فیلم The Canterville Ghost 1944

سرگرمی بی‌خطر و دوست‌داشتنی. سِر سیمون کَنترویل به‌خاطر پسرعمه‌اش وارد دوئل می‌شود و وقتی می‌فهمد مرگ حتمی در انتظارش است، از میدان فرار می‌کند و با ترس و خواری بازمی‌گردد. پدرش آن‌قدر از این لکه ننگ بر آبرویش خشمگین می‌شود که سیمون را در قلعه حبس می‌کند، بدون غذا و آب، تا مرگ او را فراگیرد. روح او محکوم است تا زمانی که یکی از اعضای...

سرگرمی بی‌خطر و دوست‌داشتنی. سِر سیمون کَنترویل به‌خاطر پسرعمه‌اش وارد دوئل می‌شود و وقتی می‌فهمد مرگ حتمی در انتظارش است، از میدان فرار می‌کند و با ترس و خواری بازمی‌گردد. پدرش آن‌قدر از این لکه ننگ بر آبرویش خشمگین می‌شود که سیمون را در قلعه حبس می‌کند، بدون غذا و آب، تا مرگ او را فراگیرد. روح او محکوم است تا زمانی که یکی از اعضای خانواده عملی شجاعانه انجام دهد و لکه بزدلی را از نام کانترویل بزداید، در قلعه سرگردان بماند. شاید داستان چندان شبیه یک کمدی به‌نظر نرسد، اما دقیقاً همین‌طور است و بسیار دوست‌داشتنی هم هست. فیلم که تا حدی بر پایهٔ داستانی از اسکار وایلد ساخته شده، از بازی‌های جذابی سود می‌برد: چارلز لاکتون در نقش سیمون و مارگارت اوبراین جوان در نقش لیدی جسیکا دِ کانترویل. لاکتون واضحاً از ایفای نقش لذت برده و با بازی نمایشی «اندوه من» همراه با کمدی پرانرژی، اجرا بسیار دلپذیری ارائه می‌دهد. اوبراین هم مرکز توجه بودن را دوست دارد و با شور و شوق جوانی هر صحنه‌ای را که در آن حاضر است روشن می‌کند. داستان مسیر آشنا و قابل‌انتظاری را تا پایان رضایت‌بخشش طی می‌کند، اما در مسیر رسیدن به آن پایان هم سفری لذت‌بخش است. اوضاع وقتی که دسته‌ای از سربازان آمریکایی در قلعه مستقر می‌شوند و با کافی ویلیامز (رابرت یانگ)، وارثی از خانوادهٔ کانترویل که خود تمایل به بزدلی دارد، آشنا می‌شویم، رنگ و بویی تازه می‌گیرد؛ این‌که آیا کافی می‌تواند شجاعت نشان دهد و سیمون را از این محکومیت رهایی بخشد، سؤال داستان است. (۷ از ۱۰) داستانی جذاب دربارهٔ روح بزدلی از قرن هفدهم (با بازی چارلز لاکتون) که محکوم است قلعهٔ خانواده‌اش را تا انجام کاری شایسته و شجاعانه که او را از نفرین رها کند، آزار دهد. وقتی در جریان جنگ جهانی دوم گروهی از سربازان آمریکایی در آنجا مستقر می‌شوند، مشخص می‌شود یکی از آن‌ها خویشاوند دوری است و شاید او، «کافی» (رابرت یانگ)، بتواند به فرار او از این برزخ کمک کند. این یک داستان ارواح نسبتاً پرشتاب است که جدا از حضور کمی آزاردهندهٔ مارگارت اوبراین در نقش جوان لیدی جسیکا، سرشار از ظرافت‌های کمدی است که گه‌گاه لبخند بر لب می‌آورد. لاکتون، یانگ و اونا اوکانر در بهترین فرم خود هستند و شاید فیلم خیلی قهقهه‌آور نباشد، اما همچنان یک ماجرای خانوادگی خوش‌ساخت و دوست‌داشتنی است.