالاتی را مطرح می‌کند که «دارک» ایجاد می‌کرد. بازی‌ها قابل قبول‌اند؛ بازیگران خوب‌اند و از لحاظ تولید هم کیفیت بالاست، اما پس از دو قسمت نسبتاً پیش‌پاافتاده، این سریال برای من هیچ ارتباطی برقرار نکرد. در جمع‌بندی: برخورد ساده و پیش‌بینی‌شده—بگذارید آن را «ایمن» بنامیم—این سریال را در حد آثار خلاق و ریسک‌پذیر مثل «دارک» قرار نمی‌دهد. اگر قبلاً چنین آثاری را ندیده‌اید شاید باز هم از «دارک مِیتر» لذت ببرید؛ در این مورد شکی ندارم. اما برای تماشاگران قدیمی و دل‌زدهٔ علمی‌تخیلی، این نه یک واقعیت جایگزین، بلکه فقط تکرار همان چیزهای آشناست. «دارک مِیتر» (۲۰۲۴) یک شکست خفت‌بار است که در تقریباً هر جنبه‌ای ناکام می‌ماند. از همان ابتدا آشکار است که در این آشفتگی پیچیده از ملودرام علمی‌تخیلی آماتور و درامِ خانوادگی خسته‌کننده، «هیچ‌چیز مهم نیست». سریال تدوینی ضعیف دارد؛ برش‌های ناموزون و مشکلات ریتم که روایتِ از پیش باریکش را حتی پراکنده‌تر می‌کنند. شخصیت‌ها بی‌جان‌اند، به کلیشه‌های کارتونی تقلیل یافته‌اند و در هر گام تصمیم‌هایی می‌گیرند که هیچ توجیه معقولی ندارند. ایدهٔ به‌ظاهر بزرگ سریال زود به کمدیِ ناخواسته تبدیل می‌شود، زیرِ بار جزئیات خسته‌کننده و تکراریِ خانوادگی که هر امکانی برای کنجکاوی یا تعلیق را از بین می‌برد. به‌جای ارائهٔ کشمکش‌های جذاب، سریال تماشاگر را از خلال یک داستان نامعقول عبور می‌دهد که حتی هدفش را هم نمی‌تواند منتقل کند—اگر اصلاً هدفی داشته باشد. هر تلاش برای ایجاد درام مضحک از آب درمی‌آید و تماشاگر را بیشتر عصبانی تا سرگرم باقی می‌گذارد. بدون جهت‌گیری یا نتیجه‌گیری مشخص، «دارک مِیتر» در سیاه‌چالهٔ میان‌مایگی فرو می‌ریزد. اتلافِ وقت و انرژی است؛ تجربه‌ای تهی از سرگرمی یا روشن‌بینی. آنچه می‌توانست کاوشی جذاب در موضوعات کیهانی و وجودی باشد، به یادآوری‌ای تراژیک تبدیل می‌شود از اینکه چگونه نباید تلویزیون ساخت. از دیدن این سریال به‌شدت بپرهیزید.