فیلم Sacramento 2024

یادداشت انتقادی سَکرامنتو، به کارگردانی مایکل آنگارانو مشکل اصلی (یا بهتر بگویم عیب اساسی) فیلم در ادعا و انگیزه‌ی سازنده پیرامون محور داستان نهفته است: بازسازی دوستی میان دو دوست قدیمی. این موضوع تا پیش از پرده‌ی سوم به‌طرز ناامیدکننده‌ای توسعه نیافته است. منظورم این نیست که فیلم اصلاً این موضوع را مطرح نمی‌کند (گرچه درباره‌ی آن هم می‌توان بحث کرد)، بلکه مشکل در شیوه‌ی معرفی و...

یادداشت انتقادی سَکرامنتو، به کارگردانی مایکل آنگارانو مشکل اصلی (یا بهتر بگویم عیب اساسی) فیلم در ادعا و انگیزه‌ی سازنده پیرامون محور داستان نهفته است: بازسازی دوستی میان دو دوست قدیمی. این موضوع تا پیش از پرده‌ی سوم به‌طرز ناامیدکننده‌ای توسعه نیافته است. منظورم این نیست که فیلم اصلاً این موضوع را مطرح نمی‌کند (گرچه درباره‌ی آن هم می‌توان بحث کرد)، بلکه مشکل در شیوه‌ی معرفی و پرداخت آن است. تم بازسازی دوستی میان شخصیت‌ها میان زیرتم‌هایی مثل سنگینی‌های زندگی بزرگسالی و ترس از رویارویی با واقعیت‌ها گم می‌شود. از همان آغاز و در جریان معرفی شخصیت‌ها همه‌چیز به‌صورت نامتعادل و آزاردهنده پیش می‌رود. چرا بارها و بارها از شکستن عصبی گلِن فیلم‌برداری شده؟ آیا او بیمار روانی است؟ این چه نوع ازدواجی است؟ چرا تصویرسازی کارگردان از این جنبه‌ی زندگی زناشویی—که به زیرتم پیوند خورده—این‌طور ارائه می‌شود؟ آیا این آدم‌ها واقعاً عاشق‌اند یا چیزی بر آن‌ها تحمیل شده است؟ به‌نظر من زنانِ فیلم صرفاً جسم‌اند نه جان؛ همان‌طور که مردان عملاً کودک‌اند. دو شخصیت زن محوری از عمق مؤنث، احساس و قاطعیت خالی‌اند و حتی به‌عنوان الگوهای نمونه‌وار هم عمل نمی‌کنند. از منظر بصری هم وضع بهتر نیست. تفاوت نماهای تک‌نفره و دو‌نفره چیست؟ تا چه حد هویت و استقلال در قاب‌ها منتقل می‌شود؟ شخصیت‌ها چنان کم‌پرداخت و بدون هویت‌اند که تقریباً هیچ قابِ تصویر موفق نمی‌شود احساس دوستی—به‌خصوص دوستی قدیمی—را بسازد. تصاویر، مانند خود شخصیت‌ها، دروغ می‌گویند؛ روابط آشکارا باورنکردنی و مصنوعی‌اند. حتی دغدغه‌ی داشتن فرزند هم تهی به‌نظر می‌رسد. در واقع هیچ‌کدام از تم‌های فیلم به نقطه‌ای نمی‌رسد که بتوان بر اساس آن‌ها داستان و شخصیت‌ها را به‌طور واقعی بنا کرد.