فیلم My Imaginary Country 2022

شاید به این دلیل که اخیراً مستندهای زنده و آموزنده‌ای درباره اعتراضات هنگ‌کنگ دیده‌ام، این فیلم برایم تکراری، جانبدارانه و خشک آمد. منظورم این نیست که داستان ارزش گفتن ندارد، اما پاتریسیو گوزمان بیش از حد به تصاویر آرشیوی—که بعضاً بی‌ثبات و نامناسب فیلم‌برداری شده‌اند—و مصاحبه با معترضان تکیه کرده، بی‌آنکه زمینهٔ کافی دربارهٔ آنچه در شیلیِ ۲۰۱۹ می‌گذشت ارائه دهد. راوی می‌گوید موضوع دربارهٔ حقوق...

شاید به این دلیل که اخیراً مستندهای زنده و آموزنده‌ای درباره اعتراضات هنگ‌کنگ دیده‌ام، این فیلم برایم تکراری، جانبدارانه و خشک آمد. منظورم این نیست که داستان ارزش گفتن ندارد، اما پاتریسیو گوزمان بیش از حد به تصاویر آرشیوی—که بعضاً بی‌ثبات و نامناسب فیلم‌برداری شده‌اند—و مصاحبه با معترضان تکیه کرده، بی‌آنکه زمینهٔ کافی دربارهٔ آنچه در شیلیِ ۲۰۱۹ می‌گذشت ارائه دهد. راوی می‌گوید موضوع دربارهٔ حقوق برابر در آموزش و فرصت‌های شغلی است، اما فیلم چندان نشان نمی‌دهد معترضان چگونه می‌خواهند در کشوری سیاسیاً تقسیم‌شده، نزدیک به ورشکستگی و با نفوذ قابل‌توجه کلیسای کاتولیک به این اهداف برسند. پاسخ‌های زیادی مطرح می‌شوند، اما آیا این راه‌حل‌ها واقعاً عملی‌اند؟ فیلم بیشتر شبیه یک دفترچهٔ تصویری یک‌طرفه از افراط‌های پلیس است، در حالی که دانشجویانی را نشان می‌دهد که با شور بمب‌های بنزینی به سوی افرادی که صرفاً مشغول کارند پرتاب می‌کنند — در این دموکراسیِ آشکاراً ناقص. علاوه بر این، فیلم فرض می‌کند بیننده از اوضاع محلی آگاهی کافی دارد، چیزی که بسیاری از ناظران مستقل ندارند، و در نتیجه داستانی شبیه «داوود و جالوت» ارائه می‌دهد که صریحاً ما را به حمایت از یک طرف دعوت می‌کند بدون اینکه تلاشی برای توضیح استراتژی دولت پینرا کند. به نظر من تعادل در مستندهای سیاسی اهمیت زیادی دارد: هر دو طرف را نشان دهید و بگذارید مخاطب تصمیم بگیرد. با ارائهٔ یک‌جانبه و داوری از پیش‌ساخته، معمولاً علاقه‌ام را از دست می‌دهم. دیدن فیلم خالی از لطف نیست، اما نیاز به عمق و گفت‌وگوی بیشتری داشت.