فیلم Rosencrantz & Guildenstern Are Dead 1990

این فیلم شاید به خوبی نشان دهد که نه همهٔ نمایش‌های موفق، برای سینما هم مناسب هستند. «روزنکرانتس و گیلدنسترن» دو شخصیت از «هملت» اثر ویلیام شکسپیر هستند، اما به یادآوردن آن‌ها برای کسی که با این اثر ادبی آشنا نیست، دشوار است. این دو شخصیت واقعاً در پیشبرد داستان چندان اهمیتی ندارند. در این فیلم، آن‌ها بازیگران اصلی هستند و به نوعی ما دعوت...

این فیلم شاید به خوبی نشان دهد که نه همهٔ نمایش‌های موفق، برای سینما هم مناسب هستند. «روزنکرانتس و گیلدنسترن» دو شخصیت از «هملت» اثر ویلیام شکسپیر هستند، اما به یادآوردن آن‌ها برای کسی که با این اثر ادبی آشنا نیست، دشوار است. این دو شخصیت واقعاً در پیشبرد داستان چندان اهمیتی ندارند. در این فیلم، آن‌ها بازیگران اصلی هستند و به نوعی ما دعوت می‌شویم که از دیدگاه آن‌ها به وقایع نگاه کنیم. این موضوع در تئاتر جالب است، اما در سینما و برای مخاطبان عمومی که با «هملت» آشنایی چندانی ندارند، این ایده چندان خوب به نظر نمی‌رسد. گری اولدمن و تیم راث با شگفتی و ارزش زیادی نقش‌های اصلی را به تصویر کشیده‌اند و به لطف این دو بازیگر فوق‌العاده و بااستعداد، فیلم به طور کلی اتلاف وقت محسوب نمی‌شود. دیالوگ‌ها بین این دو شخصیت حاوی مقدار زیادی «مزخرف» هستند که ممکن است خسته‌کننده باشد، اما به طور کلی این موضوع کار می‌کند و تعجب‌آور نیست. بقیهٔ بازیگران فرصتی برای درخشش ندارند و این امر باعث می‌شود فیلم از نظر شخصیت‌های خوب، جز پروتاگونیست‌ها، کمی خالی به نظر برسد. از نظر فنی، تأکید بر لباس‌ها و دکورها است. نمی‌توانم بگویم که در اینجا دقت تاریخی بالایی وجود دارد: از نظر تاریخی، زندگی هملت در دانمارک در سال هزار میلادی قرار دارد، در حالی که آنچه می‌بینیم مربوط به دورهٔ رنسانس است که بیشتر به شخصیت‌ها و افراد معاصر شکسپیر مربوط می‌شود. اما من با این موضوع مشکلی نداشتم و این هم مسئله‌ای نیست زیرا همهٔ اینها تخیل است و می‌تواند در هر زمان که بخواهید قرار بگیرد. چیزی که تحملش دشوارتر است، احساس اندکی است که ما در حال تماشای یک نمایش ضبط شده به جای یک فیلم هستیم.