سریال Orphan Black

نقد: Orphan Black (2013) امتیاز: 10/10 — شاهکاری تلویزیونی در اجرا و توطئه Orphan Black تنها یک سریال خوب نیست؛ بلکه دستاوردی برجسته در بازیگری، روایت و خلاقیت ژانرآمیخته است. از همان لحظهٔ آغازین که زنی شاهد خودکشی‌اش روی سکو قطار است، سریال تریلری پارانوئید، پرشتاب و عمیقاً انسانی را آغاز کرد که تعریفِ امکانات یک بازیگرِ تکی را بازنویسی کرد. این سریال بی‌نقص است و هر...

نقد: Orphan Black (2013) امتیاز: 10/10 — شاهکاری تلویزیونی در اجرا و توطئه Orphan Black تنها یک سریال خوب نیست؛ بلکه دستاوردی برجسته در بازیگری، روایت و خلاقیت ژانرآمیخته است. از همان لحظهٔ آغازین که زنی شاهد خودکشی‌اش روی سکو قطار است، سریال تریلری پارانوئید، پرشتاب و عمیقاً انسانی را آغاز کرد که تعریفِ امکانات یک بازیگرِ تکی را بازنویسی کرد. این سریال بی‌نقص است و هر نمرهٔ کاملش سزاوار است. آزمون بی‌همتای تاتیانا ماسلنی ستون فقرات و تاج افتخار سریال تاتیانا ماسلنی است. دستاورد او فراتر از صرفاً «نقش‌آفرینی چندگانه» است؛ او جهانی کامل از انسان‌های متمایز و تمام‌عیار خلق کرد که همگی یک چهره داشتند. جذابیت کار تنها در تفاوت‌گذاریِ خشونتِ خیابانی سارا با وحشتِ حومه‌نشینی آلیسون یا کنجکاوی علمی کوزیما نبود. شگفتی واقعی در آن بود که او توانست ما را قانع کند هر کپی شخصیت متفاوتی است… حتی زمانی که یکی از کپی‌ها نقش دیگری را بازی می‌کرد. وقتی سارا نقشِ یخ‌زده و شرکتی ریچل را تقلید می‌کرد، شما تماشاگر تاتیانا ماسلنی که «بدی بازی می‌کند» نبودید؛ شما شاهد سارا بودید که تقلید ترسناکاً خوب اما اندکی ناپیراسته‌ای از ریچل اجرا می‌کرد. لایه‌های اجرا درون اجرا، کلاسِ کلاسی در تاریخ تلویزیون است؛ این یک ترفند بازیگری نبود، بلکه هنرمندیِ کاملِ تسخیرِ نقش بود. قلبِ پرضرب و آشفتهٔ «کلون کلاب» در حالی که هر کپی اهمیت داشت، روح سریال در غیرقابل‌پیش‌بینی‌ترین و زیباترینِ آفرینش‌هایش جای داشت: هلنا. از آغاز به‌عنوان یک آدمکشِ وحشی و تراژیک، او یکی از چشمگیرترین و مستحق‌ترین قوس‌های رستگاری در تلویزیون را طی کرد. جستجوی او برای یافتن خانواده، شگفتی کودکانه در کنار مهارت مرگبار و وفاداری عمیق و استوارش، نه‌تنها صحنه‌ربا بود بلکه هستهٔ احساسی سریال را شکل می‌داد. دیدن تحول او از یک سلاحِ زخمی به شخصی محافظ و دوست‌داشتنی و مادری فداکار، تجربه‌ای آشکارکننده بود. الگوی استادانه در ریتم و پارانویا فراتر از اجراها، سریال ماشینی دقیقاً طراحی‌شده برای تعلیق بود. به‌صورت بی‌نقصی علمی‌تخیّلِ توطئه، کمدی تاریک، وحشتِ شرکتی و درامِ خانوادگی را با چابکیِ بازیگر اصلی ترکیب کرد. سریال به هوش مخاطب احترام گذاشت و اسطوره‌شناسی پیچیده‌ای با محوریت خدمت به شخصیت‌ها بافته شد. «کلون کلاب» — خانوادهٔ پیدا شده‌ای که در پیرامون سارا شکل گرفت — یکی از محبوب‌ترین گروه‌های بازیگری تلویزیون شد و نشان داد که مبارزه برای مالکیت بدن و تعریفِ خود بهترین شکلش در کنار هم پیش می‌رود. نتیجه‌گیری Orphan Black نمرهٔ کامل 10/10 را می‌گیرد. همگرایی نادری از اجرای یک نسل، نویسندگی بی‌باک و مبتکرانه و داستانی که علمی‌تخیّل پُر‌مخاطره را با انسانیتِ عمیق و طنین‌دار متعادل می‌کرد. سوالات بنیادینی دربارهٔ هویت، وراثت و اخلاق مطرح کرد و در عین حال تعلیق نفس‌گیر و طنزِ واقعی ارائه داد. این سریال به ما قهرمانی در قالب سارا منینگ، خانواده‌ای در قالب کلون کلاب و نمادی در قالب تاتیانا ماسلنی داد؛ اما بیش از همه، هلنا را هدیه کرد — ستاره‌ای، بازمانده‌ای و مادری درخشان و دوست‌داشتنی که به ما آموخت حتی از تاریک‌ترین آغازها می‌توان زندگی‌ای زیبا و منحصر‌به‌فرد ساخت. یک شاهکار بی‌رقیب.