سریال کره ای Start-Up

هشدار: ممکن است شامل اسپویلر باشد. I. داستان a. داستان هر قسمت: داستان‌های هر قسمت عموماً خوب بودند. از بین ۱۶ قسمت، داستان ۹ قسمت را دوست داشتم. b. داستان کلی سریال: عنوان «Start-Up» (یا «Sandbox») این‌طور القا می‌کند که محور اصلی درباره راه‌اندازی کسب‌وکار یا شرکت در یک برنامه سندباکس است، اما در واقع محور کلی بیشتر درباره [۱] مثلث عشقی و [۲] رقابت میان خواهر و...

هشدار: ممکن است شامل اسپویلر باشد. I. داستان a. داستان هر قسمت: داستان‌های هر قسمت عموماً خوب بودند. از بین ۱۶ قسمت، داستان ۹ قسمت را دوست داشتم. b. داستان کلی سریال: عنوان «Start-Up» (یا «Sandbox») این‌طور القا می‌کند که محور اصلی درباره راه‌اندازی کسب‌وکار یا شرکت در یک برنامه سندباکس است، اما در واقع محور کلی بیشتر درباره [۱] مثلث عشقی و [۲] رقابت میان خواهر و برادر است. عنوان سریال تنها اهمیت ثالث دارد. بهتر بود ترتیب اولویت‌ها این‌گونه باشد: [۱] رقابت خواهر و برادر؛ [۲] استارت‌آپ/سندباکس/کسب‌وکار؛ [۳] مثلث عشقی. با این حال، نحوه روایت کلی داستان‌ها و انتخاب داستان‌های هر قسمت برایم کافی بود تا نمره مثبت بدهم. البته از معرفی حقایق مهم و سپس رها کردن‌شان پرهیز کنند؛ مثلاً آشنایی جی پیونگ و خواهران در کودکی مطرح شد ولی دیگر به آن اشاره‌ای نشد. همین‌طور عجیب بود که یک فرد خونی و مجروح بتواند برای شرکتش pitching کند؛ چنین چیزی در واقعیت معمول نیست. II. بازیگری بازیگری جایی است که مجبور شدم نمره پایین‌تری بدهم. صحنه‌های زیادی از گریه وجود داشت که حالت صورت بازیگر بی‌تغییر و خنثی بود؛ مشخص بود صرفاً نقش بازی می‌کنند و واقعاً احساس را نشان نمی‌دهند. در مورد سو زی: من طرفدار او هستم اما باید بگویم در صحنه‌های بوسیدن آرام‌تر باشید، کاری کنید ما آن لحظه را حس کنیم؛ لازم نیست هیجان‌زده یا «وحشی» باشد. صحنه‌های بوسیدن می‌توانند رمانتیک باشند حتی بدون حرکات اغراق‌شده لب. جای پیشرفت وجود دارد. بازی او و جان بخشیدن به شخصیت‌ها عالی است، اما صحنه‌های بوسیدن نیاز به بهبود دارند — آرام‌تر، آهسته‌تر و رمانتیک‌تر. جو هیوک در نقش شخصیتی عجیب و با احتمال اختلال طیف اوتیسم (به‌ویژه سندروم آسپرگر) بسیار خوب ظاهر شد. نشان دادن شخصی منطقی، علاقه‌مند به حقایق، بی‌توجه به مد و مهارت‌های اجتماعی و گاهی بی‌درک علائم عاطفی دیگران آسان نیست، اما او این نقش را خوب بازی کرد. صحنه‌هایی که دال‌می سیگنال می‌فرستاد و دو سان متوجه نمی‌شد، بسیار خوب و قابل‌لمس بودند؛ گاهی آزاردهنده اما قابل‌فهم. صورت خنثی و بازگشت به بحثی که روی آن تمرکز دارد، درست شبیه شخصیت با ویژگی‌های آسپرگر بود — کار بسیار درستی بود. برای هان نا نیز بازی در حفظ رمزآلودگی شخصیت عالی بود. وقتی این جائه نظرش نسبت به خواهرش تغییر می‌کرد، خیلی خوب نشان دادند که گاهی نشانه‌هایی هست و در لحظهٔ بعد روند کاملاً معکوس می‌شود؛ این اتفاق در زندگی واقعی هم می‌افتد و دیدن آن روی صفحه خوب بود. III. موسیقی این قسمت کمی ضعیف بود؛ به جز تم‌های اصلی، موسیقی ماندگاری در ذهنم نماند. IV. ارزش بازبینی قطعاً در لیست سریال‌هایی است که دوباره تماشا خواهم کرد. V. جمع‌بندی در مجموع تولید، داستان و بازی‌ها عالی بودند. وارد کردن اصطلاحات کسب‌وکاری و توضیح هر کدام ایدهٔ بسیار خوبی بود؛ توضیح فرایندها، چرایی‌ها و چگونگی‌ها قطعاً نکته مثبت است. بهتر بود از خنده‌ها و رفتارهای صرفاً «جوانانه» کمی کم می‌کردند چون خیلی به ندرت در زندگی واقعی چنین چیزی دیده می‌شود. همچنین بهتر بود مفهوم سندباکس و ایده پشت آن و اتفاقاتی که در آن می‌افتد را بیشتر نشان دهند، نه اینکه فقط دفتر رایگان و سرمایهٔ رایگان فراهم کنند. ایده‌های «انقلابی» مانند اپلیکیشنی که به افراد دارای مشکلات بینایی کمک می‌کند، فکرشده بودند. امیدوارم چنین اپی ساخته شود؛ هرچند سرعت تشخیص هوش مصنوعی هنوز به آن نقطه نرسیده، اما موضوع امیدوارکننده‌ای است. انتخاب صحنه‌ها خوب بود و کاش صحنه‌های بیشتری اضافه می‌کردند، مثلاً یک جلسهٔ تیم‌سازی که بتواند زیبایی‌های کره را نشان دهد به جای نشان دادن همان دفتر مشابه. از اپیزود اول دراماتیک و اپیزودهای بعدی کمیک، تا افزایش مشکلات و در نهایت حل و فصل در قسمت‌های پایانی، مجموعاً برایم کافی بود تا نمره کلی ۹ از ۱۰ بدهم.