فیلم The Moon Thieves 2024

هرچند گاهی قصه را بیش از حد پیچیده می‌کند، اما از این کمدی-سرقتِ کم‌مغز که در دنیای ساعت‌های لوکس می‌گذرد، واقعاً لذت بردم. «وینسنت» (ادان لوی) در ساختن ساعت‌های تقلبی استاد است؛ او قطعات اصل را جمع‌آوری می‌کند و اصلاً فروشنده‌ای سطحی و ارزان‌قیمت نیست. او همچنین برای مشتریان ثروتمند اما بی‌اطلاع، که احمقانه به صداقت او اعتماد می‌کنند، کاری راه انداخته و به اعتبارسنجی...

هرچند گاهی قصه را بیش از حد پیچیده می‌کند، اما از این کمدی-سرقتِ کم‌مغز که در دنیای ساعت‌های لوکس می‌گذرد، واقعاً لذت بردم. «وینسنت» (ادان لوی) در ساختن ساعت‌های تقلبی استاد است؛ او قطعات اصل را جمع‌آوری می‌کند و اصلاً فروشنده‌ای سطحی و ارزان‌قیمت نیست. او همچنین برای مشتریان ثروتمند اما بی‌اطلاع، که احمقانه به صداقت او اعتماد می‌کنند، کاری راه انداخته و به اعتبارسنجی ساعت‌های گران‌قیمت می‌پردازد. رئیس محلیِ پوشیده در ژاکت پلاستیکی، «عمو» (کیونگ تو)، که انگار دوازده ساله به‌نظر می‌رسد، چشمش به سه قطعه‌ی منحصربه‌فرد افتاده که گفته می‌شود پیکاسو آن‌ها را پوشیده و پس از مرگش گم شده‌اند. این قطعات برای حراج در توکیو پیدا می‌شوند، بنابراین وینسنت به همراه دوست خوش‌تیپش «یو» (انسون لو) و دو همدستش — «رییس» (لوئیس چونگ) و عضله بی‌هوشش «ماریو» (مایکل نینگ) — به پروژه کشیده می‌شود و به ژاپن می‌روند تا نقشه‌ی یک عملیات پیچیده را بچینند. وینسنت از دیرباز شیفته‌ی «مون‌واچ» است؛ ساعتی که باز آلدرین هنگام رفتن به ماه آن را به‌دست داشت، اما آن هم گم شده است. وقتی مشخص می‌شود آن ساعت هم در همان جواهرفروشی است، کل عملیات حساب‌شده کمی به هم می‌ریزد و باعث می‌شود همه‌ی دزدان جوان دوباره درباره‌ی کاری که می‌کنند، چرایی‌اش و انگیزه‌ی رئیس کودک‌صفت‌شان در خانه فکر کنند. لوی در نقش دزد-متخصص عملکرد مؤثری دارد و فیلم با ریتمی مناسب، آمیخته به کمی کمدی و یک سناریوی سرقت سرگرم‌کننده، تا پایان زنده و پویایش پیش می‌رود. قصه کمی پیچیده است، اما با تولیدی محکم، فیلمنامه‌ای که کشدار نیست و چند بازی جذاب از بازیگرانی که به‌نظر می‌رسد از این ماجراجویی لذت برده‌اند، تا حدود زیادی جواب می‌دهد.